Μαύρη φάλαινα

Σύνοψη: H Ίνγκριντ είναι μια πληρωμένη δολοφόνος με ένα ιδιαίτερο χάρισμα: χρησιμοποιεί το σκοτάδι για να περάσει σε ένα παράλληλο σύμπαν ώσπου να επανεμφανιστεί σε κάποιο άλλο μέρος στον αληθινό κόσμο. Αυτό της επιτρέπει να μπαινοβγαίνει στα σπίτια των θυμάτων της χωρίς να αφήνει πίσω κανένα αποδεικτικό στοιχείο, αλλά της στερεί κάτι από την ανθρώπινη υπόστασή της.
Τη δύναμη αυτή την απέκτησε όταν ήταν ακόμα παιδί, όταν ένα βράδυ την άγγιξε ένα τέρας και τα μάτια της έγιναν μαύρα. Έκτοτε, κάθε φορά που επιστρέφει από το σκοτάδι, εκκρίνει από το κεφάλι της μια παράξενη λευκή ουσία, την οποία συλλέγει και φυλάει πολύ προσεκτικά σε ένα μεταλλικό μπαούλο.
Μία μέρα, προσλαμβάνεται από έναν γκάνγκστερ της περιοχής για να σκοτώσει έναν επιχειρηματία που φιλοδοξεί να θέσει το λιμάνι υπό τον έλεγχό του. Όταν όμως ο γκάγγκστερ δέχεται μία επίσκεψη από έναν λαθρέμπορο και διακινητή μυστηριωδών θαλάσσιων πλασμάτων, βυθιζόμαστε σε μια άβυσσο όπου τα όρια του ανθρώπινου και του μη ανθρώπινου είναι οριστικά δυσδιάκριτα και η Ίνγκριντ θα χρειαστεί να παλέψει για την ελευθερία της...

Άποψη: Αν διαθέτει κάτι σίγουρα η ταινία του Pablo Hernando, αυτό είναι η ατμόσφαιρα, η οποία είναι όντως υποβλητική, χάρη και στην πολύτιμη συνεισφορά μεταξύ άλλων της Izaskun González στο σάουντρακ το οποίο έχει μια ευπρόσδεκτα ambient κατεύθυνση. Σεναριακά όμως αυτό που χτίζεται είναι υπερβολικά «φλου», δίνοντας ενίοτε και την εντύπωση πως ο Hernando δεν είχε ξεκαθαρίσει απόλυτα μέσα του κάποιες πτυχές της ιστορίας του.

Αν πρέπει να ταξινομηθεί κάπως το φιλμ, θα μπορούσε να ενταχθεί κάτω από την ομπρέλα του ευρωπαϊκού νεο-νουάρ με την κάπως ευρύτερη έννοια, αλλά υπάρχουν και πολύ έντονα στοιχεία φαντασίας και τρόμου, ίσως ενταγμένα με επικίνδυνη μέθοδο καλλιτεχνικά, από την άποψη ότι ενδέχεται να αποξενώσουν μεγάλη μερίδα του κοινού, ειδικά από τη στιγμή που ανακατεύονται, όχι πολύ ομοιογενώς, με ένα ρεαλιστικό και «τραχύ» περιβάλλον και που δεν δίνονται αναλυτικές εξηγήσεις γι’ αυτά πέρα από κάποιες σποραδικές αναφορές.

Επίσης χρειαζόταν μια πιο διεισδυτική και ξεκάθαρη ματιά στο πολιτικό σχόλιο που επιχειρείται μέσω του σεναρίου και που υπονοεί ένα εναλλακτικό σύμπαν στο οποίο η δημοκρατία δεν αποκαταστάθηκε ποτέ στην Ισπανία μετά τον θάνατο του Franco.

Το ψυχρό και αποστασιοποιημένο ύφος που επικρατεί από τη μία πλευρά ταιριάζει στο περίεργο σύμπαν που επινοεί ο Hernando, από την άλλη όμως βλάπτει τον συναισθηματικό πυρήνα που υπάρχει από κάτω και στηρίζεται στο παρελθόν των βασικών ηρώων. Ειδικά ως προς αυτήν τη διάσταση, συμβαίνει και μια μετατόπιση ως προς το ποιος χαρακτήρας καθορίζεται ως ο κεντρικός του όλου δράματος στις τελευταίες σκηνές, η οποία ενδέχεται και να διχάσει αυτούς που μέχρι εκείνες τις στιγμές είχαν επενδύσει κάπως παραπάνω στα δρώμενα.

Το σύνολο βοηθιέται κάπως από την παρουσία της Ingrid García-Jonsson στον πρωταγωνιστικό ρόλο, η οποία εκπέμπει έναν δυναμισμό αβίαστο και είναι αινιγματική μ’ έναν τρόπο που ιντριγκάρει, ακόμη και αν όσα συμβαίνουν επί της οθόνης καταλήγουν να μην κάνουν το επιθυμητό «κλικ» στον θεατή.

Παρότι είναι σίγουρα μια δύστροπη ταινία, η «Μαύρη Φάλαινα» δεν δικαιώνεται σχετικά με το να συνοδεύσει τα ιδιόρρυθμα γνωρίσματά της με μια αλληλουχία νοημάτων που θα έδινε ένα βάθος στο τελικό αποτέλεσμα. Εν ολίγοις, σαν εγχείρημα στηρίζεται αποκλειστικά πάνω στο στιλ και καθόλου στην ουσία, κάτι που από μόνο του δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά η σούμα χωλαίνει από τη στιγμή που τα συστατικά της σε επίπεδο ύφους δεν «κολλάνε» απόλυτα μεταξύ τους.

Περισσότερο το παρακολουθεί κανείς ως ένα φιλμικό αξιοπερίεργο από οτιδήποτε άλλο. Αρετές εντοπίζονται, η επίγευση όμως που μένει μετά το τέλος της προβολής είναι αυτή μιας προσπάθειας κάπως ανολοκλήρωτης.