Warfare

Συνοψη: Μια ομάδα επίλεκτων ειδικών δυνάμεων παγιδεύεται σε ένα κτίριο σε μια εμπόλεμη ζώνη στο Ιράκ και τις επόμενες ώρες θα παλέψει για την επιβίωση της.

Γνώμη: Με τη συνεργασία του βετeράνου πολέμου Ray Mendoza και του πάντα πληθωρικού Alex Garland (Civil war, Men, Annihilation, σεναριο στα 28 μερες και 28 χρονια μετά) παρουσιάζεται αυτό το αγχωτικό σφηνάκι μιάμισης ώρας που σε βάζει σχέδον συνοδοιπόρο σ'αυτή τη μίνι πολιορκία.

Παίρνοντας -όχι σούπερσταρ στο καστ αλλα- σίγουρα γνώριμες φάτσες που θα μας απασχολήσουν στο μέλλον (Joseph Quinn, Cosmo Jarvis, Michael Gandolfini ο γιός του James-Sopranos) τους πετάει σε ενα ρημάδι κτίριο εν μέσω εκρήξεων, σφαιρών που πέφτουν βροχή, ακραίων συνθηκών και μπόλικου στρές και εικονογραφεί τις αναμνήσεις των αληθινών χαρακτήρων που συμμετείχαν στο γεγονός. Ο ίδιος ο Mendoza ήταν παρών, κάτι που εγγυάται την αληθοφάνεια των γεγονότων, ενώ η ταινία είναι αφιερωμένη σε ένα συμπολεμιστή τους που έχασε πλήρως τη μνήμη του (και όχι μόνο) μέσα στο γενικό πανζουρλισμό.

Στο πρώτο μισάωρο τα πράγματα κυλούν πολύ αργά καθώς οι σκηνοθέτες θέλουν να χτίσουν μια συνθήκη άγχους και παράνοιας που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα πανικού. Μουσική δεν ύπάρχει στον ορίζοντα παρα μόνο το ξεσηκωτικό video clip "Call on me" στην εναρκτήρια σκηνή: ίσως η μοναδική νότα ξεγνοιασιάς για τους ήρωες μας που κατα βάθος γνωρίζεις οτι θα μακελευτούν.

Ομως ο τομέας ήχου δίνει πραγματικά ρεσιτάλ (οι συντελεστές έχουν περικυκλώσει τις σκηνές με τεράστια ηχεία)  και δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα πολέμου με τη κάθε λεπτομέρεια να σφυρίζει στα αυτιά σου, ένα ενορχηστρωμένο χάος που δεν απέχει μακρυά απο τη ζοφερή πραγματικότητα.

Είναι το Warfare , το Black Hawk Down του 2025;

Μπορεί... Σίγουρα οι Mendoza-Garland δεν έχουν τη σκηνοθετική μαεστρία του Ridley Scott, ουτε το 1/10 του budget (κοντά στους 2 μήνες κράτησαν τα γυρίσματα-μέσα σε αυτούς χωμένη και η στρατιωτική εκπαίδευση των ηθοποιών για να αποκτήσουν μια κάποια εμπειρία), που σημαίνει οτι το χρονοδιαγραμμα ήταν σφιχτό, ενώ μάλλον εδώ συζήτάμε για μια raw εμπειρία μακρυά απο ελικόπτερα να πετάνε σε slow motion και βαρύγδουπες ατάκες.

Όταν όμως κάποιοι κατηγορούσαν τον Scott για έξτρα μιλιταριστικό περιεχόμενο και για προπαγάνδα που έβγαζε μάτια (προσωπικά θα διαφωνήσω), το Warfare έχει να κάνει με μια ντοκιμαντερίστικη ματιά σε ένα αγώνα επιβίωσης, απλά εδώ το τερέν είναι το Ιράκ.

Απίστευτα αγχωτικό, -η ταινία τελειώνει και νιώθεις σαν να σε χτύπησε εσένα η ρουκέτα- απέχει όμως απο το να θεωρηθεί κλασσικό, ίσως γιατί πέρα απο το πόνο και τη σκόνη λείπει εκκωφαντικά το δέσιμο με τους χαρακτήρες. Υπάρχει μια ψυχρότητα, σαν μια αποστολή που πρέπει να εκτελέσεις χωρίς να ρωτήσεις τα γιατί και πως---απλά να το κάνεις.

Χωρίς να τίθεται καν θέμα σύγκρισης, στη 'Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν' όλοι οι χαρακτήρες φανερώνουν τα κίνητρα τους, δένεσαι μαζί τους, στεναχωριέσαι όταν πέφτουν....

Εδώ, πλήρης συναισθηματική απουσία...

Πάντως, το Warfare είναι ένα δυνατό φίλμ που μάλλον δε θα είχε τύχη στην Ελλάδα, ίσως γι'αυτό και εξαφανίστηκε απο παντού και στριμάρει τώρα στο Amazon Prime. Δε ξέρω αν ενδείκνυται εν μέσω καύσωνα, σίγουρα όμως δε μπορείς να προσπεράσεις καθώς μιλάμε για εμπειρία (οχι ψυχαγωγική)