Sorry, baby

Κάτι κακό συνέβη στην Άγκνες.

Αλλά η ζωή συνεχίζεται – τουλάχιστον για όλους τους άλλους γύρω της.

Μια ιστορία για έναν ήσυχα δυνατό θρίαμβο, για το πώς να ξαναβρείς τα πατήματά σου, αφού έχεις χάσει τη γη κάτω απ΄ τα πόδια σου. Ένα απροκάλυπτα ειλικρινές πορτρέτο του πώς κάποιος μαθαίνει να ζει με κάτι που δεν μπορεί πραγματικά να ξεπεράσει.

Ως η έξυπνη, ευαίσθητη και πνευματώδης Άγκνες, μια νεαρή καθηγήτρια σε μια γραφική, συννεφιασμένη πόλη της Αγγλίας, όπου ήταν επίσης κάποτε μεταπτυχιακή φοιτήτρια, η Βίκτορ αποκαλύπτει μια πλευρά της ανθρώπινης ζωής που συχνά περνά απαρατήρητη: η τολμηρή εσωτερική πράξη της επούλωσης. Με τους φίλους της να ξεγλιστρούν σε μακρινές ζωές, η Άγκνες επιλέγει να μείνει στην πανεπιστημιούπολη όπου ήταν στην κορυφή της τάξης της - και βρέθηκε να πιάνει πάτο μετά από ένα συμβάν.

Η 31χρονη Εύα Βίκτορ συνεργάστηκε με τον Μπάρι Τζένκινς για την πρώτη της μεγάλου μήκους ταινία ως σεναριογράφος και σκηνοθέτρια. Μαζί διαμόρφωσαν το "Sorry, Baby" και εκείνος, ως παραγωγός, το έκανε πραγματικότητα. Αρχικό buzz λοιπόν εξασφαλισμένο για το φιλμ που ξεκίνησε την φεστιβαλική του καριέρα με βραβείο σεναρίου στο Sundance, dream place για τις ανεξάρτητες αμερικανικές ντραμεντί. 

Tούτη προσπαθεί να δείξει μια εξελιγμένη mumblecore προσπάθεια, δίχως όμως να καταφέρνει να απαγκιστρωθεί από τις παθογένειες του είδους, την ίδια στιγμή που αξιοποιεί ωστόσο τα πλεονεκτήματά του. 

Αμεσότητα, ρεαλιστική προσέγγιση των καταστάσεων με χιούμορ και ενίοτε "δυσβάστακτη" τρυφερότητα, το παιχνιδιάρικο εξελίσσεται σε κάτι πιο σοβαρό (όχι με μεγάλη επιτυχία) και η σκηνοθέτιδα ίσως θα έπρεπε να αφήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο για για κάποια άλλη ηθοποιό. Προσωπικά την βρήκα αρκετά εκνευριστική ως παρουσία. 

Η ταινία πάντως επικεντρώνεται στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας διαχειρίζεται, ιδιωτικά ή δημόσια, τα τραύματά του, αλλά και τις επιθυμίες του. Με αμφισημία και αναποφασιστικότητα  που εκφράζει πολλούς και πολλές, μια έλλειψη επικονωνίας που αποτελεί μεγαλύτερο πρόβλημα απ'όσο εκτιμούν αρκετοί και σίγουρα δεν βολεύει σε μια εποχή αποξένωσης. 

Αν δεν υπήρχε και εκείνη η εντελώς αδικαιολόγητη σκηνή που σαν αφοσιωμένος φιλόζωος σιχάθηκα την δημιουργό της ταινίας, θα μπορούσα να συζητήσω (να βαθμολογήσω) και να γράψω για το φιλμ με πολύ λιγότερη φόρτιση και πιο αποστασιοποιημένα που θα ήταν ίσως και το σωστό.

Δεν γίνεται όμως.

Sorry, baby.