Τhe surrender

Σύνοψη: Μάνα και κόρη βρίσκονται σε 'εμπόλεμη' κατάσταση όσον αφορα τη συμπεριφορά τους πάνω στο τρίτο μέλος της οικογενείας. Όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, συμφωνούν στο να δημιουργήσουν μια είδους τελετή έτσι ώστε να επουλώσουν τις πληγές τους και να ζωντανέψουν τους νεκρούς....

Γνώμη: Μετά το σπουδαίο Bring her Back κάτι αντίστοιχο προσπαθεί να κάνει η σκηνοθέτιδα Julia Max φέρνοντας πίσω οτι μας λείπει και μας πληγώνει ταυτόχρονα.

Ναι μεν το θέμα της απώλειας αποτελεί κοινό παρονομαστή, όμως το The Surrender βάζει και άλλα πράγματα στο τραπέζι (όχι όλα πετυχημένα) με περιορισμένο μπάτζετ και μια αναπαράσταση γεγονότων που οριακά τη λές και θεατρική. Αποτελεί αυτό τροχοπέδη στη διασκέδαση του θεατή; Όπως το πάρει κανείς.. .

Η υποβλητική ατμόσφαιρα που ποντάρει το φίλμ εμφανίζεται στο 2ο μισό της ταινίας, η οποία θα είχε οδηγηθεί στα βράχια αν δεν υπήρχαν οι αξιοπρεπέστατες ερμηνείες της Kate Burton (μητέρα), της Colby Minifie (κόρης που την έχουμε δεί σαν νευρωτική manager στη σειρά The Boys) και του Vaugn Armstrong (πατέρα). Διότι στο πρώτο 40λεπτο παρακολουθούμε οριακά μια 'Οικονομιδική ' οικογένεια με αλλεπάληλους καυγάδες, κρίσεις, προσβολές και υστερίες. Ακόμα και αυτές όμως έχουν το σκοπό τους.

Αργά αλλα σταθερά αποκαλύπτεται μια ακόμα δυσλειτουργική οικόγενεια που η αγάπη μασκαρεύεται με χειριστικές συμπεριφορές και έτσι δικαιολογείται το βαρύ κλίμα μεταξύ ανθρώπων που κάποτε λάτρευαν ο ένας τον άλλον,  αλλά όχι πιά.

Ο τρόμος που κολλάει θα πεί κάποιος;

Η επίσκεψη ενός λιγομίλητου ψυχάκια στο σπίτι ανοίγει τις πόρτες της κολάσεως και ένα εγχειρίδιο γύρω απο το πώς να φέρεις τους αγαπημένους σου πίσω μετατρέπεται σε διαμελισμούς και σουλάτσο φαντασμάτων. Προφανώς υπάρχουν 2-3 δυνατές σκηνές που σοκάρουν, όμως η δημιουργός χάνει μια τεράστια ευκαιρία απο τη στιγμή που μπαίνουν οι πρωταγωνιστές μας στο κύκλο (της τελετής ) να δώσει σπέσιαλ στιγμές για όλους τους τρομολάγνους που περιμένουν να αποζημιωθούν, αντίθετα μοιάζει να πατάει φρένο πηγαίνοντας σε μια πιο στωική-ψυχολόγική προσέγγιση.

Υπάρχει μια ευαισθησία στο όλο εγχείρημα (ειδικά οι σκηνές της κόρης που συναντά τον πατέρα και ζητά να την καθοδηγήσει),  καθώς όλοι τους είναι προβληματικοί αλλά συνάμα πάλευαν να κάνουν το καλύτερο που μπορούσαν με αυτά που είχαν. Το έμπειρο κοινό πάνω στο συγκεκριμένο genre σίγουρα θα ψυλλιαστεί οτι δεν οδεύουμε σε καθαρές λύσεις παρα μόνο στο πώς ο καθένας μεταφράζει το φινάλε.

Τιμιότατο το The Surrender, θα μπορούσε να είναι κλάσεις ανώτερο αν υπήρχε λίγο μεγαλύτερο πορτοφόλι και κάποιες έξτρα ιδέες, κράτα όμως τον ελεγείακό του χαρακτήρα χάρη στις καλές ερμηνείες και το θέμα του πένθους.

Σε όποιον δε μαύρισε η ψυχή με το 'Bring her back', εδώ υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία.