Mercy

Σύνοψη: Στο εγγύς μέλλον, ένας ντετέκτιβ (Κρις Πρατ) δικάζεται με την κατηγορία της δολοφονίας της συζύγου του. Έχει 90 λεπτά για να αποδείξει την αθωότητά του στην προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη (Ρεμπέκα Φέργκιουσον), που ο ίδιος στήριζε ένθερμα, πριν αυτή αποφασίσει για την τύχη του.

Άποψη: Πέρα από την ερμηνεία του Chris Pratt που διέπεται από ένα φιλότιμο, καθώς προσπαθεί να ξεφύγει από τη μανιέρα του Star-Lord που καθιέρωσε στους “Φύλακες του Γαλαξία” και την κουβαλάει έκτοτε στους περισσότερους ρόλους του και το καταφέρνει σ’ έναν βαθμό, δυστυχώς πρέπει κανείς να ψάξει πάρα πολύ καλά για να βρει έστω έναν λόγο για να προτείνει τη νέα ταινία του Timur Bekmambetov.

Τα προβλήματα ξεκινούν ήδη από την κεντρική σεναριακή σύλληψη, όπου τα πάρα πολλά θέματα που προκύπτουν σε νομικό επίπεδο σχετικά με αυτή (προσωπικά δεδομένα, η ίδια η φύση του κράτους δικαίου) ούτε καν αναλύονται και απλά θάβονται κάτω από το χαλί καθώς μπαίνει σε προτεραιότητα η διασκέδαση εις βάρος στοιχειωδώς πειστικών και λογικών βάσεων για το φανταστικό σύμπαν που χτίζεται. 

Όσο περνάει η ώρα, τα πράγματα γίνονται χειρότερα, με την καταιγιστική ροή των πληροφοριών να κουράζει ιδιαίτερα, καθώς δεν γίνεται διαχείρισή της μ’ έναν συνετό τρόπο που να μην αποστασιοποιεί τελικά από τα δρώμενα, ενώ η όλη λύση του μυστηρίου που είναι στο επίκεντρο αποτελεί κυριολεκτικά τον ορισμό του “πολύ κακό για το τίποτα”, καθώς αν το σενάριο δεν ταλαιπωρούσε με “ζαβολιές” για χειριστικούς λόγους τον θεατή, η χρονική διάρκεια του φιλμ δεν θα ξεπερνούσε κατά πολύ τη μισή ώρα.

Υπάρχουν δε λεπτομέρειες που αφορούν στο πώς συνδέονται κάποιες σημαντικές υποπλοκές μεταξύ τους και στο τι εμμέσως συμβολίζουν που είναι στα όρια του παρεξηγήσιμου σε ιδεολογικό επίπεδο αν κάτσει κανείς να τις προσέξει. Ακόμη και το αυτονόητο επιμύθιο του τύπου “έχει προβληματικές διαστάσεις η τεχνητή νοημοσύνη” εν μέρει ακυρώνεται αν συνδεθούν τα στοιχεία για να βρεθεί το ποιος πραγματικά φταίει σε σχέση με την αλληλουχία των γεγονότων που οδηγούν στην εν λόγω διαπίστωση. 

Στο πεδίο των σκηνών δράσης, που είναι και αυτό που μάλλον ενδιαφέρει περισσότερο τα target groups στα οποία απευθύνεται το φιλμ, η συχνά άτσαλη κινηματογράφησή τους τις καθιστά πολύ λιγότερο απολαυστικές από αυτό που θα μπορούσαν να είναι. Και γενικότερα εντοπίζονται ουκ ολίγες αισθητικές επιλογές που είναι αμφισβητήσιμες, με πιο χαρακτηριστική μια χρήση ψηφιακής φωτιάς για τις ανάγκες της σύνθεσης κάποιων κάδρων που θυμίζει γραφιστική διαφημιστικού φυλλαδίου για ψησταριά. 

Είναι σίγουρα μοιραίο το ότι τα επόμενα χρόνια το σινεμά θα καταπιαστεί ακόμη περισσότερο και από τώρα με την τεχνητή νοημοσύνη στον τομέα της μυθοπλασίας (ήδη πρωταγωνιστεί εδώ και καιρό στο είδος της επιστημονικής φαντασίας) λόγω της σχετικής επικαιρότητας που “τρέχει” με χίλια, άρα είναι αναπόφευκτο ότι μέσα σ’ έναν μεγάλο όγκο παραγωγής θα προκύψουν και οι αναγκαίες “αρπαχτές”, όπως η συγκεκριμένη δουλειά. Από πολλές απόψεις, είναι ένα προϊόν απογοητευτικό για τα στάνταρ της μεγάλης οθόνης.