Στη σκιά της πορτοκαλιάς

Σύνοψη: Ένα αδιάκοπο ταξίδι επιβίωσης και ελπίδας. Ένας Παλαιστίνιος έφηβος εμπλέκεται σε μια διαδήλωση στη Δυτική Όχθη και πέφτει θύμα μιας στιγμής βίας που συγκλονίζει την οικογένειά του.

Άποψη: Τρεις γενιές Παλαιστινίων μέσα από την saga μιας οικογένειας καθώς κινείται από το 1948 και την λεγόμενη Νάκμπα, δηλαδή την καταστροφή των Παλαιστινίων με τον εκτοπισμό τους και την δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, στο 1988 και εν τέλει στα σύγχρονα περίπου γεγονότα του πολέμου στην Γάζα.

Στο σήμερα μια γυναίκα, η κεντρική ηρωίδα σε μεγάλη ηλικία, απευθυνόμενη κατευθείαν στην κάμερα και μάλιστα μιλώντας στα αγγλικά ως διεθνή γλώσσα λέει ξεκάθαρα «δεν σε κατηγορώ που δεν ξέρεις τι συμβαίνει, θα σου πω εγώ την ιστορία» δίνοντάς μας να καταλάβουμε από την πρώτη στιγμή τον τόνο της ταινίας: μελοδραματικό και διδακτικό.

Η AμερικανοΠαλαιστίνια σκηνοθέτρια και ηθοποιός Σερίν Ντάμπις στην τρίτη της σκηνοθετική δουλειά προσπαθεί να ισορροπήσει άλλοτε επιτυχημένα άλλοτε άτσαλα ανάμεσα στο μάθημα ιστορίας και στην κινηματογραφική αφήγηση.

Ο μεγαλύτερος άθλος είναι να συμπυκνώσει την ιστορία της Παλαιστίνης μέσα από τα βιώματα μιας οικογένειας από το 1944 έως τις μέρες σε λίγο παραπάνω από δύο ώρες ταινία. Προσωπικές ιστορίες και τραύματα της οικογένειας που μοιάζουν να έχουν επουλωθεί και μείνει πίσω, στοιχειώνουν σαν φαντάσματα τους ήρωες και οι Σκιές της Πορτοκαλιάς είναι τελικά γιγάντιες, όπως οι ρίζες που έχει κάθε οικογένεια και κάθε έθνος.

Έτσι και εδώ, εξυφαίνονται όλες οι συνδέσεις και οι αόρατοι δεσμοί που ενώνουν ανθρώπους διαφορετικών εποχών με τις ρίζες και τους καρπούς που αφήνει το δέντρο να παραλληλίζονται με την ίδια την οικογενειακή ιστορία.

Η ματιά της Ντάμπις είναι εμφανώς αμερικανική και εν γένει δυτική που προσεδαφίζεται σε αυτό που ορίζουμε ευρωκεντρικά ως Μέση Ανατολή και όχι κάτι που βγαίνει μέσα από τα σπλάχνα αυτής της περιοχής.

Σίγουρα μια εντυπωσιακή παραγωγή σε επίπεδο σκηνικών, κοστουμιών, ανάπλασης της κάθε ιστορικής περιόδου, σημαντικής η καθεμία για τον παλαιστινιακό λαό.

Κατά τα άλλα εντούτοις, λειτουργεί καλύτερα ως ένα οπτικοποιημένο μάθημα ιστορίας τόσο στους Παλαιστίνιους όσο και κυρίως στους ανθρώπους του δυτικού κόσμου για να μάθουν τι συμβαίνει, ενώ με καθαρά κινηματογραφικούς όρους υστερεί στο να φτιάξει ένα ολοκληρωμένο και συμπαγές πορτρέτο που να μην χάνει και αδυνατίζει κάτω από τις ρωγμές του σεναρίου.