Splitsville

Σύνοψη: Ύστερα από την έμμεση εμπλοκή τους σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, ο Carey και η Ashley χωρίζουν με πρωτοβουλία της δεύτερης. Αναστατωμένος, ο Carey επισκέπτεται τους φίλους του, Paul και Julie, που αποτελούν αντρόγυνο, για να λάβει συμβουλές σχετικά με το πώς να κινηθεί αλλά και συναισθηματική υποστήριξη. 

Όταν μαθαίνει πως οι ίδιοι έχουν συμφωνήσει μεταξύ τους σε έναν “ανοιχτό” γάμο, ο Carey βρίσκεται προ εκπλήξεως, και αυτή θα είναι μόνο η αρχή απρόσμενων εξελίξεων... 

Άποψη: Το μεγάλο “κρίμα” που αναφωνείται σχετικά με την ταινία του Michael Angelo Covino αφορά μια συγκεκριμένη σεκάνς καβγά στο πρώτο μισάωρο, που κυριολεκτικά πρόκειται για την πιο αστεία κωμική σκηνή της φετινής κινηματογραφικής σεζόν, εντυπωσιακή και στο πώς έχει στηθεί, αλλά που ταυτόχρονα βάζει τον πήχη ψηλά, με το σύνολο να περνάει κάτω από αυτόν για μια σειρά λόγων.

Το φιλμ δίνει για το μεγαλύτερο μέρος της διάρκειάς του την αίσθηση πως προσπαθεί υπερβολικά πολύ να βγάλει γέλιο μέσα από αμήχανες καταστάσεις και ασυνήθιστα γκαγκ, στον βαθμό που εκπέμπει μια αίσθηση επιτηδευμένου η οποία λειτουργεί εις βάρος του. Η παρεΐστικη ατμόσφαιρα που επιτυγχάνεται μέσω των ερμηνειών θα λειτουργούσε καλύτερα μ’ έναν μεγαλύτερο αυθορμητισμό στην εκτέλεση. 

Και όσο και αν υπάρχουν μεμονωμένα στοιχεία που μπορεί κάλλιστα να εκτιμήσει κανείς, όπως η καλόγουστη φωτογραφία του Adam Newport-Berra ή ένα παιχνιδιάρικο σάουντρακ με απρόσμενες μουσικές επιλογές (μεταξύ άλλων ακούγεται και το “Έτσι είναι η ζωή” του Μάικ Ροζάκη και των Playboys!), η απογοήτευση που συσσωρεύεται για το πώς εξελίσσεται στη συνέχεια μια κωμωδία που έχει την τύχη και την ατυχία μαζί να περιλαμβάνει εντός της μια πηγαία ξεκαρδιστική σκηνή όχι απλά επικρατεί αλλά κυριαρχεί.

 Δεν είναι επίσης σαφές εκ μέρους του σεναρίου αν οι δημιουργικές προθέσεις είναι ξεκάθαρα αυτές μιας ανάλαφρης φάρσας, άρα κάποια έμμεσα συμπεράσματα που εξάγονται μέσα από την ιστορία δεν θα πρέπει να αντιμετωπιστούν σοβαρά καθώς όλα τελικά εξυπηρετούν τη διασκέδαση, ή αν οι Michael Angelo Covino και Kyle Marvin ήθελαν επίσης να σχολιάσουν τα ήθη των ρομαντικών σχέσεων στη σημερινή εποχή.

Αν ήταν και αυτός ένας από τους στόχους τους, πρέπει να επισημανθεί ότι μερικές από τις διαπιστώσεις τους διαπράττουν σοβαρά φάουλ που θα τα αντιληφθεί ο εκάστοτε θεατής αν ενώσει τις τελίτσες της πλοκής. Ενώ για τις ανάγκες μιας feelgood επίγευσης προσπερνιούνται καταστάσεις που υπό ρεαλιστικές συνθήκες θα προκαλούσαν σίγουρα πολύ μεγάλες τριβές. 

Σαν πακέτο, το “Splitsville” δεν αποκλείεται να βρει φαν. Έχει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και μπορεί και το χιούμορ του γενικότερα να βρει στόχο σε μια μερίδα των σινεφίλ εκεί έξω. Φαντάζει όμως περισσότερο σαν μια χαμένη ευκαιρία για ένα ξεχωριστό δείγμα στο είδος του παρά σαν μια πρόταση που όντως να κάνει τη διαφορά. 

Δεν βοηθάει στο να γίνει ευρύτερα αποδεκτό από το κοινό και το γεγονός πως είναι σαν να μην αποφασίζει ποτέ στο αν θα έχει ένα indie ή ένα mainstream πρόσημο, προτιμώντας να πατήσει πάνω και στις δύο αυτές “βάρκες”, με άνισα αποτελέσματα.