Ανεμοδαρμένα ύψη

Σύνοψη: Μια παθιασμένη και ταραχώδης ιστορία αγάπης με φόντο το επιβλητικό τοπίο του Γιορκσάιρ.

Άποψη: Η Emerald Fennell απλοποιεί την πλοκή του πολυαγαπημένου μυθιστορήματος που αποτελεί τη βάση για το νέο της φιλμ, εστιάζει αναμενόμενα στο θυελλώδες ειδύλλιο ανάμεσα σε Catherine και Heathcliff και προωθεί μια εκμοντερνισμένη αισθητική σε πολλά από τα συστατικά της συνταγής που ακολουθεί.

Δυστυχώς το σύνολο δεν είναι λειτουργικό. Αυτό που μένει σαν επίγευση είναι πως η Fennell προσπαθεί υπερβολικά πολύ να ευθυγραμμίσει τη λογοτεχνική της πηγή με τρέχουσες τάσεις στο σινεμά, και αυτό που προκύπτει είναι ένα εντελώς ανομοιόμορφο μείγμα κλασικού και hip, το οποίο ταυτόχρονα διαθέτει μια ψευδεπίγραφη αυτοπεποίθηση χωρίς στην πραγματικότητα να "δένει" ποτέ.

Ακόμη και η εντυπωσιακή φωτογραφία του Linus Sandgren μοιάζει πολύ συχνά να υπονομεύεται από μια σκηνογραφία ασυγχώρητα βαρυφορτωμένη και κοστούμια που επίτηδες παραπέμπουν περισσότερο σε βίντεο κλιπ παρά σε δράμα εποχής.

Κάποιες δε από τις προσθήκες και αλλαγές αγγίζουν τις παρυφές του Χρυσού Βατόμουρου, ειδικά για όσους θαυμάζουν το πνεύμα της Emily Brontë (μέχρι και πινελιές BDSM εντοπίζονται, μακάρι να κάναμε πλάκα!).

Στο μουσικό ηχοτοπίο επικρατεί ένα μικρό χάος, με τις ορχηστρικές συνθέσεις του Anthony Willis να αλληλεπιδρούν όχι συνεργατικά, αλλά συγκρουσιακά με τα πρωτότυπα τραγούδια της Charli XCX, τα οποία ακολουθούν μια κατεύθυνση εναλλακτικής ποπ (από μόνα τους έχουν ενδιαφέρον ως ακούσματα, είναι ένα ζήτημα όμως το πόσο ταιριάζουν σε μια ιστορία σαν τη συγκεκριμένη).

Και γενικότερα, όταν το ρομάντζο εποχής σαν κινηματογραφικό είδος έχει διαχρονικά ταυτιστεί με το εκλεπτυσμένο και το λεπτεπίλεπτο, χρειάζονται πάρα πολύ προσεκτικοί χειρισμοί όταν η πρόθεση είναι να πάει κανείς κόντρα σε αυτήν την εδραιωμένη αντίληψη, οι οποίοι αγνοούνται παντελώς εδώ.

Και είναι σίγουρα απογοητευτικό, δεδομένης της φύσης του όλου εγχειρήματος, το ότι η καλύτερη ερμηνεία του καστ δεν προέρχεται από το πολυσυζητημένο πρωταγωνιστικό ζευγάρι των Margot Robbie και Jacob Elordi (η πρώτη το παρακάνει στο πώς εξωτερικεύει το συναίσθημα, ο δεύτερος δεν καταφέρνει να εκπέμπψει ποτέ τον αέρα ενός ανθρώπου της Γεωργιανής εποχής), αλλά από τη Hong Chau, η οποία επιλέγει έναν δρόμο εγκράτειας που είναι σαν να λειτουργεί ως μια μοναχική φωνή λογικής σ' ένα κατασκεύασμα που δεν ξέρει πότε να βάλει ένα "στοπ" στην πληθωρικότητά του. Αρκετά αξιόλογη δουλειά κάνουν και για τα πρώτα λεπτά στα οποία εμφανίζονται οι μικροί Charlotte Mellington και Owen Cooper.

Τα φιλόδοξα στοιχήματα μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους, μπορούν όμως και να καταλήξουν σε μια τρύπα στο νερό. Τα κατά Emerald Fennell "Ανεμοδαρμένα Ύψη" ανήκουν σαφώς στη δεύτερη κατηγορία. Το περιτύλιγμα είναι άρτιο αλλά υπερβολικά φανταχτερό, και το περιεχόμενο σίγουρα δεν δικαιώνει τους κόπους των συντελεστών.