Opus

Σύνοψη: Ο Άλφρεντ Μορέτι (Τζον Μάλκοβιτς), ένας εκκεντρικός μύθος της ποπ, προσκαλεί μια ομάδα ατόμων από τον χώρο των media για να ακούσουν πρώτοι τον νέο του δίσκο μετά από 30 χρόνια. Όταν φτάσουν στην έπαυλή του στη μέση του πουθενά, θα διαπιστώσουν ότι ο Μορέτι έχει πάρει την έννοια της «μεσσιανικής φιγούρας» πολύ σοβαρά…

Γνώμη: Μία παπαράτσι, μια τηλεπερσόνα, μια influencer και δύο δημοσιογράφοι… δεν μπαίνουν σε ένα μπαρ, αλλά λαμβάνουν πρόσκληση για την αποκλειστική πρώτη ακρόαση του νέου δίσκου του Άλφρεντ Μορέτι, μετά από 30 χρόνια σιωπής. Τι εστί Άλφρεντ Μορέτι; Ένας οραματιστής καλλιτέχνης της ποπ μουσικής που μεσουρανούσε για δεκαετίες, μια μίξη Έλτον Τζον (σε όρους styling), Μάικλ Τζάκσον (σε όρους απήχησης), Prince (σε όρους δημιουργικής μούρλας) και Ντέιβιντ Μπάουι (σε όρους εξωγήινου που έτυχε να πέσει στη Γη).

Φυσικά, το μοναδικό αυτό event δεν θα πραγματοποιηθεί σε κάποιο παρακατιανό στούντιο ηχογράφησης, αλλά στο αχανές κτήμα του ίδιου του Μορέτι, δίνοντας σε όλους τους προαναφερθέντες την ευκαιρία να «τσιμπήσουν» το τέλειο insider’s story προς τέρψιν της δικής τους καριέρας και του αδηφάγου κοινού που διψάει για μια ματιά στα άδυτα και την προσωπική ζωή του ειδώλου τους.

Αυτό είναι το πολλά υποσχόμενο premise του “Opus”, του μεγάλου μήκους ντεμπούτου του Μαρκ Άντονι Γκριν για λογαριασμό της A24, της εταιρείας παραγωγής που έχει γίνει συνώνυμη του είδους του elevated horror την τελευταία δεκαπενταετία.

Υποσχόμενο μεν, κάπου το έχουμε ξαναδεί δε, και πιο συγκεκριμένα σε ταινίες όπως το “The Menu”, το “Blink Twice” και, φυσικά, το “Midsommar”. Αν μπορούσαμε να πούμε ότι αυτές οι ταινίες συγκροτούν ένα υπο-είδος θρίλερ, αυτό θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: μια ομάδα ανθρώπων προσκαλείται σε ένα exclusive μέρος (π.χ. ένα fine-dining εστιατόριο στη μέση του πουθενά, η έπαυλη ενός διάσημου, πλούσιου και ισχυρού ατόμου ή μια απομονωμένη κοινότητα) και… all hell breaks loose.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους υπάρχει πάντα κάποια πιο ψιλιασμένη (διόλου τυχαία στα παραπάνω παραδείγματα όπως και στο “Opus” τυγχάνει να είναι γένους θηλυκού) που νιώθει εξαρχής ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά, ενώ οι υπόλοιποι γύρω της είναι τόσο εκστασιασμένοι από την εμπειρία που αρνούνται να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους. Εδώ, η ψιλιασμένη της υπόθεσης είναι η Άριελ, η Άιο Εντέμπιρι του τηλεοπτικού “The Bear”, μια νεαρή δημοσιογράφους που κυνηγάει το story που θα την καταξιώσει, αλλά έχει ως εμπόδιο τον αρχισυντάκτη της (ο Μάρεϊ Μπάρτλετ από την πρώτη σεζόν του “White Lotus”) που τη θεωρεί άξια μόνο για να κρατήσει σημειώσεις από τη συνάντησή τους με τον Μορέτι.

Πάμε τώρα στον Μορέτι. Υπάρχει άνθρωπος που να μη θέλει να δει τον Τζον Μάλκοβιτς να παίζει έναν out-of-this-world ποπ σταρ/cult leader; Ο τύπος είναι φτιαγμένος για κάτι τέτοιο κι εδώ παίζει σχεδόν με κλειστά μάτια, σε σημείο που μπορείς όντως να φανταστείς μια παράλληλη πραγματικότητα που ο Τζον Μάλκοβιτς δεν ήταν ο διεθνούς φήμης ηθοποιός που ξέρουμε κι αγαπάμε αλλά ένας μουσικός για τον οποίο παραμιλάει όλη η υφήλιος.

Με τέτοιο υπερόπλο, λοιπόν, στην φαρέτρα του, τι μπορεί να πάει στραβά στο “Opus”;

Δυστυχώς, πολλά! Με πρώτο και βασικότερο το σενάριο που επίσης υπογράφει ο Γκριν, το οποίο ενώ φαίνεται να ήθελε να πει κάτι βαρυσήμαντο ή μεγαλόπνοο για την εμμονή μας με τους celebrities, το τι μπορεί να προκαλέσει η ακραία φήμη σε έναν άνθρωπο και τη διαρκή μάχη μεταξύ της μετριότητας και της ιδιοφυΐας, τελικά αναλώνεται σε tropes που έχουμε δει και αλλού (βλέπε παραπάνω) και μάλιστα με πολύ καλύτερη εκτέλεση.

Ίσως, βέβαια, να έχει επέλθει μια κόπωση με τις ταινίες όπου τον ρόλο του «κακού» έχουν οι επιτυχημένοι και ισχυροί που έχουν απωλέσει κάθε ίχνος ηθικής στην κούρσα τους προς τη φήμη ή την εξουσία. Ίσως, πάλι, να χρειάζεται μια άλλη σκηνοθετική και σεναριακή προσέγγιση που να μην τους αντιμετωπίζει σαν καρικατούρες.

Ο Γκριν δεν παίρνει κανένα ρίσκο, φαίνεται να πατάει σε μια δοκιμασμένη φόρμουλα, ενώ το τελικό twist που μας επιφυλάσσει όχι μόνο δεν προκαλεί σοκ, αλλά φαίνεται σαν να ήταν μια έμπνευση της στιγμής που δεν υποστηρίζεται από όσα έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τότε. Αν μπορούσαμε, εν τέλει, να παρομοιάσουμε το “Opus” με έναν δίσκο, τότε η κριτική θα μπορούσε να συνοψιστεί ως εξής: all filler, no killer!