Άπειρη Γη

Σύνοψη: Μετά τον θάνατο του πατέρα του από λάθος στο κυνήγι, ο Λάζαρος μεγαλώνει σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ηπείρου, βιώνοντας την απώλεια, τη μοναξιά και τη μετανάστευση, σε μια ιστορία που πραγματεύεται τη μνήμη και την ταυτότητα.

Άποψη: Μετά την τριλογία της κρίσης (Γραμμές, Εξορία, Καθαρτήριο), ο Βασίλης Μαζωμένος με την νέα του ταινία έρχεται να αναμετρηθεί ξανά με το κύριοι πού οδεύουμε, που συχνά τον προβληματίζει ως καλλιτέχνη.

Το μέλλον της Ελλάδας, της Ευρώπης, της Δύσης μέσα από την λαϊκότητα και την ποιητικότητα των στιγμών, ένα όμορφο και σκληρό πορτρέτο μέσα από τραγούδια, θρήνους και φυσικά τα απόκοσμα τοπία της Ηπείρου.

Αυτό που προβληματίζει περισσότερο την Άπειρη Γη είναι η έννοια της μνήμης που όσο ξεθωριάζει, τόσο ξηλώνεται ο μίτος με το παρελθόν και τους προγόνους.

Η επιλογή άλλωστε της λαϊκότητας της επαρχίας μέσα από τα μοιρολόγια και τα έθιμα, δείχνει ακριβώς έναν κόσμο που ξεχνάει με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα από όσο χτίζει αναμνήσεις.

Η αφήγηση ελλειπτική, ακολουθώντας ένα πιο πειραματικό σινεμά στα όρια του folk rock για θεατές που θέλουν να χαθούν μέσα στα δασώδη και ομιχλώδη τοπία της ορεινής Ελλάδας και στους μύθους και δοξασίες που αυτή κρύβει εντός της.

Ίσως μια περισσότερη διαλογική ανάπτυξη να έδινε ένα μεγαλύτερο εύρος στους χαρακτήρες που μοιάζουν περισσότερο με σύμβολα ιδεών παρά με αληθινούς ανθρώπους, ωστόσο πιθανόν να μην είναι στις προθέσεις του δημιουργού να ακολουθήσει τους συμβατικούς δραματουργικούς κανόνες.

Ως αποτέλεσμα, η Άπειρη Γη έχει ένα αντιδραματουργικό αφήγημα που την φέρνει πιο κοντά στα πλαίσια των εικαστικών τεχνών της video art και σε κάτι που πιθανόν να βλέπαμε σε μια Μπιενάλε παρά στον κινηματογράφο, και που έτσι θα είχε και ισχυρότερο αποτύπωμα.