Regretting you

Σύνοψη: H ταινία μας συστήνει τη Morgan Grant και την κόρη της Clara, οι οποίες καλούνται να εξερευνήσουν ό,τι απέμεινε μετά από ένα καταστροφικό ατύχημα που αποκαλύπτει μια συγκλονιστική προδοσία και τις αναγκάζει να αντιμετωπίσουν βαθιά κρυμμένα οικογενειακά μυστικά, να επαναπροσδιορίσουν την αγάπη και να ανακαλύψουν εκ νέου η μία την άλλη.

Μία ταινία που αποτελεί μια ιστορία ενηλικίωσης, αντοχής και αυτοανακάλυψης μετά από μια τραγωδία.

Άποψη: Το “Regretting You” ήθελε να γίνει tearjerker, αλλά δεν καταφέρνει ούτε να σου προκαλέσει δάκρυα ούτε να σε κάνει να νοιαστείς. Η Άλισον Γουίλιαμς και η ΜακΚένα Γκρέις παλεύουν με διαλόγους που μοιάζουν γραμμένοι από chatbot, ενώ ο Τζος Μπούν (γνωστός για το “The Fault in Our Stars”), προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε οικογενειακό δράμα και ρομαντική ιστορία, αλλά σκηνοθετεί με τη χάρη ενός τηλεοπτικού μελοδράματος της δεκαετίας του ’90 και καταλήγει σε μια άχρωμη τηλεταινία που μοιάζει να γυρίστηκε στο αυτόματο. 

Η πλοκή —μητέρα και κόρη χωρισμένες από πένθος και μυστικά— έχει όλα τα κλισέ του είδους. Το πρόβλημα δεν είναι η δραματουργία· είναι η εκτέλεση. Οι διάλογοι ακούγονται σαν να έχουν περάσει από φίλτρο ευαισθησίας της Silicon Valley: “Μαμά, δεν με καταλαβαίνεις πια.” “Προσπαθώ, Κλάρα, αλλά και εγώ πονάω.” Αν έκλεινες τα μάτια, θα νόμιζες πως ακούς διαφημιστικό για life coaching.

Η Άλισον Γουίλιαμς, που στο M3GAN έπαιζε με ειρωνικό αυτοέλεγχο, εδώ δείχνει εγκλωβισμένη σ’ έναν ρόλο που δεν την αφήνει να αναπνεύσει, ενώ η ταλαντούχα ΜακΚένα Γκρέις φαίνεται χαμένη μέσα στις επαναλήψεις του σεναρίου. Και οι δύο μαζί, αντί να λειτουργούν ως συναισθηματικό δίπολο, θυμίζουν δύο άγνωστες που προσπαθούν να υποδυθούν συγγένεια σε οντισιόν.

Κάπου ανάμεσα στα ρομαντικά βλέμματα και στις εξομολογήσεις υπό βροχή, το Regretting You θυμίζει περισσότερο διαφημιστικό για αρώματα παρά ταινία για το πένθος.

Αισθητικά, το φιλμ είναι “Netflix generic”: ουδέτερο, καλά φωτισμένο, άψογα καθαρό, μα χωρίς ίχνος προσωπικότητας. Κάθε συναίσθημα μοιάζει να έχει περάσει από copy editor. 

Όσο για το μήνυμα; Η αγάπη, το πένθος, η συγχώρεση. Όλα σωστά — στα χαρτιά. Στην οθόνη, όμως, μοιάζουν με powerpoint παρουσίαση συναισθημάτων. Μέχρι να φτάσουμε στο τέλος, το μόνο που σου μένει είναι μια παράξενη αίσθηση αμηχανίας: μια ταινία που σε καλεί να συγκινηθείς, αλλά δεν ξέρει ούτε η ίδια γιατί.