"Μο": Η μόνιμη εκκρεμότητα και το χιούμορ ως άμυνα

Η δεύτερη σεζόν του Mo επιβεβαιώνει πως η σειρά του Μο Άμερ δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη ντραμεντί γύρω από την παλαιστινιακή εμπειρία στην Αμερική, αλλά μία από τις πιο διεισδυτικές τηλεοπτικές μελέτες πάνω στην έννοια της μόνιμης εκκρεμότητας. Με όχημα μια κωμωδία που μοιάζει συνεχώς έτοιμη να καταρρεύσει από το βάρος της πραγματικότητας, καταφέρνει κάτι σχεδόν ακατόρθωτο: να σε κάνει να γελάς ενώ μιλά για ξεριζωμό, σύνορα, ταυτότητα και διαρκή επιβίωση. Ο Μο Άμερ επιστρέφει με μια σειρά που παραμένει ξεκαρδιστική, νευρική και ανθρώπινη, μετατρέποντας την εμπειρία του Παλαιστίνιου πρόσφυγα στην Αμερική σε μία από τις πιο ουσιαστικές τηλεοπτικές αφηγήσεις των τελευταίων χρόνων.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Υπάρχουν σειρές που χρησιμοποιούν το χιούμορ ως ανάσα. Το Mo χρησιμοποιεί το χιούμορ σαν μηχανισμό άμυνας απέναντι στην εξαφάνιση. Η διαφορά είναι κρίσιμη. Στη δεύτερη σεζόν, ο Μο Άμερ και οι συνεργάτες του δεν ενδιαφέρονται πλέον να αφηγηθούν απλώς την ιστορία ενός Παλαιστίνιου πρόσφυγα δεύτερης γενιάς που προσπαθεί να επιβιώσει στην Αμερική. Αυτό υπήρχε ήδη ως βάση στην πρώτη σεζόν. Εδώ, η σειρά μοιάζει να μετακινείται σε κάτι βαθύτερο και πιο υπαρξιακό: στην αίσθηση πως ολόκληρη η ζωή του ήρωα βρίσκεται διαρκώς «καθ’ οδόν», χωρίς ποτέ να επιτρέπεται πραγματικά η άφιξη.

Είναι σπάνιος ο τρόπος με τον οποίο ο Μο Άμερ κατορθώνει να περνά από την αμηχανία στο τραύμα και από την πολιτική στην καθημερινότητα χωρίς να μοιάζει ότι αλλάζει καν ταχύτητα. Η σειρά κινείται με τον ρυθμό μιας ζωής που δεν επιτρέπει ποτέ στον ήρωά της να σταθεί πραγματικά ακίνητος. Ακόμη και όταν γελά, ο Μο μοιάζει σαν άνθρωπος που κοιτάζει συνεχώς πίσω από τον ώμο του.

Η νέα σεζόν ξεκινά με τον Μο παγιδευμένο στο Μεξικό, μακριά από το Χιούστον, χωρίς τρόπο να επιστρέψει νόμιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες για την κρίσιμη ακρόαση ασύλου που θα καθορίσει τη ζωή του. Είναι μια συνθήκη σχεδόν παράλογη, κι όμως η σειρά δεν την αντιμετωπίζει ποτέ σαν εύκολο μελόδραμα. Αντίθετα, ο Μο Άμερ και οι συνεργάτες του βυθίζουν τον θεατή σε μια καθημερινότητα γεμάτη αναμονή, ταπείνωση και αβεβαιότητα. Και μέσα σε αυτή τη διαρκή πίεση, η σειρά συνεχίζει να βρίσκει χώρο για χιούμορ ως μηχανισμό επιβίωσης.

Η δεύτερη σεζόν αποκτά ακόμη μεγαλύτερο συναισθηματικό βάθος επειδή επιτρέπει στους δευτερεύοντες χαρακτήρες να αναπνεύσουν πραγματικά. Ταυτόχρονα, η μητέρα της οικογένειας συνεχίζει να λειτουργεί σαν το πραγματικό συναισθηματικό κέντρο της σειράς. Η Φάραχ Μπσιέσο ερμηνεύει μια γυναίκα που κουβαλά μέσα της δεκαετίες φόβου, μετακίνησης και άρνησης. Η σχέση της με τα παιδιά της δεν είναι ποτέ απλή ή γλυκερή. Είναι γεμάτη αγάπη, αλλά και εξάντληση. Κι αυτό κάνει τη σειρά να μοιάζει αληθινή.

Το Mo όμως δεν θα λειτουργούσε τόσο αποτελεσματικά χωρίς το φαγητό. Ελάχιστες σύγχρονες σειρές καταλαβαίνουν τόσο καλά πως η κουζίνα είναι μνήμη, πατρίδα, εξουσία και πολιτισμική μάχη ταυτόχρονα. Εδώ, ένα πιάτο χούμους μπορεί να γίνει αφορμή για σύγκρουση ταυτότητας. Ένα μπουκάλι ελαιόλαδο κουβαλά την ιστορία μιας οικογένειας. Ένα τάκο φαλάφελ γίνεται πολιτική δήλωση.

Αυτό που κάνει το Mo σπουδαίο είναι πως δεν λειτουργεί σαν πολιτικό μανιφέστο, αλλά σαν μια αφήγηση ανθρώπων που προσπαθούν να συνεχίσουν να ζουν ενώ γύρω τους τα πάντα μοιάζουν διαρκώς προσωρινά.

Η δεύτερη σεζόν είναι σφιχτή, ώριμη, με αυτοπεποίθηση πλέον στη γραφή, ενώ ο Μο Άμερ παραμένει εξαιρετικός στον κεντρικό ρόλο. Έχει το σπάνιο χάρισμα να μοιάζει ταυτόχρονα κουρασμένος, αστείος, γοητευτικός και διαλυμένος, σε μια σειρά που μιλά για τη σύγχρονη εμπειρία του ξεριζωμού μέσα από αστείες παρεξηγήσεις, οικογενειακούς καβγάδες, φαγητό, ενοχές και μικρές καθημερινές ταπεινώσεις.

Το Mo ζητά μόνο να κοιτάξεις αυτούς τους ανθρώπους σαν πραγματικούς ανθρώπους και ποτέ δεν μπερδεύει την «εκπροσώπηση» με την επιφανειακή ηθικολογία.