Ran

Στη μεσαιωνική, φεουδαρχική Ιαπωνία, ένας γηραιός άρχοντας μοιράζει την επικράτειά του στους τρεις γιους του, φέρνοντας στην επιφάνεια ανταγωνισμούς που οδηγούν σε αλληλοπροδοσίες και προκαλώντας τελικά τη βίαιη κατάρρευση όλης της οικογένειάς του, που βυθίζει τα πάντα στο χάος. 

Ο Κουροσάβα, ένας από τους αδιαμφισβήτητους τιτάνες που σφράγισαν με το έργο τους τον παγκόσμιο κινηματογράφο, υπογράφει το τελευταίο μεγάλο του έπος, εμπνευσμένο από τον Βασιλιά Ληρ του Σαίξπηρ αλλά και από έναν ιαπωνικό θρύλο: Το αποτέλεσμα είναι μια από τις πιο εμβληματικές και επιδραστικές ταινίες όλων των εποχών. Υποψήφιο για τέσσερα Όσκαρ (σκηνοθεσίας, φωτογραφίας, σκηνικών και κοστουμιών –το οποίο και κέρδισε), το Ραν (Ran, 1985) παραμένει ένα τεράστιο καλλιτεχνικό και τεχνικό επίτευγμα. Η ταινία αξιοποιεί τα μνημειώδη σκηνικά, τις καταιγιστικές μάχες και την εκπληκτική φωτογραφία για να αναμετρηθεί με διαχρονικά ερωτήματα σε σχέση με τα όρια της εξουσίας, την ύβρη, τη μανία κυριαρχίας, την εκδίκηση ως κινητήρια δύναμη και τις καταστροφικές συνέπειες της βίας. 

Η αφηγηματική ένταση και η εικαστική τελειότητα της ταινίας συνδυάζουν αριστοτεχνικά την τραγωδία με μια σχεδόν λυρική ομορφιά ακόμα και σε σκηνές καταστροφής, ενώ η μουσική –εμπνευσμένη από τον Γκούσταβ Μάλερ και από παραδοσιακά ιαπωνικά μοτίβα– ενισχύει το δραματικό βάθος, δημιουργώντας έτσι μια δυνατή κινηματογραφική μελέτη πάνω στον άνθρωπο και τις εμμονές του, όπου η μεγαλοπρέπεια της εικόνας γίνεται όχημα έκφρασης υπαρξιακών αγωνιών.