Exit 8

Σύνοψη: Ένας άνδρας που έχει παγιδευτεί σε έναν ατελείωτο και άγονο διάδρομο του μετρό ξεκινά να βρει την Έξοδο 8.

Οι κανόνες της αποστολής του είναι απλοί: να μην παραβλέψει τίποτα που να ξεφεύγει από το συνηθισμένο. Αν ανακαλύψει μια ανωμαλία, θα πρέπει να γυρίσει αμέσως πίσω. Αν δεν ανακαλύψει τίποτα, συνεχίζει. Στη συνέχεια, θα βγει από την Έξοδο 8. Αλλά ακόμα και μια μικρή παράλειψη θα τον στείλει πίσω στην αρχή. Θα καταφέρει ποτέ να φτάσει στον στόχο του και να ξεφύγει από αυτόν τον ατελείωτο διάδρομο;

Άποψη: Ο Γκένκι Καουαμούρα μετατρέπει ένα απλό βιντεοπαιχνίδι περιπλάνησης σε κινηματογραφική παραβολή για τη μνήμη, τη ντροπή και τον εσωτερικό λαβύρινθο της αυτογνωσίας. 

Η βασική ιδέα του video game «Exit 8» (πάνω στο οποίο βασίζεται το φιλμ) θέλει τον παίκτη του ν’ αναζητά πιθανές «ανωμαλίες»,προσπαθώντας να βρει την έξοδο στο μετρό. Όταν εντοπίζει κάποια, πρέπει να κάνει μεταβολή και να γυρίσει προς τα πίσω. Εάν όχι, τότε προχωρά μπροστά μέχρι τη στιγμή που θα είναι όλα νορμάλ και θα καταφέρει να βγει έξω. Με πρωταγωνιστή τον Καζουνάρι Νινομίγια, η ταινία μετατρέπει την εμμονή του gamer σε υπαρξιακό θρίλερ με στιλ, ειρωνεία και μια αίσθηση παιχνιδιάρικου τρόμου. 

Η ταινία, ευτυχώς, δεν προσπαθεί να εξηγήσει τα πάντα. Αντίθετα, ο Καουαμούρα παίζει με την αίσθηση της παράνοιας και της αποξένωσης. Ο διευθυντής φωτογραφίας Κεϊσούκε Ιμαμούρα φωτίζει τα πάντα σαν σε ιατρικό εργαστήριο, αφαιρώντας κάθε ίχνος σκιάς, ενώ το μοντάζ της Σακούρα Σέγια κρατά τον ρυθμό αυστηρό, σχεδόν μηχανικό. Όσο πιο τέλειο το περιβάλλον, τόσο πιο ανησυχητικό. 

Στο δεύτερο μισό, ο Καουαμούρα αλλάζει τις “πίστες”: ξαφνικά, ο ήρωας δεν είναι μόνος. Οι “κομπάρσοι” που συναντούσε αποδεικνύονται άλλοι χαμένοι ταξιδιώτες, εγκλωβισμένοι στο ίδιο ψυχολογικό σύστημα. Η ταινία αποκτά έτσι μια διάσταση συλλογικής ενοχής — σαν να μοιράζονται όλοι το ίδιο άγχος, την ίδια ακινησία.  

Μια σπουδή πάνω στη λεπτομέρεια, που θυμίζει ταυτόχρονα Cube και Groundhog Day, με μια δόση από την ψυχρότητα του Black Mirror. Ο Καουαμούρα κρατά την ισορροπία ανάμεσα στην εικαστική αυστηρότητα και την pop ενέργεια ενός έξυπνου horror-puzzle, παρά τα προβλήματα στον ρυθμό, τις ερμηνευτικές αδυναμίες και το αίσθημα απομώνωσης που δημιουργεί και που αρκετές φορές γυρίζει μπούμερανγκ στην σχέση που οικοδομεί με τον θεατή.

Eν ολίγοις, μια καμένη τζαπανίλα για τους μύστες.