Good fortune

Σύνοψη: Ο Aziz Ansari παλεύει με αλλεπάλληλα μεροκάματα, όνειρα πουδεν βγαίνουνκαι λογαριασμούς πουτρέχουν. Ο Seth Rogen, ένας συμπαθής δισεκατομμυριούχος της τεχνολογίας, ζει στο Bel Air με ατζένταπου περιλαμβάνει... πισίνακαι πάρτι. Ο άγγελος Keanu Reeves, διψασμένος να «αλλάξει ζωές» όπωςστον It’s a Wonderful Life, κάνει το μεγάλο πείραμα: ανταλλάσσει τις ζωές τους για να αποδείξει ότι ταχρήματαδεν είναι λύση.

Όταν όμως το χρήμα όντως λύνει πολλά προβλήματα, τα πάντα εκτροχιάζονται—και ο ίδιος θα μάθει, ως νεοσύλλεκτος... άνθρωπος, τι θα πει πείνα, κούραση, φιλία και αγάπη.

Άποψη: Η ταινία του Ανσάρι μοιάζει να είναι φτιαγμένη γύρω από την ίδια την αύρα του Κιάνου Ριβς — την ηθική του ηπιότητα, την πραότητα ενός σταρ που δεν υπήρξε ποτέ σταρ με την παραδοσιακή έννοια. Από το πρώτο κιόλας πλάνο, όπου ο Ριβς εμφανίζεται ως Γαβριήλ, «άγγελος υπεύθυνος για τα ατυχήματα από texting και driving», η σκηνοθεσία υποβάλλει έναν κόσμο όπου το μεταφυσικό και το καθημερινό συνυπάρχουν σχεδόν ασυμπτωματικά. Ο Ριβς, με το χαρακτηριστικό του βλέμμα που αιωρείται ανάμεσα στην αφέλεια και την απόγνωση, δίνει στο φιλμ μια υφή που θυμίζει την ήπια υπαρξιακή κωμωδία των τελευταίων δεκαετιών, με τον Aνσάρι να επιχειρεί να το φιλτράρει μέσα από τη δική του νευρωτική, μεταμοντέρνα ειρωνεία.

Το Good Fortune λειτουργεί ως σύγχρονη παραβολή για την ηθική της εργασίας και τη θνητότητα της ενσυναίσθησης. Ο Άρτζ (Aνσάρι), εγκλωβισμένος ανάμεσα σε μικροδουλειές που τον διαλύουν ψυχικά, αντιπροσωπεύει τον νέο άνθρωπο του καπιταλισμού των apps — πάντα σε κίνηση, πάντα διαθέσιμος, ποτέ πραγματικά «εκεί». Όταν ο άγγελος Γαβριήλ τον παρακολουθεί και αποφασίζει να παρέμβει, η ταινία φλερτάρει με τη θεολογική αλληγορία: ποιος σώζει ποιον;

Η σκηνοθεσία του Ανσάρι είναι άνιση, αλλά όχι αδιάφορη. Το πρώτο μισό της ταινίας έχει ενέργεια, ρυθμό, και μια σχεδόν feel-good διάθεση που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Master of None. Όμως όσο προχωρά η ιστορία, η σάτιρα γίνεται preachy και το φινάλε φαίνεται βεβιασμένο — σαν να έπρεπε να χωρέσει σε ένα 20λεπτο επεισόδιο και όχι σε μια ταινία.

Ο Ριβς πάντως, απογειώνει κάθε σκηνή του. Από τη στιγμή που δοκιμάζει για πρώτη φορά ένα τσίζμπεργκερ («Είναι… υπέροχο!» λέει με έκπληξη παιδιού) μέχρι τη σκηνή που καταρρέει από εξάντληση μετά τη δουλειά στα πιάτα, αποδεικνύει πως ο μύθος του “good guy Keanu” μπορεί να γίνει καθαρή δραματουργία.

Η Κίκι Πάλμερ ως συνδικαλίστρια που προσπαθεί να ξυπνήσει τη συνείδηση του Aρτζ, δίνει ζωντάνια στο υλικό, ενώ ο Σεθ Ρόγκεν λειτουργεί άψογα ως «αντίστροφος» μαθητευόμενος — ο πλούσιος που μαθαίνει τι σημαίνει ανάγκη.

Στο τέλος, το Good Fortune δεν καταλήγει να είναι μια βαθιά κοινωνική κωμωδία ούτε μια εξαιρετική θεολογική αλληγορία, αλλά κάτι πιο σπάνιο: μια ευγενική ταινία που τολμά να πάρει στα σοβαρά την καλοσύνη. Και σε έναν κόσμο όπου ο κυνισμός είναι νόμισμα, αυτό και μόνο αρκεί για να της ευχηθεί κανείς — καλή τύχη.