Hokum

Σύνοψη: Σε ένα απομονωμένο ξενοδοχείο της ιρλανδικής υπαίθρου, όπου άλλοτε οι γονείς του πέρασαν τον μήνα μέλιτος τους, ο συγγραφέας Ομ Μπάουμαν επιστρέφει για να σκορπίσει τις στάχτες τους, αλλά και να αφήσει πίσω του ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει. Κυνικός, απόμακρος και βαθιά πληγωμένος, φτάνει σε έναν χώρο που μοιάζει να έχει παγιδευτεί εκτός χρόνου, γεμάτο αλλόκοτους ενοίκους, υπόγειες εντάσεις, καθώς και ψιθύρους για μια καταραμένη σουίτα που παραμένει κλειδωμένη εδώ και χρόνια. Όταν μια νεαρή γυναίκα εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ο Ομ βρίσκεται μπλεγμένος σε μια σκοτεινή αναζήτηση που τον οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο άγνωστο. 

Αντιμέτωπος όχι μόνο με κάτι ανεξήγητο αλλά και με τους δικούς του δαίμονες, ο Ομ καλείται να διασχίσει τα πιο σκοτεινά κομμάτια του εαυτού του. Γιατί σε αυτό το μέρος, τίποτα δεν είναι απλώς ένας μύθος - και η αλήθεια που κρύβεται πίσω από την κλειδωμένη πόρτα ίσως είναι πολύ πιο τρομακτική από οτιδήποτε θα μπορούσε να φανταστεί.

Άποψη: Μετά το (κάπως overhyped) “Oddity”, ο Ντέμιαν ΜακΚάρθι επιστρέφει αποφασισμένος να κάνει ξανά το κοινό να πετάγεται από τη θέση του. Και αρκετές στιγμές το καταφέρνει, αποδεικνύοντας ότι ένα πετυχημένο jump scare, δεν παύει να είναι τέχνη. Το “Hokum” είναι ένα ιρλανδικό horror γεμάτο στοιχειωμένα δωμάτια, ανατριχιαστικούς διαδρόμους, κουνέλια βγαλμένα από πυρετικό εφιάλτη και έναν Άνταμ Σκοτ που εγκαταλείπει οριστικά την comfort-zone του “συμπαθητικού τύπου”. 

Η ιστορία ακολουθεί τον Όουμ Μπάουμαν, συγγραφέα μιας δημοφιλούς fantasy σειράς που έχει βαλτώσει δημιουργικά και συναισθηματικά. Ο Άνταμ Σκοτ τον παίζει σαν άνθρωπο που έχει περάσει πολλά χρόνια μισώντας τους πάντες — κυρίως τον εαυτό του. Φτάνει στο απομονωμένο Billberry Woods Hotel για να καθυστερήσει τη συγγραφή του τελευταίου βιβλίου της τριλογίας του και να σκορπίσει τις στάχτες των γονιών του. Επειδή όμως μιλάμε για ταινία του ΜακΚάρθι, αυτό το ταξίδι δεν πρόκειται να εξελιχθεί σε θεραπευτικό retreat. Αντίθετα, ο ήρωας περνά τον περισσότερο χρόνο φερόμενος σαν τεράστιος σκεπτικιστής μαλάκας στους πάντες γύρω του και ο Σκοτ που το κοινό έχει συνδέσει με awkward γοητεία και deadpan χιούμορ, βρίσκει εδώ μια πολύ πιο σκοτεινή εκδοχή αυτής της περσόνας.

Το ξενοδοχείο είναι ακριβώς όσο αλλόκοτο χρειάζεται. Βρίσκεται στην ιρλανδική επαρχία, είναι γεμάτο περίεργους θρύλους, έχει σουίτα νεόνυμφων που μοιάζει να κουβαλά ιστορικό φόνων και περιβάλλεται από κατσίκες που επιτίθενται σε αυτοκίνητα ανθρώπων που έχουν πάρει μανιτάρια. Folk horror όνειρο ακούγεται αυτό, αν και η συνέχεια οδηγεί σε πιο Old school τεχνικές, απαλλαγμένες από την ανάγκη των επιστρώσεων του συγκεκριμένου υπό-genre. 

