O Ντέιβιντ Φίντσερ πείραξε το «Fight Club» - Η νέα 4K έκδοση προκαλεί αντιδράσεις

Ο Ντέιβιντ Φίντσερ παρουσίασε μια νέα εκδοχή του Fight Club για την κυκλοφορία της ταινίας σε 4K Ultra HD Blu-ray και αποφάσισε να «ρετουσάρει» το καλτ αριστούργημά του, αλλά οι φανατικοί της ταινίας δεν φαίνονται διατεθειμένοι να τηρήσουν τον πρώτο κανόνα του Fight Club: να μην μιλάνε γι' αυτό. Με αλλαγές που κυμαίνονται από το χρώμα μέχρι τη δόση του Xanax, η αποκατάσταση μοιάζει περισσότερο με ψηφιακό μακιγιάζ που αφαιρεί την απαραίτητη «βρωμιά» από το φιλμ του 1999.

ΣΧΕΤΙΚΑΟ Ντέιβιντ Φίντσερ μιλά με τον Μπονγκ Τζουν Χο για το Zodiac...

Το Fight Club υπήρξε πάντοτε ταινία υφής. Δεν ήταν απλώς το στόρι, οι ατάκες ή ο Μπραντ Πιτ με κόκκινο δερμάτινο μπουφάν. Ήταν η αίσθηση βρωμιάς, ιδρώτα και ψυχολογικής αποσύνθεσης που έβγαινε από κάθε πλάνο. Η ταινία του 1999, με πρωταγωνιστές τον Έντουαρντ Νόρτον και τον Πιτ, ξεκίνησε ως εμπορική αποτυχία με προβληματική καμπάνια προώθησης και κατέληξε ένα από τα μεγαλύτερα λατρευτικά φιλμ της γενιάς της. Στην πορεία μετατράπηκε από «ταινία που οι φοιτητές είχαν σε αφίσα» σε κάτι πολύ πιο σύνθετο: μια πικρή σάτιρα για την ανδρική κρίση ταυτότητας και τον καταναλωτισμό.

Τώρα όμως, ο Φίντσερ αποφάσισε να επιστρέψει σε αυτή την κληρονομιά και να τη «διορθώσει». Η επίσημη ανακοίνωση αναφέρει ότι το Fight Club «αποκαταστάθηκε σχολαστικά σε 4K Ultra HD», προσφέροντας «ανανεωμένη ένταση και καθαρότητα στο αδιάλλακτο όραμα του Φίντσερ». Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί θεατές βλέπουν ακριβώς το αντίθετο: όχι αποκατάσταση αλλά ψηφιακή αποστείρωση.

Οι αναλύσεις και οι συγκρίσεις που κυκλοφορούν ήδη στο διαδίκτυο είναι σχεδόν εγκληματολογικού επιπέδου. Η Μάρλα της Χελένα Μπόναμ Κάρτερ εμφανίζεται πιο λεία και πιο «καθαρή», σαν να πέρασε από φίλτρο που δεν ταιριάζει καθόλου σε χαρακτήρα που έμοιαζε να ζει μόνιμα μέσα σε σύννεφο καπνού και υπαρξιακής κατάρρευσης. Ο χαρακτήρας του Νόρτον φωτίζεται διαφορετικά, τα γένια του μοιάζουν πιο μαλακά και ολόκληρη η εικόνα αποκτά μια γυαλισμένη υφή που πολλοί θεωρούν ξένη προς το αρχικό πνεύμα της ταινίας.

Υπάρχουν και μικρότερες αλλαγές που κάνουν τους φανατικούς θεατές να σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Προστέθηκαν φώτα πόλης σε ορισμένα φόντα, αφαιρέθηκαν αντανακλάσεις από τα γυαλιά του Μπραντ Πιτ και, σε μία από τις πιο σχολιασμένες αλλαγές, το μπουκάλι Xanax δεν γράφει πλέον «300 mg» αλλά «0.5 mg». ΟΚ.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι η αλλαγή δεν θεωρείται τόσο ασήμαντη όσο ακούγεται. Η υπερβολή ήταν βασικό κομμάτι της προσωπικότητας της ταινίας. Το Fight Club λειτουργούσε μέσα από μια σχεδόν καρτουνίστικη τοξικότητα και μια αίσθηση κοινωνικής παράνοιας. Όταν αρχίζεις να «διορθώνεις» τέτοιες λεπτομέρειες, αλλάζεις ανεπαίσθητα και τον τόνο.

Το ζήτημα έχει ανοίξει ξανά μια παλιά συζήτηση που στοιχειώνει το σινεμά εδώ και δεκαετίες: μέχρι ποιο σημείο ένας δημιουργός έχει δικαίωμα να επεμβαίνει στο παρελθόν του; Η υπόθεση θυμίζει αμέσως τον Τζορτζ Λούκας και τις περίφημες αλλαγές στο Star Wars, οι οποίες έκαναν γενιές θεατών να κυνηγούν παλιές VHS και DVD σαν παράνομα πολιτιστικά αντικείμενα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγαλύτερη ανησυχία των συλλεκτών φυσικών μέσων. Αν αυτή είναι πλέον η «επίσημη» εκδοχή του Φίντσερ, τότε πιθανότατα θα γίνει και η κυρίαρχη εκδοχή σε όλες τις μελλοντικές κυκλοφορίες και πλατφόρμες. Με άλλα λόγια, το αρχικό Fight Club ίσως αρχίσει σιγά σιγά να εξαφανίζεται από τη δημόσια κυκλοφορία.

Και κάπου εκεί, ο Τάιλερ Ντέρντεν πιθανότατα γελά ειρωνικά μέσα από κάποιο παλιό Blu-ray του 2008.