A big bold beautiful journey

Σύνοψη: Η Σάρα και ο Ντέιβιντ είναι δύο άγνωστοι μεταξύ τους που συναντιούνται στον γάμο ενός κοινού τους φίλου και πολύ σύντομα, μέσα από μια αναπάντεχη τροπή της μοίρας, θα βρεθούν να ξαναζούν σημαντικές στιγμές του παρελθόντος τους.

Άποψη: Μπορεί να είναι μόλις η τρίτη ταινία του Aμερικανοκορεάτη σκηνοθέτη, Kogonada, μετά το ενδιαφέρον σκηνοθετικό ντεμπούτο του (Columbus) και ένα από τα καλύτερα sci fi των τελευταίων ετών (After Yang), αλλά ξέρει πραγματικά να κάνει καλό σινεμά, μια weirdo εκδοχή του παλιού κλασικού Χόλιγουντ που συνοψίζει και ενώνει όλη την ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, αλλά και την αξία της ίδιας της υποκριτικής τέχνης.

Ρομαντικό και ευαίσθητο, κωμικό με μια off beat διάθεση που παραπέμπει στην αλά Τσάρλι Κάουφμαν μελαγχολία και αστειότητα του έρωτα.

Λίγες ταινίες των τελευταίων χρόνων έχουν σκάψει τόσο βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή, με αποτέλεσμα, ενώ έχει μια ανάλαφρη αύρα, να σε κάνει να την κουβαλάς για πολλή ώρα μετά την πρώτη θέασή της, μέχρι να μπορέσεις να αφομοιώσεις και χωνέψεις την γροθιά ανθρωπίλας.  

Ένα σχόλιο πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις, τον έρωτα και τις ματαιώσεις του, τα τείχη που υψώνουμε, τα απωθημένα και τα τραύματα που κουβαλάμε, οι λόγοι που οδηγούμαστε σε απορρίψεις ανθρώπων που θα μπορούσαμε να τους δώσουμε τον απαραίτητο χώρο αλλά οι φοβίες και η ανασφάλεια παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις.

Η Σάρα και ο Ντέιβιντ συναντιούνται τυχαία (ή είναι καρμικό;). Σε ένα αλλόκοτο γραφείο ενοικιάσεων αυτοκινήτου, θα κληθούν να κάνουν ένα μεγάλο και τολμηρό ταξίδι καταβύθισης στο παρελθόν, με οδηγό το θάρρος τους, παρά την αρχική απροθυμία, να έρθουν αντιμέτωποι με όσα αφήσαν πίσω τους χωρίς να κλείσουν οριστικά τις πόρτες. Με έξυπνο τρόπο και ένα καλογραμμένο σενάριο από τον σεναριογράφο του The Menu, Seth Reiss, μας επιστρέφει στην εποχή που το σινεμά ήταν μαγεία και όχι στεγνός -και τις περισσότερες φορές αδιάφορος-ρεαλισμός. Άλλωστε ο κινηματογράφος είναι η τέχνη της ειλικρίνειας και της πειθούς, όχι της αλήθειας.

Έτσι και εδώ, παρότι πατά στα σύννεφα ξεπερνώντας τα γήινα πλαίσια, με ένα τελείως σουρεάλ ταξίδι μη ρεαλιστικό, κατορθώνει να μην πετάει ούτε στιγμή τον θεατή εκτός της ιστορίας και να πείθει πως αυτό το ψυχαναλυτικό ταξίδι είναι πραγματικό.

Άλλωστε τι είναι η ψυχανάλυση; Μια μαγική αναμόχλευση του παρελθόντος που δεν βασίζεται σε τίποτα απτό και υλικό παρά μόνη στην σκόνη της ανάμνησης και του ονείρου, μιας και το παρελθόν δεν είναι τίποτα περισσότερο από το πώς επιλέγουμε να το θυμόμαστε, καθώς στην ουσία δεν υφίσταται. Υφίσταται όσο συμφωνούμε ως ανθρωπότητα ότι υπάρχει.

Οι δύο πρωταγωνιστές σπάνε τον χωροχρόνο και συνυπογράφουν μια συμφωνία με τους θεατές πως είναι αληθινή αυτή η θέλησή τους για ουσιαστική επίλυση του ΕΙΝΑΙ του καθενός, ακόμα και αν αυτό οδηγεί σε πολύ δύσκολα -και για αυτό όμορφα-μονοπάτια.

Σε αυτό βοηθά η ερμηνεία των δύο εξαιρετικών πρωταγωνιστών. Κόλιν Φάρελ και Μάργκοτ Ρόμπι στα καλύτερά τους, σε απίστευτα φυσικές και τσαλακωμένες ερμηνείες για να υποδυθούν ήρωες με ελαττώματα, τραύματα και πληγές που σπάνια βλέπουμε τέτοια απομυθοποίηση χαρακτήρων σε μια rom com. Αυτό που βέβαια βλέπουμε συχνά σε rom com είναι το κλειστό τέλος, ενώ η ταινία του Kogonada έπρεπε να συνεχίσει την υπερβατική μαγεία της με ένα ανοιχτό τέλος. Παραείναι τακτοποιημένο για αυτό που έχτιζε μέχρι στιγμής.

Αλλά το συγχωρούμε μιας και κατά τα άλλα πρόκειται για μια από τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια και κλάσεις ανώτερη από ομοειδείς που κυκλοφόρησαν μέσα στην χρονιά, με ένα σπουδαίο χάρισμα: να σε κάνει να γελάς και να κλαις με λίγα δευτερόλεπτα διαφορά τόσο πηγαία και αγνά που τελικά όλοι μας χρειαζόμασταν αυτό το ταξίδι.