Freaky Tales

Σύνοψη: Το 1987, στο Oakland, τέσσερεις ξεχωριστές ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους με έναν απρόσμενο τρόπο, μιλούν για έρωτα, όνειρα, εκδίκηση, αναμνήσεις, ρατσισμό, και ό,τι συνθέτει την ανθρώπινη εμπειρία στον σύγχρονο κόσμο – με μία δόση εξωπραγματισμού.

Άποψη: Ο έρωτας, η κοινωνική και ταξική αδικία, το όνειρο για ένα καλύτερο αύριο, η οικογένεια, η φιλία, είναι διαχρονικά και κοινά για όλους μας. Ίσως λιγότερο κοινά είναι η δίψα για εκδίκηση, η αγάπη για τη μουσική (πάνω από οτιδήποτε άλλο), και η υπερφυσική δύναμη του μυαλού. Όλα τα παραπάνω, όμως, βρίσκουν τη θέση τους στην ταινία Freaky Tales, το νέο δημιούργημα του διδύμου Anna Boden και Ryan Fleck τους οποίους θυμόμαστε από το Half Nelson και το It's Kind of a Funny Story.

Ο αγαπημένος του κοινού Pedro Pascal υποδύεται τον Clint, έναν από τους βασικούς χαρακτήρες του Freaky Tales, ρόλος που σε καμία περίπτωση δεν εξαντλεί τις ικανότητες του, προσδίδει όμως λίγη αίγλη στο όλο εγχείρημα, και σίγουρα βοηθάει στις εισπράξεις. Η σύντομη εμφάνιση του Tom Hanks ανεβάζει, επίσης, την ταινία στα μάτια των σινεφίλ, ιδιαίτερα λόγω του ρόλου του, που αν και σύντομος είναι από τους πιο απολαυστικούς – ένα love tribute στα video clubs των 80s, που δύσκολα μπορεί κανείς να προσπεράσει.

Το δυνατό χαρτί του Freaky Tales, παρ' όλ' αυτά, δεν είναι τόσο το casting του όσο οι αναφορές του σε αγαπημένες ταινίες και σειρές, κάποιες από τις οποίες είχαν ήδη χρησιμοποιήσει την ίδια τεχνική. Από το άνοιγμα κιόλας της ταινίας, το Scott Pilgrim vs The World είναι από τα πρώτα πράγματα που έρχονται στο μυαλό μας και όσο το Freaky Tales προχωράει, τόσο περισσότερες αναφορές διακρίνουμε: Kill Bill, The Warriors, Pulp Fiction, Spike Lee έχουν την τιμητική τους, αν και o προσεκτικός θεατής ενδεχομένως να διακρίνει κι άλλα έργα και δημιουργούς που έχουν λειτουργήσει εδώ ως έμπνευση.

Δυστυχώς, όμως, όσο κι αν αγαπάμε τις αναφορές σε δημιουργούς με τους οποίους πολλές από εμάς μεγαλώσαμε, και όσο διασκεδαστική και ανάλαφρη και αν είναι τελικά η ταινία, το να μιμηθείς ή να προσπαθήσεις να αποτίσεις φόρο τιμής σε αυτό το επίπεδο, αποδεικνύεται ανεπαρκές για να παραδοθεί ένα ολοκληρωμένο, μεστό έργο. Όσο εντυπωσιακές και αν είναι κάποιες σκηνές (λατρέψαμε το animation στο τέλος, στον βαθμό που ευχηθήκαμε να κυκλοφορούσε η ταινία σε κόμικ αυτού ακριβώς του στυλ) και όσο και αν κάποιες στιγμές προσφέρουν όντως χαμόγελο, μια ταινία τέτοιου είδους δεν μπορεί να σταθεί χωρίς ουσιαστικό σενάριο, δυνατούς χαρακτήρες, και εξαιρετικούς διαλόγους – κενό που δεν αναπληρώνεται με το μπλαζέ ύφος του Pascal και μερικές αστείες ατάκες, που ως επί το πλείστον είναι πλήρως αναμενόμενες.

Στα θετικά του Freaky Tales, ο αγαπημένος από το It's Kind of a Funny Story και το Atypical, Keir Gilchrist σε έναν -δυστυχώς- πολύ σύντομο ρόλο, η μικρή του διάρκεια που το καθιστά μια αρκετά αξιοπρεπή επιλογή για ένα βράδυ καθημερινής στο σπίτι και ο εξαιρετικός στον ρόλο του Ben Mendelsohn – δεν φανταζόμασταν ποτέ ότι θα μπορούσε κανείς να παραγγείλει ένα απλό παγωτό με τόσο χυδαίο και γλοιώδη τρόπο.

Και, φυσικά, πέρα και πάνω απ' όλα, το υπερατού της ταινίας κρύβεται στην πρόθεσή της: να εναντιωθεί στον φασισμό, τον ρατσισμό, την αδικία. Μας βρίσκει, προφανώς, σύμφωνες.