Motel Destino

Σύνοψη: Ύστερα από μια αποτυχημένη εγκληματική ενέργεια, ένας νεαρός μικροκακοποιός βρίσκει διωκόμενος καταφύγιο σε ένα ξενοδοχείο ημιδιαμονής. Το ζευγάρι στο οποίο ανήκει το «Motel Destino» θα του προσφέρει μόνιμη στέγη σε ένα από τα δωμάτια, με αντάλλαγμα να εργάζεται στην καθαριότητα και τη γενικότερη συντήρηση του μοτέλ, το ερωτικό τρίγωνο ωστόσο που θα δημιουργηθεί απειλεί τα πράγματα με εκτροχιασμό.

Άποψη: Ο Καρίμ Αϊνούζ γράφει και σκηνοθετεί μια βραζιλιάνικη εκδοχή του Challengers, μια ιστορία αίματος, δακρύων και (πολύ) ιδρώτα για αισθηματίες ανθυπογκάνγκστερς και πονεμένες femmes fatales, επαρκώς νουάρ, επαρκώς pulp, ευπρόσδεκτα ονειρική και παραισθησιογόνα.

Κάπου ανάμεσα στον Λούκα Γκουαντανίνο και το Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών του Τζουμέρκα, ο Βραζιλιανοαλγερινός auteur δείχνει να συμμερίζεται απόλυτα τη ρήση που αποδίδεται στον Όσκαρ Ουάιλντ, πως στη ζωή τα πάντα έχουν να κάνουν με το σεξ, εκτός του ίδιου του σεξ, το οποίο έχει να κάνει με την εξουσία.

Στο Motel Destino όλοι οι (δραματουργικοί) δρόμοι περνούν μέσα από την επιθυμία (απωθημένη ή επιτελεσμένη), οι πάντες προσπαθούν να ανατρέψουν ή να διατηρήσουν τις υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας με όχημα το σώμα τους: το sound design φέρνει διαρκώς μακρινούς αντίλαλους από τα βογκητά των πελατ(ισσ)ών του ξενοδοχείου, ακόμη και από τα συνευρισκόμενα ζώα που εκτρέφει ο ιδιοκτήτης πέριξ του κτιρίου.

Λίμπιντο και ζωικότητα είναι πανταχού παρούσες (οπτικά και ακουστικά), τα δε ζώα χρησιμοποιούνται από τον δημιουργό μ’ έναν ιδιαίτερα ποιητικό τρόπο, ως εγγυητές μιας πρωτόγονης, αλλά αναγκαίας, κοσμικής ισορροπίας. Τα όρια μεταξύ κτήτορα και κτήματος, δράστη και δέκτη, ακόμα και πραγματικότητας – ονείρου θολώνουν κάτω από τα τεχνητά κόκκινα και μπλε φώτα του μοτέλ ή το λυκαυγές της κοντινής πλαζ, και το αποτέλεσμα είναι σε στιγμές υπνωτιστικό.

Μοναδικά ψεγάδια η έλλειψη αφηγηματικής οικονομίας (η γνωστή μάστιγα της δίωρης ταινίας, ακόμα κι όταν τα ίδια ακριβώς πράγματα θα μπορούσαν κάλλιστα να ειπωθούν πιο συμπυκνωμένα) και κάποια γνώριμα κλισέ του είδους. Αλλά είπαμε, η ταινία είναι ένα pulp νέο – νουάρ, εκ της συμβάσεως οι χαρακτήρες θα είναι ελαφρώς στερεοτυπικοί.

Το θέμα είναι με ποια κινηματογραφική γλώσσα θα ντυθούν οι – έστω κλισέ – ήρωες. Κι ο Αϊνούζ γνωρίζει πώς να δημιουργεί δυνατές, αισθησιακές εικόνες, έστω κι αν η γραφή του δεν είναι εξίσου εντυπωσιακή.