Το μεγαλείο

Παρότι τιτλοφορείται Μεγαλείο (La Grazia), η ταινία του Πάολο Σορεντίνο είναι πολύ πιο ήρεμη και ψύχραιμη προσέγγιση από έναν σκηνοθέτη που μας έχει συνηθίσει σε μια οπερατική υπερβολή, χαρίζοντάς μας ίσως την καλύτερη ταινία του μετά την Τέλεια Ομορφιά πριν 13 χρόνια:

Σύνοψη: Ο Πρόεδρος της Ιταλίας και πρώην ανώτατος δικαστής αντιμετωπίζει ηθικά διλήμματα σχετικά με τη νομοθεσία για την ευθανασία και την απονομή χάριτος σε δολοφόνους, ενώ παράλληλα παλεύει με την απιστία της εκλιπούσας συζύγου του κατά τους τελευταίους μήνες της θητείας του.

Άποψη: Μετά τους πρωθυπουργούς της Ιταλίας, Τζούλιο Αντρεότι στο Il Divo (2008) και Σίλβιο Μπερλουσκόνι στο Loro (2018), ο Πάολο Σορεντίνο αφήνει πίσω του τις αισθαντικές και αέρινες ταινίες περί νεότητας και ερωτισμού που τον απασχόλησαν στο Youth (2015) και Parthenope (2024), και επιστρέφει στον κόσμο της πολιτικής με τον πρόεδρο και αδέκαστο δικαστή Μαριάνο ντε Σάντις.

Παρότι τιτλοφορείται Μεγαλείο (La Grazia), είναι πολύ πιο ήρεμη και ψύχραιμη προσέγγιση από έναν σκηνοθέτη που μας έχει συνηθίσει σε μια οπερατική υπερβολή, χαρίζοντάς μας ίσως την καλύτερη ταινία του μετά την Τέλεια Ομορφιά (2013).

Μια ιστορία που δεν εστιάζει τόσο στην πολιτική του διαδρομή, αλλά κυρίως στις ηθικές επιλογές που καλείται να κάνει, να αποδείξει την πολιτική διορατική του ματιά που τον έκανε συμπαθή ακόμα και εκτός του συντηρητικού, δεξιού χώρου στον οποίο κινούταν, και ταυτόχρονα να διαχειριστεί τον θρήνο της απώλειας της συζύγου του και την ερωτική προδοσία που είχε βιώσει όσο ζούσε.

Ένα ψυχογράφημα λεπτομερές με τον Τόνι Σερβίλο να συνεργάζεται εκ νέου με τον ιταλό σκηνοθέτη σε άλλη μια δυνατή ερμηνεία που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Ένα πορτρέτο μιας εποχής σε πολιτική αναταραχή με τον ίδιο να λαμβάνει αποφάσεις ηθικής φύσεως που ξεπερνούν τα στενά όρια της πολιτικής και ανοίγονται προς μια πιο υπαρξιακή αναμέτρηση με το Είναι, σχετικά με την ευθανασία ή την απονομή χάριτος και παράλληλα ένα πορτρέτο ενός ανθρώπου που η αγάπη του για την γυναίκα του και η γνώση της προδοσίας που ξύνει ύπουλα τον εγωισμό του, δεν του επιτρέπει να προχωρήσει.

Με πλάνα μεγαλειώδη, εντυπωσιακά και ανοιχτά, με απέρναντα τοπία και μελαγχολικά χρώματα κυρίως με έντονο κιαροσκούρο στις εσωτερικές σκηνές, χαρακτηριστικά στοιχεία του σινεμά του Σορεντίνο που συχνά βαυκαλίζεται στο ωραιοπαθές και το μελό, δείχνει μια παροιμιώδη αυτοσυγκράτηση, αντίστοιχης σοβαρότητας και λιτότητας με τον Ντε Σάντις.

Αυτό κάνει το Μεγαλείο συγγενικό θεματικά με την γενικότερη φιλμογραφία του που αναμετριέται με ζητήματα εξουσίας, ηθικής, αμεροληψίας και επαφής του ανθρώπου με την διαφθορά του χρήματος και του πλούτου, αλλά τονικά και υφολογικά φανερώνεται μια ωριμότητα καλοδεχούμενη στο σινεμά του.