Anaconda

O Doug και ο Griff είναι κολλητοί φίλοι από παιδιά και πάντα ονειρεύονταν να κάνουν το ριμέικ της αγαπημένης τους ταινίας: το «κλασικό» κινηματογραφικό Anaconda.

Όταν μια κρίση μέσης ηλικίας τούς ωθεί να το κάνουν επιτέλους, κατευθύνονται βαθιά στον Αμαζόνιο για να ξεκινήσουν τα γυρίσματα. Αλλά τα πράγματα γίνονται σοβαρά όταν εμφανίζεται ένα αληθινό γιγάντιο ανακόντα, μετατρέποντας το κωμικά χαοτικό σετ της ταινίας σε μια θανατηφόρα κατάσταση. Η ταινία που ψοφάνε να γυρίσουν; Μπορεί να τους κοστίσει τη ζωή...

Αν το αρχικό Anaconda του 1997 ήταν ένα μάθημα για το πώς μια σοβαροφανής περιπέτεια μπορεί να καταλήξει σε απολαυστικό σκουπίδι (χάρη στο βλέμμα του Τζον Βόιτ που έμοιαζε να έχει πάθει εγκεφαλικό), η έκδοση του 2025 κάνει το αντίθετο: προσπαθεί απεγνωσμένα να είναι αστεία και καταλήγει απλώς κουραστική.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: το πρώτο “Anaconda” δεν ήξερε ότι ήταν αστείο. Και γι’ αυτό ακριβώς ήταν. Η νέα εκδοχή ξέρει πολύ καλά τι είναι —και αυτό τη σκοτώνει. Ο Τομ Γκόρμικαν, που στο “The Unbearable Weight of Massive Talent” είχε προσφέρει ευφυή, περιστροφική σάτιρα (με τον Νίκολας Κέιτζ να αυτοπαρωδείται), εδώ μοιάζει να έχει ξεμείνει από καύσιμα.

Ο Τζακ Μπλακ είναι εγκλωβισμένος στη δεύτερη ταχύτητα: ποτέ δεν ξεφεύγει όπως περιμένουμε. Υπάρχουν μεμονωμένα sight gags, αλλά αυτά μοιάζουν με απομεινάρια άλλης, καλύτερης ταινίας.

Ο Πολ Ραντ, σε lovable jerk mode, είναι ένας αποτυχημένος ηθοποιός που ισχυρίζεται ότι αγόρασε τα δικαιώματα reboot του “Anaconda” και το αποκαλεί «a spiritual sequel». Είναι αστείο —για περίπου πέντε δευτερόλεπτα.

Τίποτα δεν είναι τρομακτικό. Ακόμη και για κωμωδία, ελάχιστα πετυχαίνει και το CGI φίδι —ακόμη ένα— προκαλεί περισσότερο χασμουρητό παρά δέος. 

Η καλύτερη σκηνή; Ένα πέρασμα βάρκας που γυρίζει ένα legacy sequel του “Anaconda” με τους Τζένιφερ Λόπεζ και Ice Cube σε cameo ως επιζώντες της πρώτης ταινίας. Όταν ένας τεχνικός λέει «Hollywood has no new ideas», δύσκολα διαφωνείς.