I know what you did last summer

Σύνοψη: Όταν πέντε φίλοι προκαλούν άθελα τους ένα θανατηφόρο αυτοκινητιστικό ατύχημα, συμφωνούν να το κρατήσουν μυστικό, αντί να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες. Έναν χρόνο αργότερα, το παρελθόν επιστρέφει για να τους στοιχειώσει και αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν μια τρομακτική αλήθεια: κάποιος ξέρει τι έκαναν πέρσι καλοκαίρι... και είναι αποφασισμένος να πάρει εκδίκηση. Καθώς ο ένας μετά τον άλλο, οι φίλοι καταδιώκονται από έναν δολοφόνο, ανακαλύπτουν ότι αυτό έχει ξανασυμβεί και στρέφονται για βοήθεια σε δύο επιζώντες της θρυλικής σφαγής του Σάουθπορτ το 1997.

Άποψη: Κάπως αψυχολόγητο το γεγονός ότι ένα πολύ μέτριο slasher του 1997 που «πάτησε» πάνω στην τότε επιτυχία του σεναριογράφου Kevin Williamson ελέω «Scream» (ή «Κραυγή Αγωνίας» όπως μεταφράστηκε τότε από την ελληνική διανομή) και κατάφερε να τα πάει καλά στα ταμεία αποκτά και reboot, και δυστυχώς το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά δικαιώνει τους συντελεστές.

Ό,τι και να προσάψει κανείς στην πρωτότυπη ταινία του Jim Gillespie, τουλάχιστον μπορεί να αναγνωρίσει ότι έχει ένα έστω υποτυπώδες στήσιμο οπτικά και σε ατμόσφαιρα που να παραπέμπει στο είδος του τρόμου. Από την άλλη πλευρά αυτή η νέα προσθήκη στο franchise σε όψη θυμίζει περισσότερο διαφημιστικό για cottage cheese, ενίοτε με χρώματα τόσο αταίριαστα φωτεινά που «σκοτώνουν» οποιαδήποτε υπόνοια σασπένς.

Και η ίδια η φιγούρα του δολοφόνου είναι αυτήν τη φορά πιο ευάλωτη και γι’ αυτό πολύ λιγότερο απειλητική σε σύγκριση με την αρχική βερσιόν. Το σενάριο είναι σαν να μην έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα στην οποία θέλει να ανταποκριθεί, τη μια στιγμή βάζει χαρακτήρες να μιλάνε για τη φύση του ψυχικού τραύματος και την άλλη τους υπαγορεύει να λένε «αστείες» ατάκες με υπόκρουση ποπ μουσικής σαν να έχουν πάει διακοπές και να κάνουν χαβαλέ μεταξύ τους, όχι σαν να έχουν να αντιμετωπίσουν κάποιον που σφάζει αδιακρίτως οικεία τους πρόσωπα το ένα μετά το άλλο.

Και όσο απίστευτο κι αν φαίνεται, οι ερμηνείες στο σύνολό τους εδώ είναι τόσο άνευρες και αδιάφορες που φτάνει να νοσταλγεί κανείς σε αυτό το επίπεδο ακόμη κι εκείνη την πρωταγωνιστική τετράδα του πρώτου φιλμ, που προφανώς επιλέχτηκε πρωτίστως με κριτήρια ομορφιάς. Βλέπει κανείς τη διαφορά και όταν τελικά εμφανίζονται μέσα στην πλοκή οι παλιότεροι ήρωες των Jennifer Love Hewitt και Freddie Prinze Jr., κι εξάγονται τα ανάλογα συμπεράσματα.

Ένα από τα πιο γελοία στοιχεία του συνόλου είναι ότι προσποιείται πως νοηματικά υπάρχει και κάποιο φεμινιστικό υπόβαθρο, το οποίο αυτοακυρώνεται με το που εισάγεται στην ιστορία λόγω κάποιων εξηγήσεων, ίσως και χωρίς αυτό να γίνεται αντιληπτό από τους ίδιους τους σεναριογράφους. Κάτι άλλες πολιτικές αναφορές όπως μια υποπλοκή που θίγει το ταξικό πρόσημο της αστικής ανάπλασης είναι σαν να μπήκαν εκ των υστέρων για να υπάρχει η ψευδαίσθηση ενός βάθους...

Πέρα από δυο σκηνές φόνων που έχουν την έντασή τους, πραγματικά δεν υπάρχει απολύτως τίποτα άλλο που να δικαιολογεί τις εργατοώρες και τα λεφτά που σπαταλήθηκαν για το εν λόγω προϊόν. Το νέο «Ξέρω τι Κάνατε Πέρσι το Καλοκαίρι» αποτελεί μια περίτρανη απόδειξη του ότι, κινηματογραφικά πάντα μιλώντας, πολύ συχνά δεν βγαίνει σε καλό το να ξύνονται παλιές πληγές...