Anniversary

Σύνοψη: Μια δεμένη οικογένεια βρίσκεται παγιδευμένη στην αναταραχή ενός αμφιλεγόμενου ανερχόμενου κινήματος γνωστού ως «Η Αλλαγή». Η Έλεν και ο Πολ βλέπουν τη ζωή τους να καταρρέει όταν μια πρώην μαθήτρια της Έλεν επανεμφανίζεται και αρχίζει να βγαίνει με τον γιο τους.

Άποψη: Μετά το πολύ ενδιαφέρον πολωνικό Corpus Christi (2019) για το οποίο βρέθηκε υποψήφιος στα Όσκαρ, ο Jan Komasa συνέχισε με το επίσης πολωνικό The Hater, για τους απανταχού και καθ΄έξιν haters, και πλέον περνάει στο αγγλόφωνο σινεμά με το Anniversary και το Good Boy που έχει ήδη έτοιμο (και δεν έχει καμία σχέση με το ομότιτλο φιλμ τρόμου με το σκυλάκι).

Μόνο που τα πράγματα στο αγγλόφωνο ντεμπούτο του θολώνουν και οδηγείται σε μια υπερβολή και έναν διδακτισμό στον οποίο δεν μας είχε συνηθίσει και μοιάζει να αδυνατεί να αποφύγει όσο περνάει η κινηματογραφική ώρα.

Δύο γονείς, μια καθηγήτρια πανεπιστημίου και ένας σεφ, βουτηγμένοι στον αυτοθαυμασμό και την αυτοϊκανοποίησή τους με την φαινομενικά τέλεια μεγαλοαστική οικογένειά τους γιορτάζουν την επέτειό τους η οποία μοιάζει να σηματοδοτεί το τέλος ενός κόσμου που χάνεται, αν δεν έχει ήδη χαθεί.

Ένα νέο κοινωνικό κίνημα, η Αλλαγή, το οποίο εκπροσωπεί η σύντροφος του γιου της οικογένειας, ταράζει τα κοινωνικά και οικογενειακά νερά.

 Χωρίς να έχει το κινηματογραφικό αισθητήριο του Πολ Τόμας Άντερσον ώστε να πιάσει εύστοχα το momentum της τραμπικής Αμερικής αλλά και της σε διαρκή ταραχή Ευρώπης, όπως έκανε στο εξαιρετικό One Battle After Another, ευαγγελίζεται πολλά περισσότερα από όσα εν τέλει κάνει.

Ο σκηνοθέτης παρατηρεί τις νέες φωνές, τις ολίγον τι αντισυστημικές που κατά βάθος διψούν κολασμένα να γίνουν σύστημα, και που εποφθαλμιούν μια Αλλαγή στην οποία φυσικά θα είναι ηγέτες. Τα υπόλοιπα μέλη καλούνται να πάρουν θέση στις ακραίες θέσεις του κινήματος οδηγώντας σε βίαιες αντιπαραθέσεις.

Τελικά τι φοβούνται περισσότερο; Να παραμείνουν ασφαλείς στον μικρόκοσμό τους ή να εκτεθούν στην νέα συνθήκη πραγμάτων; Και αυτή πόσο νέα είναι εν τέλει;

Ο φιλελευθερισμός κόντρα σε έναν ακραίο λαϊκισμό παλεύουν για να επικρατήσουν σε ένα διεθνές σκηνικό που μοιάζει να ακροβατεί και αυτό μέσα από την αλληγορία των οικογενειακών σχέσεων.

Και αν ο Komasa έχασε το Όσκαρ το 2019 από τον Nοτιοκορεάτη Bong Joon-ho και τα ορμητικά Παράσιτά του, δυστυχώς δεν έχει την ίδια σκηνοθετική τόλμη να μετατρέψει μια οικογενειακή ιστορία σε ένα έντονο ψυχολογικό θρίλερ για τις κοινωνικοπολιτικές αλλαγές της εποχής μας.

Μοιάζει περισσότερο να διψά λίγη προσοχή, να προσθέσει ένα ακόμα σχόλιο στον ορυμαγδό απόψεων που ακούγονται στα σοσιαλμιντιακά Κολοσσαία, παρά για μια συγκροτημένη κινηματογραφική πρόταση, και παρά την τίμια πρόθεση ενός καλού καστ να προσφέρει κάτι στην όλη ιστορία, με τους Diane Lane και Kyle Chandler να ακροβατούν-πολλές φορές επιτυχώς- ανάμεσα στους ρόλους των θυτών μιας παλαιότερης εποχής που εξώθησε την κοινωνία στα άκρα ή των θυμάτων μιας νέας εποχής που ζητά την απόσυρσή τους.