Primavera

Σύνοψη: Αρχές του 18ου αιώνα. Το Ospedale della Pietà είναι το μεγαλύτερο ορφανοτροφείο της Βενετίας, αλλά και το μέρος όπου τα πιο ταλαντούχα από τα ορφανά που ζουν εκεί μυούνται στη μελέτη της μουσικής. Η Cecilia είναι 20 ετών· έχει περάσει σχεδόν όλη της τη ζωή στο Pietà και είναι μια εξαιρετική βιολίστρια. Η τέχνη άνοιξε το μυαλό της, όχι όμως και τις πόρτες του ορφανοτροφείου. Μέχρι που ένας αέρας άνοιξης αναστατώνει ξαφνικά τη ζωή της και όλα αλλάζουν με την άφιξη του νέου δασκάλου βιολιού. Το όνομά του είναι Antonio Vivaldi.

Άποψη: Ο Αντόνιο Βιβάλντι πέρασε την πόρτα της αιωνιότητας ανάμεσα σε άλλα και με τις περιβόητες Τέσσερις Εποχές του. Πριν από αυτό όμως, βρέθηκε στο διάσημο βενετσιάνικο οικοτροφείο ως δάσκαλος σε μια ταινία που δοξάζει την μουσική, ίσως περισσότερο από το ίδιο το σινεμά.

Ο Ιταλός σκηνοθέτης Damiano Michieletto, γνωστός κυρίως από τον χώρο της όπερας, έχοντας σκηνοθετήσει στην Σκάλα του Μιλάνου και στην Μητροπολιτική Όπερα της Νέας Υόρκης, περνά για πρώτη φορά στον κινηματογράφο με το Primavera, ένα φιλόδοξο ιστορικό δράμα που αντλεί έμπνευση από τη ζωή του Βιβάλντι και τοποθετεί στο επίκεντρο μια γυναικεία ιστορία χειραφέτησης.

Οι θεατρικές καταβολές του σκηνοθέτη είναι παραπάνω από προφανείς, σε μια παλαιάς κοπής ακαδημαϊκή σκηνοθεσία, χωρίς ιδιαίτερες πρωτοτυπίες, θυμίζοντας μας την κριτική του Τζόρτζ Μπέρναρντ Σω για ένα βιβλίο ότι «είναι καλό και πρωτότυπο, αλλά κανένα από τα καλά του στοιχεία δεν είναι πρωτότυπα και κανένα από τα πρωτότυπα δεν είναι καλά».

Προβλέψιμη μέχρι τέλους, με έναν βαρύ μανδύα μπαρόκ θεάτρου. Τα σκηνικά, τα κοστούμια και ο φωτισμός με κεριά δημιουργούν μια έντονα θεατρική ατμόσφαιρα, που θυμίζει περισσότερο όπερα. Η μουσική δεν λειτουργεί απλώς ως υπόκρουση – είναι η ίδια η δραματουργία. Οι συνθέσεις του Βιβάλντι αλλά και η πρωτότυπη μουσική μπλέκονται οργανικά με την αφήγηση, παρότι πολλές φορές την ξεπερνούν αν δεν την επισκιάζουν.

Μια μουσική ταινία με πρόσχημα την αφήγηση καθώς ακόμα και η ιστορία της εξερεύνησης του εαυτού της νεαρής κοπέλας και της αυτοδιάθεσης της μέσα στο πατριαρχικό κατεστημένο της Βενετίας του 18ου αιώνα, δεν αναπτύσσεται επαρκώς ώστε να πείθει ως βασικός άξονας της δραματουργίας.

Επιχειρείται να εξεταστεί η γυναικεία δημιουργία που καταστέλλεται σε μια εποχή που δεν αναγνωρίζει στην γυναίκα υψηλή διανόηση και έφεση στην υψηλή τέχνη και καταλήγει το ταλέντο της να παραγνωρίζεται ή να γίνεται προϊόν εκμετάλλευσης.

Αφήνει να δείξει πώς η τέχνη μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα μέσο χειραγώγησης ή εργαλειοποίησης, ενώ παράλληλα αποθεώνεται η μουσική ως ένα κατεξοχήν μέσο θεραπείας. Θεραπεία τόσο για τον διάσημο συνθέτη σε μια ασθενική περίοδο της ζωής του που ζητά έμπνευση, όσο και για την νεαρή Cecilia, η οποία προσδοκά σε μια υπέρβαση.

Μια τυποποιημένη προσέγγιση ευρωπαϊκού δράματος εποχής με τον στόμφο και την εξωτερική καλλιέπεια που διακρίνει μια παραδοσιακή αντίληψη κινηματογράφου η οποία αντιμετωπίζει το σινεμά ως καταγεγραμμένο θέατρο.