Διαμάντια

Σύνοψη: Ένας σκηνοθέτης καλεί όλες τις αγαπημένες του ηθοποιούς να γυρίσουν μια ταινία που διαδραματίζεται στη Ρώμη της δεκαετίας του ’70 σε ένα αριστοκρατικό οίκο μόδας.

Θέλει να κάνει μια ταινία για τις γυναίκες, αλλά δεν αποκαλύπτει πολλά: τις παρατηρεί, τους παίρνει τα μέτρα και τις ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή και σε έναν χώρο εργασίας όπου ο θόρυβος των ραπτομηχανών κυριαρχεί και οι άνδρες έχουν δευτερεύοντες ρόλους.

Άποψη: Παραγωγικότατος ο τουρκοϊταλός σκηνοθέτης Φερζάν Οζπετέκ, ο οποίος στην 15η ταινία του στρέφεται στο ίδιο το σινεμά που αγάπησε κοιτάζοντας το παρελθόν νοσταλγικά και ρομαντικά αποχαιρετώντας -με όλη την σημασία της λέξης- εκείνες τις ένδοξες εποχές του ιταλικού σινεμά.

Ανάμεσα σε παρόν και παρελθόν, ένας σκηνοθέτης συγκαλεί ένα «αιδοιοπανηγύρι», όπως χιουμοριστικά το αποκαλούν, μια γυναικεία συνάθροιση μερικών από τις σπουδαιότερες ιταλίδες ηθοποιούς του σήμερα. Κάθονται όλες μαζί και διαβάζουν το σενάριο, η καθεμία με την δική της προσωπικότητα, την δική της καριέρα, το προσωπικό της υποκριτικό στιλ.

Το σενάριο μας μεταφέρει πίσω στα 70s, τα οποία παίρνουν σάρκα και οστά και τα βλέπουμε παράλληλα εκτυλίσσονται, σε έναν οίκο μόδας κινηματογραφικού ενδιαφέροντος μιας και φτιάχνουν κοστούμια για ταινίες με τις αδελφές Κανόβα να εργάζονται πυρετωδώς μαζί με τις συνεργάτιδες τους και τις ηθοποιούς για την επόμενη ταινια. Τόσο στο παρόν όσο και στο παρελθόν παρελαύνουν μια πλειάδα γυναικών, κοντά στις είκοσι, δείχνοντας την σημασία της γυναικείας αλληλεγγύης, συνεργασίας και δημιουργικότητας.

Σπάζοντας τα στερεότυπα της αντιζηλίας και της μη πραγματικής γυναικείας φιλίας, τα Διαμάντια του σκηνοθέτη είναι οι ίδιες οι γυναίκες που και στα μακρινά 70s και στην σημερινή συνθήκη ξέρουν να συνυπάρχουν και να εργάζονται για ένα κοινό καλό, παρά τις διαφορές, τις μικροεντάσεις ή τις διαφωνίες. Άλλωστε, τοποθετούνται σε έναν χώρο έντονης πίεσης είτε αυτό είναι το σινεμά είτε ο οίκος μόδας που παρόλα αυτά δεν το βάζουν κάτω.

Ένα ευχάριστο αντάμωμα δύο εποχών, δύο κόσμων διαφορετικών μα και όμοιων, ένα θέαμα έντονα ιταλικό και έτσι εξηγείται και η επιτυχία που είχε στην Ιταλία μιας και ο σκηνοθέτης που πέρασε τα νεανικά του χρόνια στα 80s, μέσα σε τέτοια ραφεία για ταινίες όντας βοηθός σκηνοθέτη τότε, αναπολεί την πιο μικρή, οικογενειακή και αυθεντική δημιουργία κοστουμιών σε σχέση με την σύγχρονη βιομηχανική παραγωγή και ομοιομορφία.

Ωστόσο, ξεχειλώνει αρκετά σε διάρκεια με αποτέλεσμα να χάνεται η σύνδεση και η πιο σφιχτή πλοκή που θα βοηθούσε να φανούν εναργέστερα τα νοήματα, ενώ και ο παλιακός μελοδραματισμός μπορεί να ταιριάζει στην εποχή στην οποία αναφέρεται αλλά αποξενώνει τον θεατή στον οποίον απευθύνεται γιατί μπορεί ο σκηνοθέτης να λέει αντίο σε αυτή την εποχή αλλά μοιάζει να μην χαιρετίζει και αντιλαμβάνεται την σημερινή.