Passenger

Ένα νεαρό ζευγάρι γίνεται μάρτυρας ενός φρικτού τροχαίου ατυχήματος. Σύντομα συνειδητοποιούν πως μια δαιμονική παρουσία, που ονομάζεται Επιβάτης, τους  καταδιώκει, μετατρέποντας τη γοητευτική περιπέτειά τους στον δρόμο, σε εφιάλτη.

Ο Αντρέ Όβρενταλ επιστρέφει στα λημέρια του b-movie τρόμου με ένα θρίλερ οδικής παράνοιας που υπόσχεται να κάνει τους οπαδούς του είδους να αναπηδήσουν από το κάθισμά τους. Παρά το γεγονός ότι η πλοκή μπάζει από παντού και ο ψηφιακός κακός μοιάζει με αφυδατωμένο ροκ σταρ, η ταινία προσφέρει μερικά από τα πιο καλοκουρδισμένα jump scares της σεζόν

Ο Noρβηγός σκηνοθέτης ξέρει πολύ καλά πώς να χειρίζεται τον κινηματογραφικό τρόμο σαν μηχανισμό έντασης, και στο “Passenger” το αποδεικνύει ξανά. Με ελάχιστες ανάσες, διαρκή νευρικότητα και μερικές από τις πιο αποτελεσματικές σκηνές τρόμου της χρονιάς, η ταινία παρασύρει τον θεατή σε μια νυχτερινή καταδίωξη που δεν ενδιαφέρεται τόσο να εξηγήσει όσο να σε κρατήσει κολλημένο στο κάθισμα. Κι αυτό, τις περισσότερες φορές, το πετυχαίνει εντυπωσιακά με μια ταινία που μοιάζει ταυτόχρονα παλιομοδίτικη και απολύτως σύγχρονη. Παλιομοδίτικη γιατί χτίζεται πάνω σε απλές, καθαρές ιδέες τρόμου — ένα ζευγάρι, ένας απομονωμένος δρόμος, μια αόρατη απειλή. Σύγχρονη γιατί αξιοποιεί διαρκώς την τεχνολογία του σήμερα: κάμερες οπισθοπορείας, οθόνες πλοήγησης, αισθητήρες, συστήματα παρακολούθησης. Όλα εκείνα που υποτίθεται πως μας κάνουν ασφαλείς αλλά εδώ μετατρέπονται σε εργαλεία παράνοιας

.

Το ζευγάρι στο κέντρο της ιστορίας, ο Τάιλερ και η Μάντι, ανήκει σε εκείνη τη γενιά ανθρώπων που προσπαθεί να βαφτίσει την αβεβαιότητα «ελευθερία». Ζουν μέσα σε ένα βαν, ταξιδεύουν συνεχώς και προσπαθούν να πείσουν ο ένας τον άλλο — και κυρίως τον εαυτό τους — ότι αυτή η ζωή τούς γεμίζει. Πολύ γρήγορα καταλαβαίνεις ότι οι δύο ήρωες είναι κουρασμένοι, πιεσμένοι και συναισθηματικά εξαντλημένοι. Ο Τζέικομπ Σκίπιο και η Λου Λόμπελ έχουν καλή χημεία ακριβώς επειδή δεν προσπαθούν να παίξουν το «τέλειο ζευγάρι». Υπάρχει νεύρο, ειρωνεία, μικρές εκρήξεις εκνευρισμού. Οι διάλογοί τους ακούγονται φυσικοί και όχι σαν ατάκες που γράφτηκαν για να γίνουν αποσπάσματα στα κοινωνικά δίκτυα. Και αυτό βοηθά πολύ όταν η ταινία αρχίζει να βυθίζεται όλο και περισσότερο στο υπερφυσικό χάος της.

Το μεγάλο ατού του “Passenger” είναι ο ρυθμός του. Ο Όβρενταλ ξέρει πότε να τραβήξει την ένταση και πότε να την αφήσει να εκραγεί. Το βασικό όπλο της ταινίας είναι η παραπλάνηση. Ο σκηνοθέτης σε κάνει να κοιτάς προς τη λάθος πλευρά του κάδρου και μετά χτυπά από εκεί που δεν το περιμένεις. Και υπάρχουν στιγμές πραγματικά απολαυστικές για φίλους του είδους. Αυτές οι μικρές σκηνοθετικές εμπνεύσεις είναι που κρατούν την ταινία ζωντανή ακόμη και όταν το σενάριο δεν ξέρει ακριβώς πού θέλει να πάει.

Γιατί εκεί βρίσκεται και η βασική αδυναμία του έργου. Το “Passenger” υπαινίσσεται συνεχώς βαθύτερες θεματικές — ενοχή, απομόνωση, πνευματική κόπωση, φόβο της δέσμευσης — αλλά ποτέ δεν τις αναπτύσσει πλήρως. Μένουν σαν σκιές στο φόντο. Η ταινία ενδιαφέρεται περισσότερο να σε κρατήσει σε κατάσταση αγωνίας παρά να μετατραπεί σε πραγματικά βαθύ ψυχολογικό θρίλερ.

Ακόμη πιο προβληματική είναι η αποκάλυψη της ίδιας της απειλής. Όσο λιγότερο βλέπεις το πλάσμα, τόσο καλύτερα λειτουργεί η ταινία. Όταν όμως αρχίζει να εμφανίζεται πιο καθαρά, το ψηφιακό αποτέλεσμα αφαιρεί μέρος της δύναμης που είχε χτίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή ο Όβρενταλ. Το άγνωστο παραμένει πάντα πιο τρομακτικό από το πλήρως φωτισμένο τέρας — ένας κανόνας που το σινεμά τρόμου ξεχνά ξανά και ξανά. 

Παρόλα αυτά, το “Passenger” δεν χάνει την ικανότητά του να διασκεδάζει. Ούτε προσπαθεί να κρύψει ότι θέλει πρωτίστως να σε ταρακουνήσει. Το αποτέλεσμα είναι ένα τίμιο θρίλερ.