Roofman

Σύνοψη: Ο Τζέφρι Μάντσεστερ, βετεράνος του στρατού και πατέρας, παλεύει να σταθεί στα πόδια του. Απελπισμένος και στην προσπάθειανα στηρίξει την οικογένειά του, ξεκινά μια σειρά ληστειών σε McDonald’s, εισβάλλοντας από τις στέγες τους–γεγονός που του χάρισε το διαβόητο παρατσούκλι “Roofman”. Μετά την απόδρασή του από τη φυλακή, βρίσκει καταφύγιο σε ένα κατάστημα παιχνιδιών, όπου ζει κρυφά για μήνες. Όταν όμως ερωτεύεται τη Λι, μια χωρισμένη μητέρα, η διπλή του ταυτότητα αρχίζει να καταρρέει...

Άποψη: Ευπρόσδεκτη η επιστροφή του Derek Cianfrance στη μεγάλη οθόνη εννιά χρονιά μετά το «Φως Ανάμεσα στους Ωκεανούς», σ’ ένα φιλμ που θα μπορούσε κάποιος να αποκαλέσει ως το πλέον προσβάσιμό του για το ευρύ κοινό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν περιέχει αρκετό υλικό προς ανάλυση.

Αν και αυτή η διάσταση ενδέχεται να «χαθεί» από μερίδα θεατών που μπορεί να εστιάσουν σε άλλες λεπτομέρειες, είναι μάλλον αρκετά ξεκάθαρο ότι ο Cianfrance δεν αντιμετωπίζει ως πρότυπο τον πραγματικό ήρωα πίσω από τα γεγονότα που αφηγείται.

Ναι, σίγουρα έχει κάποια θετικά γνωρίσματα και χαρίσματα που θα απέτρεπαν μερικούς από το να τον χαρακτηρίσουν ως πραγματικά αδίστακτο κακοποιό, όμως διακρίνονται με σαφήνεια και πτυχές λιγότερο κολακευτικές, όπως μια έντονη τάση προς τη χειραγώγηση κι ένας ναρκισσισμός που καταλήγει να βλάπτει τον περίγυρό του αλλά και τον εαυτό του.

Αλλά φυσικά τονίζεται η βαθύτερη αλήθεια πίσω από το μοτίβο συμπεριφορών που παρατηρείται, και αυτή δεν είναι άλλη από το ότι ο Jeffrey είναι θύμα ενός συστήματος που τον αντιμετωπίζει ως απολύτως αναλώσιμο. Άρα είναι λογικό και το ότι τελικά χρησιμοποιεί τις γνώσεις που απέκτησε στον στρατό υπηρετώντας το για να στραφεί εναντίον του, και γιατί νιώθει προδομένος αλλά και γιατί δεν έχει άλλη επιλογή για να επιβιώσει.

Κι ενώ όλες αυτές οι παράμετροι κουβαλούν το βάρος μιας προσωπικής τραγωδίας, το αξιοθαύμαστο είναι πως το σενάριο κρατάει σχεδόν συνέχεια μια ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με μια εγγενή κωμικότητα που πηγάζει από τις καταστάσεις που αποτυπώνονται, και μέσα από αυτήν την επιδέξια ισορροπία ανάμεσα στο σοβαρό και το χιουμοριστικό προκύπτει μια ταινία παραδόξως πιο ώριμη από αυτή που θα ήταν αν προσέγγιζε πιο άκαμπτα το θέμα της.

Ο Channing Tatum αποδεικνύει εδώ ότι οι υποκριτικές του δυνατότητες έχουν υποτιμηθεί λόγω της ταύτισής του με εμπορικούς ρόλους. Δεν είναι μόνο η ενέργειά του που δίνει ρυθμό στα δρώμενα, αλλά και το πώς «χτίζει» ένα βάθος στο πρόσωπο που υποδύεται το οποίο δεν είναι κραυγαλέο, σκιαγραφείται με προσεκτικούς χειρισμούς από τη δική του μεριά. Και η Kirsten Dunst σιγοντάρει πολύ αποτελεσματικά, χαρίζοντας στο σύνολο και μερικές συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές που προσθέτουν το κάτι παραπάνω στην τελική εικόνα.

Πρόκειται εν ολίγοις για έναν επιτυχημένο συνδυασμό ψυχαγωγίας και στοχασμού επάνω σε διάφορες πλευρές της αμερικάνικης εμπειρίας, ουσιαστικού αλλά όχι διατυπωμένου με πομπώδη τρόπο που να αποξενώνει. Αν και ο Cianfrance ακόμη χρωστάει τη μεγάλη εκείνη δημιουργία που έχει υποσχεθεί από το ξεκίνημα της πορείας του, σίγουρα βρίσκεται σε καλό δρόμο καλλιτεχνικά.