Το “Hokum” απογειώνεται όταν ο Όουμ επιστρέφει στο ξενοδοχείο αναζητώντας τη Φιόνα, μια bartender που εξαφανίστηκε μετά το halloween party του ξενοδοχείου. Η σουίτα είναι σκόπιμα σχεδιασμένη, κάτι που δίνει στις σκηνές τρόμου την αίσθηση ίσως μιας immersive εμπειρίας που σε ενθαρρύνει να σηκώσεις αντικείμενα και να εξερευνήσεις διαφορετικούς χώρους, όλα ενορχηστρωμένα από έναν δημοιυργό που μοιάζει να έχει σοβαρή εμμονή με τον ήχο και τις σκιές. Η πιο δυνατή εμπειρία από αυτές είναι ένας ανελκυστήρας τροφίμων που υποτίθεται δεν οδηγεί πουθενά — αν και ξέρουμε ότι αυτό δεν ισχύει από τη στιγμή που ο Σκοτ χώνει το κεφάλι μέσα και κοιτά προς τα κάτω. Όταν τελικά μπαίνει μέσα, ο ΜακΚάρθι και ο διευθυντής φωτογραφίας Κολμ Χόγκαν κόβουν τη σύνθεση του τρόμου στις άκρες της, χρησιμοποιώντας σκιά και σκοτάδι για να περικόψουν ουσιαστικά την εικόνα από 16:9 σε ένα κλειστοφοβικό 4:3. Αυτοί οι στενοί χώροι στο κάδρο αντιτίθενται με ένα ανησυχητικό, εκτεταμένο σφύριγμα στο soundtrack, με επιστρώσεις πνιχτών λυγμών και δυσοίωνων βουητών. Κατά διαστήματα, ο καθαρός, δυνατός ήχος ενός κουδουνιού κόβει τη μίξη, αναγκάζοντας τον θεατή πίσω στο παρόν.

Είναι μια παλιομοδίτικη ιστορία φαντασμάτων. Με φαντάσματα. Που θέλει να σε τρομάξει. Τέλος.

Βέβαια, δεν αποφεύγει εντελώς τις γνωστές παγίδες. Στο δεύτερο μισό, ο ΜακΚάρθι χάνει την εστίασή του μετά από αυτή τη συμφωνία του ελεγχόμενου τρόμου  όταν αρχίζει να φορτώνει το φιλμ με περισσότερο backstory και μάλλον κάποιες περιττές σκηνές. Η εξήγηση πίσω από τα πάντα γίνεται λίγο πιο αναλυτική και ο ρυθμός πέφτει αισθητά. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις όπου η ταινία είναι πολύ πιο δυνατή όταν δεν σου λέει ακριβώς τι συμβαίνει.

Παρόλα αυτά, όταν το “Hokum” δουλεύει, δουλεύει πραγματικά. Και το κάνει με τέτοια αυτοπεποίθηση που δύσκολα δεν συγχωρείς τις αδυναμίες του. Ο ΜακΚάρθι μοιάζει πλέον με σκηνοθέτη που καταλαβαίνει ότι ο τρόμος δεν βρίσκεται μόνο στο “τι” εμφανίζεται αλλά στο πότε, στο πώς και στο πόσο αργά αφήνεις το κοινό να καταλάβει ότι κάτι πάει πολύ στραβά. 

Το φιλμ ίσως δεν διαθέτει τέλεια οικονομία τρόμου, αλλά επιβεβαιώνει πως ο Ντέμιαν ΜακΚάρθι είναι κανονικός δημιουργός genre κινηματογράφου με υπογραφή.