Now you see me, now you don't

Σύνοψη: Η μυστική οργάνωση The Eye καλεί και πάλι την ομάδα της για τη μεγαλύτερη αποστολή που έχει ποτέ επιχειρηθεί: μια θεαματική ληστεία με παγκόσμιες προεκτάσεις και έναν στόχο που συνδέει τη μαγεία με την ηθική, τη φαντασία με τη δικαιοσύνη. Η ιστορία διαδραματίζεται σε όλον τον κόσμο — από τη Νέα Υόρκη και τη Γαλλία έως τη Νότια Αφρική, την Αραβική Έρημο και το Άμπου Ντάμπι

Άποψη: Μπορεί το προηγούμενο φιλμ της σειράς να έφερε ελαφρώς λιγότερα χρήματα στα ταμεία από τον προκάτοχό του, αυτό όμως δεν σταμάτησε τη Lionsgate από το να δώσει ακόμη μια συνέχεια στις περιπέτειες των “Τεσσάρων Καβαλάρηδων”, με τον απαραίτητο εμπλουτισμό με νέα πρόσωπα στο καστ. Το αν θα της βγει μένει να φανεί, αν και η πρόωρη ανακοίνωση και νέου σίκουελ δείχνει πως το στούντιο έχει ελπίδες για κάτι ιδιαίτερα προσοδοφόρο... 

Το εν λόγω franchise μπορεί να έχει τους φαν του, γεγονός όμως είναι πως στο σύνολό του εκπροσωπεί μια πολύ “νερωμένη” κι εφηβική εκδοχή του υποείδους της “ταινίας απάτης”, η οποία μάλιστα απαιτεί κιόλας υπερβολικά συχνά από τον εκάστοτε θεατή να κάνει τα στραβά μάτια απέναντι σε απιθανότητες, και η νέα αυτή προσθήκη δια χειρός Ruben Fleischer είναι σε γενικές γραμμές μια από τα ίδια.

Ακόμη και η προσπάθεια να δοθεί μια λίγο πιο πολιτικοποιημένη διάσταση μέσω μιας ανατροπής κοντά στο φινάλε δεν κάνει τη θετική διαφορά γιατί τελικά μένει περισσότερο μια εσάνς σαπουνόπερας από την ουσία της τοποθέτησης που επιχειρείται. 

Το σενάριο κρύβει και μικρές εκπλήξεις για όσους έχουν αγαπήσει για τους δικούς τους λόγους το συγκεκριμένο κινηματογραφικό σύμπαν, αλλά αν θέλει να είναι κανείς ειλικρινής, αναπόφευκτα θα επισημάνει ότι πέραν του ιδιαίτερου background του κόσμου των ψευδαισθήσεων και της ταχυδακτυλουργίας, δεν υπάρχουν πολλά άλλα χαρακτηριστικά με έντονη προσωπικότητα σε αυτήν τη συνταγή που έχει εκτελεστεί μέχρι στιγμής τρεις φορές. Ούτε οι ήρωες είναι τόσο αξιομνημόνευτοι για να αναφωνήσει κανείς με αληθινό ενθουσιασμό άμα τη εμφανίσει κάποιου από αυτούς, ούτε οπτικά εντοπίζεται μια ταυτότητα πέραν της φροντίδας για μια άρτια σχεδιασμένη παραγωγή λόγω αρκετά μεγάλου προϋπολογισμού (ενδεικτικό της κατάστασης ως προς τη συγκεκριμένη παράμετρο είναι το γεγονός πως για τρεις διαφορετικές ταινίες έχουν επιστρατευθεί τρεις διαφορετικοί σκηνοθέτες, με εντελώς αλλιώτικο όγκο δουλειάς ο ένας από τον άλλον).

Δυστυχώς σπαταλιέται κάπως και η Rosamund Pike ως νεοαφιχθείσα “κακιά”, καθώς ναι μεν ανταποκρίνεται και με το παραπάνω στην αποστολή που της ανατίθεται, αλλά ταυτόχρονα υποτιμούνται σφόδρα οι δυνατότητές της με τους περιορισμούς που της επιβάλλονται από το υλικό με το οποίο καλείται να δουλέψει. 

Τουλάχιστον ο Fleischer τηρεί μια γραμμή αφηγηματικής οικονομίας που δεν υπήρχε στα προηγηθέντα μέρη, η οποία κάνει τη θέαση σχετικά πιο ευχάριστη. Όποιοι πάντως περιμένουν αλλαγές σε επίπεδο νοοτροπίας για κάτι πιο μεστό ψυχαγωγικά θα μείνουν με την όρεξη, αλλά έτσι και αλλιώς είναι δεδομένος ο τύπος του κοινού στον οποίο απευθύνεται ο Jesse Eisenberg και η παρέα του.