Pillion

Σύνοψη: Ένας συνεσταλμένος άντρας γνωρίζει τυχαία έναν πολύ γοητευτικό μοτοσικλετιστή, ξεκινώντας μαζί του, ως υποτακτικός, μια BDSM σχέση που θα του αλλάξει τη ζωή.

Άποψη: Οι Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι αποκτούν την γκέι εκδοχή τους σε μια αντίστοιχης αμφίβολης καλλιτεχνικής υπόστασης ταινία που ποντάρει σε ένα κοινό που διψά για σεξ στην μεγάλη οθόνη, όσο αυτό δεν καταναλώνεται στην πραγματική ζωή.

Όπως στην ομώνυμη ταινία και σειρά βιβλίων, ένας BDSM μάτσο άντρας που ζητά εξουσία συναντιέται με έναν άνθρωπο πιο κλειστό, πιο εσωστρεφής που τώρα ανακαλύπτει σταδιακά την σεξουαλικότητα του.

Ο Κόλιν θα γίνει ο pillion του, δηλαδή ο συνοδηγός στην μηχανή του, μια μηχανή σύμβολο του ανδρισμού του Ρέι, της αρρενωπότητας του, της αχαλίνωτης σεξουαλικότητας του, των μεγάλων του προσόντων. Όλα αυτά χωρίς να συνδυάζονται με συναισθήματα.

Ο Ρέι είναι ένας προβληματικός χαρακτήρας, βαθύτατα τοξικός και αναμφίβολα κακοποιητικός, τον οποίο επικίνδυνα η ταινία στο πρώτο μισό φετιχοποιεί ως το άκρον άωτον ερωτισμού.

Ως αντιστάθμισμα στο δεύτερο μισό και ειδικά μετά την γνωριμία του με τους γονείς του Κόλιν, θα αρχίσει το ξήλωμα των λάτεξ ραφών του, μόνο που είναι πλέον αργά καθώς έχει ήδη κερδίσει το στοίχημα της αποπλάνησης του κοινού.

Αν και το σενάριο του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Χάρι Λάιτον, δίνει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία στον ρόλο του μονοκόμματου συνήθως (αλλά εν προκειμένω ταίριαζε), Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, ένα προφίλ ενός άντρα που μοιάζει να ξέρει τι θέλει και να έχει ο,τι θέλει, να αρνείται συναισθήματα και εμπλοκές διεκδικώντας την ελευθερία του, για να προδοθεί αυτό το προφίλ όταν σταδιακά θα εκτεθεί σε νέες καταστάσεις που ούτε και ο ίδιος φανταζόταν.

Μια σχέση άνιση, ενός σίγουρου αλλά και συναισθηματικά μπλοκαρισμένου άντρα που βρίσκει διέξοδο μόνο μέσα στο σεξ, έχοντας αποτύχει σε όλα τα άλλα, και ενός πολύ καλού Χάρι Μέλινγκ που μετά την αρχική λαχτάρα του χαρακτήρα του να κάνει σεξ με έναν άντρα που μοιάζει στερεοτυπικά τέλειος, λαχτάρα και κάτι ακόμα.

Χρειάζεται συναισθηματικό αποκούμπι, όχι επειδή δεν το βρήκε στο σπίτι του (και αυτό είναι στα θετικά της ταινίας, ότι δεν τραγικοποιεί εν γένει το ομοφυλόφιλο βίωμα αλλά μόνο την συγκεκριμένη σχέση, μιας και οι γονείς του είναι πλήρως θετικοί και απλώς ανησυχούν για τον συγκεκριμένο με τον οποίο τα έμπλεξε) αλλά γιατί θέλει να αγαπηθεί και να αγαπήσει με έναν πιο ολοκληρωτικό τρόπο από την κενότητα του σεξ καθώς για να θυμηθούμε τον Γούντι Άλεν «το σεξ είναι μια κενή εμπειρία αλλά για κενή εμπειρία είναι πολύ καλή».

Ως εκ τούτου και η ταινία είναι κενή. Απουσιάζει η συμπεριφορική περιπλοκότητα, το τέλος της ταινίας μοιάζει μοιρολατρικά προδιαγεγραμμένο και αφηγηματικά έχει χτιστεί όπως οι ταινίες πορνό.

Κορύφωση στις σεξουαλικές σκηνές και όλο το υπόλοιπο ένα αφηγηματικό προκάλυμμα για να μας περάσουν και λίγο σοβαρούς, όπως «ξεγέλασε» η συγκεκριμένη ταινία φεστιβάλ και μερίδα της διεθνούς και εγχώριας κριτικής.