Μπερλινγκουέρ: Η Μεγάλη Ελπίδα

Σύνοψη: Γραμματέας του πιο δημοφιλούς και επιδραστικού κουμμουνιστικού κόμματος στον δυτικό κόσμο, ο Μπερλίνγκουερ προκάλεσε τις διεθνείς ισορροπίες στην προσπάθειά του να φέρει το κόμμα του στην ιταλική κυβέρνηση.

Άποψη: Μολυβένια χρόνια ονομάζεται η περίοδος γύρω στα 60s μέχρι 80s στην ιταλική πολιτική ιστορία λόγω του τεταμένου κλίματος ανάμεσα στην άκρα δεξιά και στην άκρα αριστερά.

Σημαντική φιγούρα σε αυτό το δύσκολο σκηνικό είναι ο ηγέτης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας, Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ένας αμφιλεγόμενος πολιτικός στους απανταχού κομμουνιστές που όμως έφερε στο προσκήνιο όσο κανένας άλλος στην Ευρώπη του 20ού αιώνα, ένα κομμουνιστικό κόμμα.

Η ταινία του Αντρέα Σέγκρε, με τον ίδιο τον υπότιτλο: Η Μεγάλη Ελπίδα, δείχνει εξαρχής ότι δεν θα προσποιηθεί την αντικειμενική καταγραφή και μια πιο ειλικρινή και σκληρή αποτύπωση της αλήθειας, αλλά θα διαλέξει πλευρά.

Άλλωστε, όπως είχε πει και ένας ιστορικός στο παρελθόν, ακόμα και οι ιστορικοί δεν είναι ποτέ αντικειμενικοί, στην καλύτερη περίπτωση είναι έντιμα υποκειμενικοί.

Και αυτό πετυχαίνει σε αυτή την ντοκιμαντερίστικη σχεδόν αφήγηση, μια έντιμα υποκειμενική ανάγνωση της ιστορίας και της ούτως ή άλλως σημαίνουσας προσωπικότητας του Μπερλινγκουέρ, με μια σαφή διάθεση, όχι ακριβώς αγιοποίησης, αλλά σίγουρα εξύμνησης.

Παρακολουθούμε τον γραμματέα του ΚΚΙ καθώς συνομιλεί με άλλα πολιτικά κόμματα, άλλους ηγέτες, ενώ παράλληλα προσπαθεί να διαφύγει από επιθέσεις και στημένα επεισόδια εις βάρος του για να τον ξεφορτωθούν.

Πλούσια σε ιστορικά γεγονότα, χωρίς να γίνεται ποτέ δασκαλίστικο, παρότι απαιτεί μια ιστορική γνώση της εποχής για καλύτερη κατανόηση της κινηματογραφικής ιστορίας.

Δεν αποφεύγει να σχολιάσει και τις δύσκολες στιγμές, όπως η συμφωνία και η σύμπνοια με το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα για να μπορέσει να βρεθεί στην εξουσία μη κομμουνιστικά, αλλά σοσιαλιστικά και δημοκρατικά, θυμίζοντας το δικό μας «Βρώμικο 89» και την συμμετοχή του ΚΚΕ στην εξουσία με την Νέα Δημοκρατία, κάτι που πολλοί -ειδικά παλαιότεροι- κομμουνιστές ακόμα χρεώνουν στο Κόμμα ή προσπαθούν μέσα και έξω τους κάπως να το δικαιολογήσουν.

Ο Μπερλινγκουέρ βρέθηκε σε παρόμοια ηθικά διλήμματα και η ταινία εξετάζει μέχρι ένα βαθμό, αν και δεν χάνει ποτέ την προσωποκεντρική -στα όρια της προσωπολατρείας-αφήγησή της, το τι θα θυσιάσει για την εξουσία και το γενικό καλό, όπως αυτό ορίζεται και ερμηνεύεται από τον καθένα.

Ο Έλιο Τζερμάνο, ένας από τους πιο ταλαντούχους σύγχρονους Iταλούς ηθοποιούς, που έχει δώσει πολλάκις τα διαπιστευτήριά του, παραδίδει άλλη μια μεστή και πλήρη ερμηνεία, από τις πιο δυνατές της χρονιάς αποσπώντας το βραβείο ερμηνείας στα Βραβεία της Ιταλικής Ακαδημίας Κινηματογράφου.