I swear

Το feelgood “διαμαντάκι” της χρονιάς, μια βρετανική βιογραφική ταινία με μεγάλη καρδιά που είναι δύσκολο να μην σε αγγίξει, αφού είναι ένας ύμνος στην ανθρωπιά και το κουράγιο.

Σύνοψη: Διαγνωσμένος με σύνδρομο Τουρέτ, μια νευρολογική διαταραχή η οποία κάνει το σώμα να φέρεται ανεξέλεγκτα, ο Τζον Ντέιβιντσον μεγαλώνει σε μια Βρετανία της δεκαετίας του ’80 που αδυνατεί να τον κατανοήσει. Αντιμέτωπος με παρεξηγήσεις, κοινωνικά στερεότυπα και προσωπικούς αγώνες, παλεύει να βρει τη φωνή και την ταυτότητά του.

Γνώμη: Ο Τζον, δυστυχώς, βρίζει. Και μάλιστα τις πιο ακατάλληλες στιγμές. Όχι επειδή είναι αθυρόστομος, αλλά επειδή πάσχει από το σύνδρομο Τουρέτ. Και μπορεί η πραγματική ιστορία του να φτάνει στις μεγάλες οθόνες εν έτει 2026, όπου υπάρχει –ευτυχώς– μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση για τη νευροδιαφορετικότητα, αλλά πίσω στη δεκαετία του ‘80 η κοινωνία δεν είχε αποκτήσει τα ίδια αντανακλαστικά και ο ίδιος έπρεπε να παλέψει για να μπορέσει να γίνει αποδεκτός.

Και το “Δυστυχώς βρίζω” του Κερκ Τζόουνς είναι το feelgood “διαμαντάκι” της χρονιάς, μια βρετανική βιογραφική ταινία με μεγάλη καρδιά που είναι δύσκολο να μην σε αγγίξει, αφού είναι ένας ύμνος στην ανθρωπιά και το κουράγιο.

Οι Βρετανοί, βέβαια, είναι μάστορες στον κοινωνικό ρεαλισμό που μπολιάζεται με χιούμορ, και ο Τζόουνς συνεχίζει αυτή την παράδοση, χωρίς να θέλει να δρέψει δάφνες πρωτοτυπίας, αλλά με πολλή αγάπη για τους χαρακτήρες του.

Αυτός, όμως, που ανέβαζει επίπεδο το όλο εγχείρημα είναι ο πρωταγωνιστής του, Ρόμπερτ Αραμάγιο (“The Rings of Power”), ο οποίος έχει κάνει τόσο σωστή δουλειά στην αποτύπωση του Τζον, με τη σωματικότητά του να σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό σε σημείο που αναρωτιέσαι αν βρήκαν έναν ηθοποιό που έχει όντως Τουρέτ.

Το Bafta που απέσπασε για την ερμηνεία του είναι κάτι παραπάνω από δίκαιο, καθώς πρόκειται για ένα ρεσιτάλ που κουβαλάει όλη την ταινία και δύσκολα μπορείς να ξεχάσεις.

Είναι δύσκολο να κάνεις μια ταινία με ζόρικο ζήτημα να βλέπεται τόσο ευχάριστα όσο το “Δυστυχώς βρίζω” και παρότι δεν αποφεύγει σε σημεία τον διδακτισμό, τουλάχιστον αποφεύγει τον εύκολο μελοδραματισμό.

Το αποτέλεσμα είναι ένα αξιαγάπητο δίωρο που σου ανοίγει την καρδιά και σε κάνει λίγο καλύτερο άνθρωπο. Κι αυτό δεν το λες και λίγο!