“Spinal Tap II: The End Continues”

Σύνοψη: Οι Spinal Tap, η θρυλική heavy metal μπάντα των ‘80s, επιστρέφουν για μια αποχαιρετιστήρια συναυλία που θα μείνει στην ιστορία… για όλους τους λάθος λόγους!

Γνώμη: To 1984 ο Ρομπ Ράινερ κάθισε για πρώτη φορά στην καρέκλα του σκηνοθέτη και παρέδωσε το “This is Spinal Tap”, ένα mockumentary για το πλασματικό heavy metal συγκρότημα Spinal Tap που έμελλε να αποτελέσει σημείο αναφοράς για το είδος, να καταξιώσει τον δημιουργό της, να συστήσει στο κοινό την καλύτερη fake μπάντα που έχει υπάρξει και να φτάσει να θεωρείται έκτοτε ως μια από τις πιο αγαπημένες κωμωδίες όλων των εποχών.

Βλέποντας το “Spinal Tap II: The End Continues”, τη συνέχεια της πρώτης ταινίας που κυκλοφόρησε εντός του 2025, στον απόηχο της τραγικής δολοφονίας του Ράινερ και της συζύγου του τον Δεκέμβριο που μας πέρασε, το πρώτο πράγμα που μπορεί να σκεφτεί κανείς είναι πώς ο Ράινερ, χωρίς να το ξέρει, μας αποχαιρέτησε όπως μας συστήθηκε, δηλαδή μέσα από την ιστορία που σκάρωσε για να σατιρίσει τα τότε μουσικά ντοκιμαντέρ, όπως π.χ. το “The Last Waltz” (1978), αλλά και όλη την εικονογραφία του rock και του heavy metal.

Το να τον βλέπεις στην οθόνη, να υποδύεται για δεύτερη και τελευταία φορά τον σκηνοθέτη Μάρτι ΝτιΜπέργκι, με την χαρακτηριστικά φιλική περσόνα και την ευγενική του φυσιογνωμία, είναι συγκινητικό, αφού είναι φανερό πόσο τον διασκεδάζει ακόμα το όλο εγχείρημα παρότι έχουν περάσει 40 χρόνια από την πρώτη ταινία.

Τώρα, το ερώτημα είναι φυσικά αν μπορεί να παρακολουθήσει κανείς το “Spinal Tap II” χωρίς να έχει δει το πρώτο. Η απάντηση είναι θετική και το σίγουρο είναι ότι θα θέλει μετά να δει και πώς άρχισαν όλα.

Για τους ήδη fans, το sequel είναι κάτι σαν φόρος τιμής σε όσους αγάπησαν τους θεοπαλαβιάρηδες Tap πίσω στα ‘80s και βρίσκονται τώρα σχεδόν στην ίδια ηλικία που είναι κι εκείνοι, δηλαδή κοντά πλέον στα εβδομήντα. Τα τρία μέλη της μπάντας έχουν αποξενωθεί για χρόνια όταν πέφτει στο τραπέζι η ιδέα της αποχαιρετιστήριας συναυλίας, ο νέος τους μάνατζερ είναι ένας τύπος που δεν μπορεί να ακούσει μουσική και μανατζάρει παράλληλα μια K-Pop μπάντα με μέλη που δεν είναι αλλά αυτοπροσδιορίζονται ως Κορεάτες (τέτοιες λεπτομέρειες για τη σημερινή κατάσταση της μουσικής βιομηχανίας είναι διανθισμένες σε όλη την ταινία και είναι μία και μία), ενώ είναι προφανές ότι μετά βίας ανέχονται ο ένας τον άλλο!

Καθώς παρακολουθούμε το countdown για την ημέρα του live, μικρά και μεγάλα ευτράπελα διαδέχονται το ένα το άλλο, αστέρες όπως ο Πολ ΜακΚάρτνεϊ και ο Έλτον Τζον κάνουν απολαυστικά περάσματα και οι ώριμοι Tap παραμένουν εξίσου delulu με τις νεότερες εκδοχές τους, καθώς η σοφία που έρχεται με το πέρασμα του χρόνου φαίνεται να πέρασε και να μην τους ακούμπησε.

Τώρα, το δεύτερο ερώτημα είναι το αν ήταν απαραίτητη αυτή η επιστροφή. Απαραίτητη δεν ήταν, καθώς η πρώτη ταινία δύσκολα ξεπερνιέται, αλλά η αγάπη όλων των συντελεστών είναι εμφανής και δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για κάποια αρπαχτή. Και μόνο το γεγονός ότι αυτή είναι η τελευταία ταινία που θα δούμε ποτέ δια χειρός Ράινερ είναι ένας πολύ καλός λόγος για να περάσετε ένα ευχάριστο μιαμισάωρο με μερικές εμπνευσμένες στιγμές. Σκεφτείτε το κάπως έτσι: έρχεται η αγαπημένη μπάντα της εφηβείας σας για ένα τελευταίο live. Ξέρετε ότι δεν θα είναι όπως την πρώτη φορά που τους είδατε ζωντανά. Όμως, θα πάτε. Αυτό ακριβώς το feeling είναι η ουσία του “Spinal Tap II”.