After the hunt

Σύνοψη: Μια καθηγήτρια πανεπιστημίου βρίσκεται σε ένα προσωπικό και επαγγελματικό σταυροδρόμι, όταν μια δημοφιλής φοιτήτρια καταγγέλλει έναν από τους συναδέλφους της και ένα σκοτεινό μυστικό από το δικό της παρελθόν απειλεί να έρθει στο φως.

Άποψη: Αν για κάτι φημίζεται ο Λούκα Γκουαντανίνο είναι η μηδαμινή εμπιστοσύνη που έχει στο κοινό του που προκειμένου να είναι σίγουρος ότι κατάλαβαν υιοθετεί ένα επιτηδευμένο σκηνοθετικό ύφος που σχολιάζει την πλοκή και ένα υπεραναλυτικό σενάριο επεξήγησης κάθε συμπεριφορές.

Από το τικ τακ σαν ωρολογιακή βόμβα έτοιμη να σκάσει που ακούγεται σε κάποιες σκηνές (γιατί αν κάποιος/κάποια δεν το κατάλαβε, ως τέτοια βλέπει και την MeToo ιστορία του) καλύπτοντας ακόμα και τους διαλόγους και εκλιπαρώντας να σταματήσει μέχρι τους διαλόγους-μονολόγους που επεξηγούν κάθε ενδόμυχο συναίσθημα, συνηγορούν σε αυτή την έλλειψη εμπιστοσύνης.

Επιλέγει μάλιστα ως σύζυγο της ηρωίδας της Τζούλια Ρόμπερτς έναν ψυχίατρο ακριβώς για να ερμηνεύει σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, απωθημένα αισθήματα, μύχιες σκέψεις και αμφίβολες συμπεριφορές που θεωρητικά θα έπρεπε να κάνει το κοινό.

Ακόμα και η επιλογή των τίτλων αρχής είναι εμφανώς συμβολική, καθώς επιλέγει την γραμματοσειρά των ταινιών του Γούντι Άλεν αφενός γιατί παραπέμπει στις πιο δραμεντί στιγμές του Αμερικανού δημιουργού, με τους ήρωες να φιλοσοφούν και να συζητούν διαρκώς, αφετέρου γιατί ο δημιουργός είναι μπλεγμένος σε μια ιστορία κακοποίησης που άλλοι τον πιστεύουν και άλλοι όχι, ακριβώς όπως τον Άντριου Γκάρφιλντ στο After the Hunt.

Είμαστε στην post MeToo εποχή, όταν έχουν ήδη ξεσπάσει τα σκάνδαλα και έχει σκάσει η φούσκα και έτσι πλέον μπορούμε να συζητήσουμε με μεγαλύτερη ψυχραιμία.

Σε αυτό αποσκοπεί και ο Γκουαντανίνο καταλήγοντας όμως σε ένα ψυχρό, σχεδόν δικολαβίστικο, δράμα, στο οποίο θέλει να μιλήσει για όλα κρατώντας αποστάσεις από τα πάντα. Το σενάριο της Nora Garrett δεν βοηθά σε αυτό. Επιχειρεί να χωρέσει όλες τις πιθανές θεματικές και όλους τους προβληματισμούς που ανακύπτουν από τέτοιες υποθέσεις, αντί να επιλέξει να θέσει ένα ουσιαστικό ζήτημα.

Μια μαύρη, queer φοιτήτρια του Γέιλ κατηγορεί έναν νεαρό καθηγητή για κακοποίηση, όσο η φίλη του και μέντορας της φοιτήτριας που καλοβλέπει μια πιθανή μονιμοποίηση στο πανεπιστήμιο καλείται να πάρει θέση, σε μια εποχή που το ζητά εμμονικά. Εκείνη θα περάσει μια ολόκληρη εσωτερική διαδρομή για να δει την αλήθεια και το δίκιο, παρότι αυτό δεν έχει εν τέλει σημασία και δεν το δηλώνει ευθαρσώς ούτε η ίδια η ταινία.

Περισσότερο φιλοδοξεί να φανερώσει και να συζητήσει το ποσό δύσκολο είναι να βρεθεί η ισορροπία, πόσο δύσκολο είναι να εντοπιστεί η αλήθεια αλλά και πόσο ψυχοφθόρο είναι να πάρεις θέση, ιδίως όταν συνδέεσαι και με τον φερόμενο ως θύτη και με το φερόμενο ως θύμα.

Ο σκηνοθέτης εντούτοις επιλέγει να ρίξει σε δεύτερο ρόλο και τον θύτη και το θύμα, υποβαθμίζοντας την ιστορία τους κάνοντας αποκλειστική πρωταγωνίστρια την Τζούλια Ρόμπερτς -σε μια ομολογουμένως δυνατή υποκριτική στιγμή της – μέσα από τα δικά της μάτια βλέπουμε την ιστορία και γινόμαστε κοινωνοί της δικής της προσπάθειας να συνεχίσει και πώς την ζωή της μετά τις αποκαλύψεις, μετά το αρχικό κυνήγι.

Κανείς χαρακτήρας δεν είναι καλος και δίκαιος, με την φοιτήτρια να δηλώνει θύμα αλλά ταυτόχρονα να είναι ένα εγωκεντρικό και κακομαθημένο πλουσιόπαιδο που το πανεπιστήμιο συντηρείται από τις δωρεές των γονιών της, με αποτέλεσμα είτε είναι θύμα είτε όχι, δεν σου επιτρέπεται να ταυτιστείς μαζί της, ο δε καθηγητής συνεχώς μπαλατζάρει ανάμεσα στο καημένο θύμα της cancel culture και σε ένα χειριστικό παιδάκι, ενώ η φίλη του δεν ξέρει αν προτιμά να βρεθεί στην σωστή πλευρά της ιστορίας ή στην θέση εξουσίας με όποιο κόστος.

Στο τραπέζι πέφτουν πολλά: θύματα που δεν γίνονται πιστευτά, θύματα που δεν είναι πράγματι θύματα, θύτες που χειρίζονται ναρκισιστικά τους πάντες, άνθρωποι που κατηγορούνται αδίκως χάνοντας την δουλειά τους, ταξικά ζητήματα, έμφυλες προκαταλήψεις, ηθικά ερωτήματα και μια κοινωνία έτοιμη να στήσει στον τοίχο με το παραμικρό πιστεύοντας πως «αν για σένα είναι αληθινό, συνέβη», όπως ακούγεται κάποια στιγμή.

Η ταινία πού στέκεται σε όλο αυτό; Κανείς δεν ξέρει, παλινδρομεί συνεχώς σε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στην οποία δεν χωρά ούτε το χιούμορ παρά τον φόρο τιμής στον Άλεν, ούτε το ακριβές σχόλιο όπως στο Tarr, αν και ο Γκουαντανίνο επιχειρεί να δώσει κάποιες Κέιτ Μπλάνσετ στιγμές στην Ρόμπερτς.