Nτράκουλας

Η ταινία παρουσιάζει έναν νεαρό σκηνοθέτη που χρησιμοποιεί ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης για να δημιουργήσει διάφορες εκδοχές του μύθου του Δράκουλα, από μια ταινία επιστημονικής φαντασίας όπου ο Βλαντ Τσέπες επιστρέφει στο μέλλον, μέχρι μια λαϊκή βωμολοχική αφήγηση, ένα ρομάντζο, μια πολιτική αλληγορία ή ακόμη και μια απεργία, την οποία ο Δράκουλας προσπαθεί να καταστείλει. 

Ο εμπρηστικός Ρουμάνος Ράντου Τζούντε επιστρέφει με μια ταινία που απαιτεί να υποστείτε τον απόλυτο αισθητικό εφιάλτη. Με διάρκεια σχεδόν τριών ωρών, ο δικός του Dracula είναι μια προκλητική επίθεση σε οτιδήποτε θεωρείται «καλό σινεμά», χρησιμοποιώντας την Τεχνητή Νοημοσύνη και το TikTok για να αποδείξει ότι η βιομηχανία του θεάματος έχει πλέον ξεμείνει από αίμα.

Μετά το σχετικά «σοβαρό» Kontinental ’25 στο Βερολίνο, ο Τζούντε εξαπέλυσε στο Λοκάρνο έναν Dracula που δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχετε δει (ή θα θέλατε να δείτε). Ξεχάστε τον Μπέλα Λουγκόζι ή τον Γκάρι Όλντμαν. Ο δικός του βρικόλακας είναι ένα Φρανκεσταϊνικό κατασκεύασμα από 12 διαφορετικές ταινίες, ραμμένες μεταξύ τους με τον πιο τσαπατσούλικο και punk τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Άδωνις Τάντσα, ο υπερκινητικός ηθοποιός που γνωρίσαμε στο Kontinental ’25, στον ρόλο ενός σκηνοθέτη που έχει «στερέψει» από ιδέες. Κλεισμένος σε ένα δωμάτιο, προσπαθεί να σκαρφιστεί ένα πρότζεκτ για τον Dracula χρησιμοποιώντας ένα λογισμικό AI που ονομάζεται «Dr. AI Judex 0.0». Φανταστείτε έναν στρατό από παραγωγούς τύπου Ρότζερ Κόρμαν να του ουρλιάζουν ότι θέλουν «γυμνό, σεξ, συναισθήματα, βία, καταδιώξεις αυτοκινήτων, πολύ αίμα, αστεία, γκαγκ, slapstick» και θα έχετε μια εικόνα για το τι είδους εμπορική «μαλακία» προσπαθεί να στήσει.

Ο Τζούντε παίρνει το Nosferatu του Μουρνάου και το μιξάρει με spam διαφημίσεις για τσόντες, ενώ την επόμενη στιγμή βλέπουμε έναν ξεπεσμένο Dracula να τρέχει στους δρόμους της Τρανσυλβανίας την ώρα που η συμπρωταγωνίστριά του τραβάει selfies για το OnlyFans της. Είναι ένα χάος 169 λεπτών που, αν και θα μπορούσε να είναι πολύ πιο αποτελεσματικό στη μισή διάρκεια, καταφέρνει να μην είναι σχεδόν ποτέ βαρετό — κυρίως επειδή δεν ξέρεις ποτέ ποια χοντράδα θα ακολουθήσει.

Το πιο τολμηρό (ή εκνευριστικό, ανάλογα με την υπομονή σας) στοιχείο είναι η χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Εκεί που η βιομηχανία τρέμει την AI, ο Τζούντε την αγκαλιάζει ειρωνικά. Επιλέγει τις πιο αποτυχημένες, γκροτέσκες εικόνες που παράγει ο αλγόριθμος και τις σερβίρει για γέλιο. Όταν η ταινία ξεκινά με 16 ψηφιακούς Βλαντ να λένε αυτούσια τη δήλωση, «Είμαι ο Βλαντ ο Ανασκολοπιστής, μπορείτε όλοι να μου πάρετε μια πίπα», καταλαβαίνεις ότι ο σκηνοθέτης δεν ενδιαφέρεται να κάνει φίλους στους κύκλους των χρηματοδοτών.

Τεχνικά, η ταινία μοιάζει ερασιτεχνική και φτηνή, γυρισμένη με άθλιες ψηφιακές κάμερες, αλλά αυτό είναι και το point. Ο Τζούντε μας δείχνει μια Τρανσυλβανία-τουριστικό τσίρκο, όπου μια κοπέλα ντυμένη Βλαντ επισκέπτεται το παλιό του κάστρο που πλέον είναι τουριστικό αξιοθέατο. Με αναφορές στον Τσάρλι Τσάπλιν, τον Τσαουσέσκου και ιστορίες με dildos, το φιλμ είναι πνιγμένο σε ιδέες που είναι αδύνατον να χωνέψεις με την πρώτη θέαση.

Στο τέλος της ημέρας, ο Ράντου Τζούντε αποτυγχάνει σε αυτό που θεωρούμε βασική ικανότητα ενός σκηνοθέτη: να πάρει μια απόφαση. Αντί να διαλέξει πλάνο, ρυθμό ή ύφος, τα πετάει όλα μέσα στο μπλέντερ και πατάει το κουμπί. Η ταινία του καταβροχθίζει τα πάντα και μας τα ξερνάει πίσω. Αν είστε περίεργοι να το δείτε, μην πείτε ότι δεν σας προειδοποιήσαμε.