"Dtf St Louis": Offbeat σκοτεινή ντραμεντί που σε κερδίζει

Σύνοψη: Μια σκοτεινή κωμική σειρά για ένα ερωτικό τρίγωνο μεταξύ τριών ενηλίκων που βιώνουν κρίση μέσης ηλικίας και ο ένας πεθαίνει.

ΣΧΕΤΙΚΑ"Big mistakes": Πυροτέχνημα εντυπωσιασμού

Άποψη: Με μια πρώτη ματιά, η σειρά στήνεται σαν ένα σκοτεινό μυστήριο. Ένας άντρας βρίσκεται νεκρός και μια σειρά από ερωτικές περιπλοκές οδηγούν στην έρευνα.

Όμως αυτή η δομή είναι περισσότερο ένα αφηγηματικό δόλωμα.

Στην πραγματικότητα, το DTF St. Louis είναι ένα πορτρέτο της κρίσης μέσης ηλικίας μέσα από την φόρμα μιας offbeat κωμωδίας που θέλει τον χρόνο της για να συνηθίσεις την άνοιξη προσέγγιση της, αλλά να μπεις στο κλίμα της, δύσκολα βγαίνεις.

Μια μελέτη πάνω στη μοναξιά μέσα στη σχέση, όσο οι χαρακτήρες ψάχνουν τον έρωτα κάπου εκτός  και ένα σχόλιο για τη ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Η ίδια η εφαρμογή “DTF” (Down To Fuck) λειτουργεί ως σύμβολο: υπόσχεται απελευθέρωση, αλλά τελικά αποκαλύπτει ένα κενό που δεν καλύπτεται.

Ο δημιουργός Steven Conrad χρησιμοποιεί μη γραμμική αφήγηση μέσα από επαναλήψεις σκηνών με νέα συμφραζόμενα, με μικρές αποκαλύψεις που αλλάζουν την οπτική του θεατή. Το αποτέλεσμα είναι μια αφήγηση που: σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς κάθε χαρακτήρα και ουσιαστικά σε ωθεί σε δεύτερη θέαση.

Ωστόσο, να σημειωθεί πως Δεν υπάρχει “twist” με την παραδοσιακή έννοια. Υπάρχει σταδιακή απογύμνωση των ηρώων που ενώ σε ξεγελά με την ψευδαίσθηση ενός μυστηρίου, αποδεικνύεται κάτι πιο ψυχογραφικό, σαν τις καλές σειρές του HBO, που έκαναν το κανάλι συνώνυμο πιο ψαγμένων και ποιοτικών σειρών.

Το πιο δυνατό στοιχείο της σειράς είναι ότι μετατοπίζει το κέντρο από το “ποιος σκότωσε ποιον” στο Γιατί αυτοί οι άνθρωποι κατέληξαν εδώ; Αυτό δίνει στη σειρά μια σχεδόν τραγική διάσταση, θυμίζει περισσότερο σύγχρονη τραγωδία παρά crime drama.

Δυνατό στοιχείο της σειράς το καστ με τις γεμάτες ερμηνείες με προεξάρχοντες του Τζέισον Μπέιτμαν, Ντέιβιντ Χάρμπορ και Λίντα Καρντελίνι.

Ο πρώτος σε μια ισορροπημένη αντίθεση κωμωδίας και δράματος με υπόγειες εντάσεις και αμίλητες κραυγές σε μια φιγούρα με καταπιεσμένη ένταση. Ο δεύτερος ξέρει να βάλει την απαραίτητη δόση υπερβολής στην κωμικοτραγική περσόνα του και η τρίτη  δίνει βάθος σε έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε εύκολα να γίνει στερεοτυπικός Οι χαρακτήρες δεν είναι συμπαθείς, είναι ανθρώπινοι με άβολους τρόπο.

Μια αμήχανη μαύρη κωμωδία με αργό ρυθμό και συναισθηματική απόσταση (δύσκολο να «δεθείς» με χαρακτήρες) που όμως κερδίζει εν τέλει καθώς το DTF St. Louis είναι από τις πιο ιδιαίτερες σειρές της χρονιάς.