Avatar: Fire and ash

Σύνοψη: Η ιστορία συνεχίζεται λίγο καιρό μετά τα γεγονότα της ταινίας Avatar: The Way of Water. Η οικογένεια Sully εξακολουθεί να ζει με τη φυλή Metkayina στους υφάλους της Πανδώρας, ενώ παλεύει να προσαρμοστεί σε μία πραγματικότητα χωρίς τον Neteyam, που σκοτώθηκε σε μια βίαιη συμπλοκή. Ο Jake, η Neytiri, ο Lo’ak, η Tuk, ο Spider και η Kiri αντιμετωπίζουν ο καθένας με τον δικό του τρόπο την απώλεια.

Ενώ ο Spider έχει πλέον προσαρμοστεί πλήρως στη ζωή με τους ανθρώπους των υφάλων, η οικογένεια Sully ανησυχεί για την ασφάλειά του και συνειδητοποιεί πως δεν μπορεί να παραμείνει άλλο εκεί. Μετά τη γνωριμία με τη φυλή Tlalim, μια ειρηνική νομαδική φυλή που ταξιδεύει στον αέρα και αρμενίζει τους ουρανούς, ο αρχηγός τους, Peylak, συμφωνεί να μεταφέρει τον Spider στο οχυρό των Omatikaya. Τελικά, ολόκληρη η οικογένεια Sully αποφασίζει να συνοδεύσει τον Spider και τους Wind Traders στο ταξίδι. Ωστόσο, το ταξίδι τους διακόπτεται απότομα όταν η ομάδα τους δέχεται επίθεση από μέλη της φυλής Mangkwan, γνωστής και ως Ash People. 

Άποψη: Στο Avatar: Fire and Ash, ο Τζέιμς Κάμερον επιστρέφει στην Πανδώρα με μια τεχνική παντοδυναμία που αγγίζει το μεταφυσικό, αλλά και με μια αφηγηματική αφέλεια που επιμένει. Το φιλμ είναι ταυτόχρονα ένα αισθητικό κατόρθωμα και μια αμήχανη επιβεβαίωση των ορίων του ίδιου του δημιουργού του.

Το Fire and Ash είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά οπτικά επιτεύγματα στην ιστορία του σινεμά. Σε διάρκεια σχεδόν 200 λεπτών, ο Κάμερον παραδίδει ένα σύμπαν τόσο πυκνό, τόσο σχολαστικά δομημένο οπτικά, που οι όποιες ατέλειες εξαϋλώνονται μέσα σε ένα νέον ηλιοβασίλεμα ψηφιακής μεγαλοπρέπειας. Το ερώτημα δεν είναι αν το Avatar 3 «δουλεύει» ως θέαμα — δουλεύει σχεδόν εξαντλητικά. Το ερώτημα είναι γιατί, μπροστά σε αυτή την κοσμική κλίμακα, το μυαλό αναζητά νόημα και βρίσκει παραμύθι.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι είναι καλή ταινία. Είναι επίσης μια ταινία που μοιάζει να ξέρει ακριβώς τι είναι — και τι δεν είναι. Δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τον τροχό, ούτε να πείσει ότι κρύβει φιλοσοφικά βάθη αντίστοιχα της τεχνολογικής του φιλοδοξίας. Ο Κάμερον παραδίδει ένα ακόμη γιγαντιαίο, εξωφρενικά ακριβό, οπτικά χορταστικό κεφάλαιο στο πιο επικερδές franchise της ιστορίας. 

Σε αντίθεση με το The Way of Water, που συχνά έμοιαζε με demo τεχνολογίας σε συνέδριο ψηφιακών εφέ, το Fire and Ash έχει τουλάχιστον κάτι που θυμίζει αφηγηματική ώθηση. Ένα οικογενειακό ρήγμα που δίνει στην ταινία μια συναισθηματική βάση που συχνά έλειπε από τη σειρά. Όχι αρκετή για να τη μετατρέψει σε δράμα χαρακτήρων, αλλά μάλλον αρκετή για να στηρίξει το τρίωρο θέαμα.

Οπτικά, το φιλμ είναι αποστομωτικό: ο Κάμερον υπενθυμίζει γιατί παραμένει ο βασιλιάς του είδους. Και όμως, όσο κι αν το Fire and Ash σε καθηλώνει, δύσκολα σε ακολουθεί εκτός αίθουσας. Η ιστορία παραμένει μια παραλλαγή της ίδιας αποικιοκρατικής αλληγορίας που έχουμε δει από το 2009: ευγενείς ιθαγενείς, διεφθαρμένοι άνθρωποι, πνευματική φύση εναντίον τεχνολογικής απληστίας. Είναι αποτελεσματικό, αλλά προβλέψιμο. 

Το Avatar: Fire and Ash δεν θα αλλάξει τη γνώμη όσων θεωρούν τη σειρά υπερεκτιμημένη. Θα επιβεβαιώσει, όμως, γιατί ο κόσμος εξακολουθεί να πληρώνει για να επιστρέφει στην Πανδώρα. Είναι μια τεράστια, ειλικρινής κινηματογραφική εμπειρία, φτιαγμένη χωρίς ειρωνεία, χωρίς απολογίες και χωρίς να προσποιείται κάτι άλλο από αυτό που είναι: ένα πανάκριβο, εντυπωσιακό, ρηχό, αλλά αναμφίβολα εντυπωσιακό blockbuster, που αρνείται να εξελιχθεί θεματικά. Ένα έπος που μοιάζει με παιδικό παραμύθι. Δεν είναι μικρό πράγμα. Αλλά δεν είναι και αρκετό.