Rental family

Σύνοψη: H ταινία αφηγείται την ιστορία ενός Αμερικανού ηθοποιού που αγωνίζεται να βρει έναν σκοπό στη ζωή του, όταν του προτείνεται μια άκρως ασυνήθιστη δουλειά: να εργαστεί για μια ιαπωνική εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών», υποδυόμενος οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους.

Καθώς βυθίζεται στον κόσμο των πελατών του, αρχίζει να δημιουργεί γνήσιους δεσμούς μαζί τους που καθιστούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ «παράστασης» και πραγματικότητας. Αντιμετωπίζοντας τις ηθικές απαιτήσεις της δουλειάς του, ανακαλύπτει εκ νέου τον σκοπό, την αίσθηση του ανήκειν και την ομορφιά των ανθρώπινων σχέσεων.

Άποψη: Δεν επαληθεύτηκαν τελικά τα αρχικά στοιχήματα που ήθελαν τον Brendan Fraser να επιστρέφει στην οσκαρική πεντάδα Α’ Ανδρικού Ρόλου μετά τη νίκη του για τη «Φάλαινα», ίσως και γιατί η ερμηνεία του είναι αρκετά πιο λεπτεπίλεπτη και ζυγισμένη από το ρεσιτάλ που συχνά απαιτείται για να καταφέρει κανείς αυτόν τον στόχο.

Ευτυχώς πάντως που ο ίδιος παίζει ακριβώς με τον τρόπο που χρειάζεται για τις απαιτήσεις του συγκεκριμένου ρόλου και δεν υποκύπτει σε υπερβολές λόγω του πειρασμού των βραβείων, καθώς η ευγενική του παρουσία υπαγορεύει τον τόνο ολόκληρου του φιλμ.

Κατά τα άλλα, η Hikari προσεγγίζει με σαφώς μεγαλύτερο συναισθηματισμό συγκριτικά το ίδιο θέμα με το οποίο είχε καταπιαστεί πριν από μερικά χρόνια ο Werner Herzog στο «Οικογενειακή Ευτυχία Α.Ε.», κι ενώ αιχμαλωτίζει στον φακό σκηνές που όντως είναι τρυφερές κι έχουν τη δυναμική να αγγίξουν την καρδιά του θεατή, κάποιες φορές αγγίζει το υπερβολικά γλυκερό χαλώντας την ισορροπία. Σ’ έναν βαθμό ευθύνεται γι’ αυτό και η μουσική επένδυση των Jónsi και Alex Somers, η οποία, αν και όμορφη και  ταιριαστή με τα δρώμενα, τείνει να τονίζει υπερβολικά και τη συγκίνηση κι εν τέλει είναι σαν να τη σαμποτάρει ελαφρώς.

Και το μήνυμα που τελικά εκπέμπεται από την έκβαση της ιστορίας είναι κάπως συγκεχυμένο, ίσως και παρεξηγήσιμο αν το δει κάποιος από μια ορισμένη οπτική γωνία.

Οι εύθυμες στιγμές δεν λείπουν από την εξίσωση και βοηθούν στο να μην εκτρέπεται η συνταγή της δραμεντί προς πιο «αγέλαστες» κατευθύνσεις. Ενώ και η αποτύπωση της εμπειρίας του δυτικού ανθρώπου που προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νοοτροπία της Ασίας συγκεκριμένα είναι αρκετά εύστοχη στο πώς σκιαγραφεί τα επικοινωνιακά χάσματα που αναπόφευκτα προκύπτουν σε τέτοιες περιπτώσεις.

Απλά, επειδή εδώ οι φιλοδοξίες κινούνται σ’ ένα ξεκάθαρα mainstream πλαίσιο, δεν προκύπτει στην πραγματικότητα και μια σε βάθος διερεύνηση του φαινομένου αυτού που βρίσκεται στο επίκεντρο του σεναρίου, της ύπαρξης δηλαδή στην Ιαπωνία υπηρεσιών ενοικίασης ηθοποιών που παριστάνουν μέλη οικογένειας, εραστές κ.ά..

Ο θεατής που ψάχνει μια συναισθηματικά φορτισμένη εμπειρία μάλλον δεν θα απογοητευτεί, απλά αν ψάξει κανείς κάτω από αυτήν την ιδιότητα θα βρει αδυναμίες, που δεν είναι και τόσο καλά κρυμμένες.

Γενικά όμως το όλο «πακέτο», παρά τα προβλήματά του, κρατάει πάντα ένα επίπεδο παρόλο που διαθέτει κι ένα πολύ ορατό λαϊκό πρόσημο. Σκέφτεται βέβαια και αυτός που έχει ψαχτεί λίγο περισσότερο κινηματογραφικά ότι, από τη στιγμή που στη σημερινή αρένα των δημιουργών παγκοσμίως υπάρχει ένας Hirokazu Koreeda που ξέρει να χειρίζεται τον παράγοντα «δάκρυ» με τη μαεστρία που έχει επιδείξει ειδικά τα τελευταία χρόνια, ίσως και να έχουμε κακομάθει πολύ για να σπαράξουμε με το «Οικογένεια Προς Ενοικίαση».