In the grey

Μια μυστική ομάδα κορυφαίων πρακτόρων ζει στη σκιά της παγκόσμιας ελίτ, έχοντας την ικανότητα να ασκεί εξουσία και επιρροή αλλά και να χειρίζεται αυτόματα όπλα και ισχυρά εκρηκτικά. Όταν ένας αδίστακτος και διεφθαρμένος επιχειρηματίας  αρπάζει μια περιουσία δισεκατομμυρίων, η ομάδα αναλαμβάνει να την πάρει πίσω σε μια αποστολή που για οποιοδήποτε άλλον θα ήταν καταστροφική. Αυτό που ξεκινά ως μια αδύνατη ληστεία εξελίσσεται σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο στρατηγικής, εξαπάτησης και επιβίωσης.

Σε έναν κόσμο όπου τίποτα δεν είναι σταθερό και οι συμμαχίες αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή, η ταινία Γκρίζα Ζώνη συνδυάζει εκρηκτική δράση με έξυπνο χιούμορ στο αυθεντικό στυλ του Γκάι Ρίτσι. Κάθε κίνηση μπορεί να αποδειχθεί μοιραία, κάθε συμφωνία προδίδεται, κάθε σύμμαχος έχει κρυφά κίνητρα και το σχέδιο μπορεί να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή.

Το “In the Grey” είναι ακριβώς η ταινία που περιμένεις από τον Γκάι Ρίτσι όταν αποφασίζει να ξαναγυρίσει στον κόσμο των κοστουμαρισμένων απατεώνων, των επαγγελματιών εγκληματιών και των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν τη βία σαν καθημερινή διαδικασία γραφείου. Δεν προσπαθεί να ανανεώσει το είδος ούτε να γίνει «σοβαρό» πολιτικό θρίλερ. Θέλει να είναι γρήγορο, κομψό, ειρωνικό και γεμάτο κινηματογραφικό τσαμπουκά — και σε μεγάλο βαθμό τα καταφέρνει.

Το “In the Grey” δεν έχει τις φιλοδοξίες ενός μεγάλου στούντιο θεάματος που θέλει να χτίσει κινηματογραφικό σύμπαν, ούτε προσποιείται πως έχει κάτι βαθυστόχαστο να πει. Είναι μια crime περιπέτεια χτισμένη πάνω σε γρήγορους διαλόγους, επικίνδυνες συμμαχίες, σαρκασμό και ανθρώπους που δείχνουν να περνούν καλύτερα όταν βρίσκονται ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Περνάς καλά και αυτός επιστρέφει σε κινηματογραφικό έδαφος που γνωρίζει όσο λίγοι, επαναλαμβάνοντας ουσιαστικά την ίδια ταινία χρόνια τώρα, αλλά με πλεόνασμα σε χάρισμα και στυλ. Το “In the Grey” μοιάζει σαν πνευματικός ξάδερφος του “Snatch”, του “The Gentlemen” και κάθε άλλης ταινίας όπου άντρες με ακριβά παλτά εξηγούν και εκτελούν πολύπλοκα σχέδια. 

Η υπόθεση περιστρέφεται γύρω από μια ομάδα επίλεκτων επιχειρησιακών πρακτόρων που αναλαμβάνει να ανακτήσει μια χαμένη περιουσία δισεκατομμυρίων δολαρίων και να ανατρέψει έναν αδίστακτο δικτάτορα. Όμως, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στις ταινίες του Ρίτσι, η πλοκή είναι λιγότερο σημαντική από τη διαδρομή. Το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται τόσο στο «τι θα γίνει», αλλά στο πώς οι χαρακτήρες μιλούν, διαπραγματεύονται, ειρωνεύονται ο ένας τον άλλον και προσπαθούν να επιβληθούν μέσα σε κάθε σκηνή. Ο Χένρι Κάβιλ αποδεικνύεται ξανά ιδανικός για το σύμπαν του σκηνοθέτη, με τη στιβαρή κινηματογραφική παρουσία που κάνει ακόμα και τις πιο απλές ατάκες να ακούγονται απειλητικές. Ο Ρίτσι τον κινηματογραφεί σαν άνθρωπο που θα μπορούσε να σκοτώσει κάποιον και μετά να παραγγείλει martini χωρίς να αλλάξει έκφραση. 

Απέναντί του, ο Τζέικ Τζίλενχαλ φέρνει μια πιο νευρική και παιχνιδιάρικη ενέργεια. Οι δυο τους έχουν εξαιρετική χημεία και πολλές φορές η ταινία μοιάζει να λειτουργεί αποκλειστικά χάρη στις μεταξύ τους σκηνές. Οι διάλογοί τους θυμίζουν συνεχές λεκτικό μπρα ντε φερ: ειρωνείες, μπηχτές, μισόλογα και μια παράξενη οικειότητα που κάνει τη σχέση τους πιο ενδιαφέρουσα από την ίδια την αποστολή. Δεν υστερεί και η Μεξικάνα Γκονζάλες που εκτός από λαμπερό πλάσμα βελτιώεται συνεχώς σαν ηθοποιός: εδώ παίζει με ψυχρό έλεγχο, sharp timing και βλέμμα ανθρώπου που έχει ήδη υπολογίσει την έκβαση κάθε σκηνής πριν αρχίσει. Όποτε εμφανίζεται, η ταινία αποκτά πραγματική ένταση.

Σκηνοθετικά, ο Ρίτσι παραμένει πιστός στα γνωστά του εργαλεία: γρήγορο μοντάζ, επεξηγηματικά γραφικά, κοφτούς ρυθμούς, μουσικές επιλογές που δίνουν διαρκώς αίσθηση κίνησης και κάμερα που αντιμετωπίζει κάθε σχέδιο σαν μικρή παράσταση. Κάποιες φορές το φιλμ πιστεύει ότι είναι πιο έξυπνο απ’ όσο πραγματικά είναι, αλλά η αυτοπεποίθησή του το σώζει. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλα λειτουργούν. Υπάρχουν σημεία όπου η πλοκή αρχίζει να πνίγεται μέσα στις ίδιες της τις πληροφορίες. Συμμαχίες αλλάζουν, αποστολές μετακινούνται, χαρακτήρες εμφανίζονται και εξαφανίζονται με τέτοια ταχύτητα ώστε σε κάποια στιγμή σταματάς να προσπαθείς να θυμηθείς ποιος δουλεύει για ποιον.

Αλλά ίσως αυτό να είναι και μέρος της γοητείας. Το “In the Grey” λειτουργεί περισσότερο σαν vibe παρά σαν αυστηρά δομημένο θρίλερ. Δεν πρόκειται για το νέο “Snatch”. Δεν έχει την ακατέργαστη ενέργεια των πρώτων ταινιών του Ρίτσι ούτε τη φρεσκάδα εκείνης της εποχής. Αλλά έχει κάτι άλλο: έναν σκηνοθέτη που γνωρίζει απολύτως τι κάνει καλά και δεν ντρέπεται να το επαναλάβει. Ξέρει ακριβώς τι είδους διασκέδαση θέλει να προσφέρει. Και το κάνει με χαρακτηριστική, σχεδόν εκνευριστική άνεση.