Θα φύγω μια μέρα

Σύνοψη: Νικήτρια του τηλεοπτικού «Master Chef», η Σεσίλ ετοιμάζεται να ανοίξει το δικό της εστιατόριο στο Παρίσι. Μετά το έμφραγμα του πατέρα της, όμως, επιστρέφει στη γενέτειρά της και το εστιατόριο των γονιών της, κμακριά από την αγχωτική ζωή του Παρισιού, συναντά τυχαία τον εφηβικό της έρωτα και καθώς οι αναμνήσεις την πλημυρίζουν, αρχίζει να αμφισβητεί τις αποφάσεις της.

Άποψη: Η ταινία που άνοιξε το περσινό Φεστιβάλ των Καννών, όπου και προβλήθηκε εκτός διαγωνισμού, είναι μια τυπική και προβλέψιμη γαλλική κομεντί.

Γαλλική επαρχία vs παριζιάνικης νοοτροπίας, ηθογραφία παλαιάς κοπής τύπου Chocolat ή Καφέ της Χαράς και μπόλικη μουσική συνθέτουν αυτή την όμορφη και άνευρη κομεντί, Θα Φύγω Μια Μέρα, που ξαφνιάζει ως προς την μουσική της διάσταση, με τους χαρακτήρες συχνά πυκνά να τραγουδούν και να διασκεδάζουν, αλλά κινείται σε γνώριμα μονοπάτια πάνω στις οικογενειακές σχέσεις, στο παρελθόν, στην αντίθεση πόλης και επαρχίας και όλα τα συναφή.

Σκηνοθετικό ντεμπούτο για την Αμελί Μπονέν, με φανερές αδυναμίες, κυρίως σεναριακές, αλλά και μια μπριόζα διάθεση για γλέντι που δεν την καθιστά ανιαρή.

Η πρωταγωνίστρια Ζυλιέτ Αρμανέ επίσης κατορθώνει να δώσει το κάτι παραπάνω, με την ένταση και την καλοδιάθετη προσέγγιση σε έναν στερεοτυπικό ρόλο που πατά πάνω στο μοτίβο της επιφανούς καλοζωισμένης Παριζιάνας που βρίσκει χαρά και νόημα εκεί που πίστευε πως όλα πάνε στραβά. Η Αρμανέ είναι άλλωστε τραγουδίστρια και έτσι έχει εξοικείωση και άνεση με το μουσικό κομμάτι και αυτό είναι ένα από τα ατού της ταινίας που το εκμεταλλεύεται σωστά.

Μια ανέφελη προσέγγιση του κόσμου, ότι όλα θα πάνε καλά, χωρίς ουσιαστικές δυσκολίες, μόνο τραγούδι και μαγειρική για να γλυκάνει τα αυτιά και τον ουρανίσκο ενός θεατή χωρίς πολλές απαιτήσεις για κάτι με αφήγημα και σκοπό.

Μια διασκευή σε μεγάλου μήκους της ομώνυμης μικρού μήκους ταινίας της του 2021, που πιθανόν ως μικρού μήκους να λειτουργούσε περισσότερο. Πολλοί σκηνοθέτες και σκηνοθέτριες πέφτουν σε αυτό το λάθος, να κάνουν μια επιτυχημένη μικρού μήκους (η συγκεκριμένη βραβεύτηκε με Σεζάρ) και έπειτα να νιώθουν την ανάγκη ή να πείθονται από παραγωγούς και ιθύνοντες να βγει σε μεγάλου για να κόψουν εισιτήρια με μια μαζικότερη απεύθυνση από το μικρό κοινό που παρακολουθεί μικρού μήκους ταινίες.

Το Θα Φύγω μια Μέρα δεν είναι από τα ιδανικότερα παραδείγματα επιτυχούς μεταφοράς διότι μεγαλώνοντας η διάρκεια θα πρέπει να μεγαλώνει και η δραματουργική βεντάλια και το αφηγηματικό τόξο.

Η ταινία της Μπονέν παρέμεινε μικρή.