Ο άγνωστος της μεγάλης αψίδας

Σύνοψη: 1983. Ο Γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Μιτεράν αποφασίζει να κάνει διεθνή αρχιτεκτονικό διαγωνισμό για τη Μεγάλη Αψίδα της La Defense. Ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, ο Ότο Φον Σπρέκελσεν, ένας άγνωστος Δανός αρχιτέκτονας, κερδίζει τον διαγωνισμό, οι ιδέες του όμως γρήγορα συγκρούονται με τους ρεαλιστικούς περιορισμούς και τις πολιτικές αντιξοότητες.

Άποψη: Μια πραγματική ιστορία ίσως καθόλου γνωστή οπουδήποτε αλλού εκτός Γαλλίας και που όμως τα χέρια του Γάλλου σκηνοθέτη Στεφάν Ντεμουστιέ μετατρέπεται σε ένα έξυπνα γραμμένο, παρότι αργόσυρτο, σαρκαστικό θρίλερ για τις επιφανειακές και ωφελιμιστικές σχέσεις τέχνης και πολιτικής εξουσίας.

Διασκευάζοντας το βιβλίο της Λοράνς Κοσέ, La Grande Arche, μας διηγείται την ιστορία του Δανού αρχιτέκτονα Σπρέκελσεν, πραγματικά άγνωστου ακόμα και σήμερα στην πλειοψηφία των ανθρώπων, που κόντρα στις προβλέψεις, ανέλαβε το μεγαλεπήβολο όραμα του «μεγάλου πολιτικού ανδρός» Μιτεράν να ενώσει τα τοπόσημα του Παρισιού, Λούβρο και Αψίδα του Θριάμβου, με μια Μεγάλη Αψίδα στην ίδια νοητή ευθεία.

Ο Κλάες Μπανγκ στον ρόλο του αρχιτέκτονα, επιστρέφοντας στον κόσμο της τέχνης μετά τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα Τετράγωνο του Έστλουντ, χτίζει με μια μεγάλη ερμηνεία, πράγματι αξιοθαύμαστη και πλήρη, το πορτρέτο ενός άντρα που και ο ίδιος εξεπλάγην από την πρόταση και πώς καλείται τώρα να διαχειριστεί τις πολιτικές μηχανορραφίες που προκύπτουν.

Ένας ιδεαλιστής αρχιτέκτονας κόντρα σε πραγματιστές πολιτικούς και γραφειοκράτες ακόλουθους και τσιράκια ψάχνει να βρει την χρυσή τομή για την Μεγάλη Αψίδα της Defense, της κατεξοχήν βιομηχανικής και επιχειρηματικής περιοχής του Παρισιού με τα μεγάλα κτήρια αλλά και τα έργα του Έλληνα καλλιτέχνη, Takis.

Ευχάριστο και καθόλου σοβαροφανές, σαφώς ξεκάθαρα γαλλικό ως θέμα αλλά με προεκτάσεις που μπορεί να ενδιαφέρουν και τους μη γαλλόπληκτους, μιας και οι καιροσκοπισμοί των πολιτικών και τα μεγάλα έργα που κρύβουν ακόμα μεγαλύτερα σκάνδαλα και ατοπήματα είναι συχνό φαινόμενο της απανταχού πολιτικής πραγματικότητας.

Ο Ντεμουστιέ αυτό ακριβώς θέλει να τονίσει, άλλοτε με έναν εύστοχα καυστικό και χιουμοριστικό τρόπο, άλλοτε διολισθαίνοντας σε υπεραναλύσεις συζητήσεων, σαν αυτές που βλέπουμε συχνά σε γαλλικές ταινίες με τον κατά βάση σκηνοθέτη Ξαβιέ Ντολάν να εμφανίζεται στην ταινία ως ηθοποιός σε μια από τις διασκεδαστικές και ολοκληρωμένες στιγμές της καριέρας του.