The Thursday Murder Club

Σύνοψη: Τέσσερεις συνταξιούχοι περνούν την ώρα τους δίνοντας ραντεβού κάθε Πέμπτη για να εξιχνιάσουν έναν άλυτο φόνο από το παρελθόν. Τα πράγματα, όμως, παίρνουν μια αναπάντεχη τροπή όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα καινούριο έγκλημα, και μάλιστα στο κοντινό τους περιβάλλον.

Άποψη: Όσο ένα άτομο μεγαλώνει, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να το απασχολεί το θέμα της σύνταξης: τι θα κάνει για να γεμίσει τον χρόνο του, θα έχει παρέα ή θα μείνει μόνο, θα ζει κάπου καλά, θα μπορεί ακόμα να απολαύσει τη ζωή του; (Αυτό, βέβαια, αν το άτομο ζει σε κάποια άλλη χώρα, γιατί σε Ελλάδα και Κύπρο τις απαντήσεις λίγο-πολύ τις ξέρουμε).

Όσο ένα άτομο μεγαλώνει, μεγαλώνει μαζί του και η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα. Έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πως όταν ένα άτομο μεγαλώνει χάνει τις ικανότητές του, το μυαλό του αδυνατίζει, η ενέργειά του χάνεται – και κάπως έτσι έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και τα άτομα μιας μεγαλύτερης ηλικίας στον κινηματογράφο.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, αυτό αρχίζει να αλλάζει – και η αλλαγή είναι παραπάνω από καλοδεχούμενη. Εν μέρει, ίσως, επειδή μεγάλωσαν πια ορισμένα αγαπημένα αστέρια του Hollywood, εν μέρει επειδή επιτέλους αλλάζουν οι εποχές, το σίγουρο είναι πως πλέον μπορούμε να απολαύσουμε ταινίες που παρουσιάζουν συνταξιούχους εύστροφους, αστείους, ζωντανούς – και ακόμα ικανούς να μας εκπλήξουν.

Στη νέα ταινία του Chris Columbus, που συγκεντρώνει ένα πραγματικά ζηλευτό καστ, οι κεντρικοί χαρακτήρες διαθέτουν όλα τα παραπάνω χαρακτηριστικά σε αφθονία, ζουν σε μια υπέροχη έπαυλη στην οποία χωράει ολόκληρο χωριό, και επιδίδονται σε ένα από τα πιο συναρπαστικά χόμπι που μπορεί να έχει κανείς – λύνουν ανεξιχνίαστους φόνους.

Η ταινία, παραγωγής Netflix, κυλάει ανέλπιστα καλά, πράγμα που σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο λαμπρό της καστ. Hellen Mirren, Ben Kingsley, Pierce Brosnan, Jonathan Pryce, για να αναφέρουμε μερικούς – και ο πάντα σαρωτικός David Tennant σε έναν σύντομο αλλά απολαυστικό ρόλο. Διαμαντάκι για τους φαν του είδους, αλλά εξαιρετικά ευχάριστο και για τους υπόλοιπους, το The Thursday Murder Club είναι μια τίμια πρόταση για ένα χαλαρό, ευχάριστο βράδυ ή ένα νωχελικό μεσημέρι σαββατοκύριακου.

Οι καλύτερες στιγμές της ταινίας είναι οι στιγμές που δεν παίρνει τον εαυτό της καθόλου σοβαρά, χαρίζοντάς μας μερικές αξιομνημόνευτες ατάκες, ασύγκριτο στυλ (τα κουστούμια του Tennant συναγωνίζονται σε εφευρετικότητα και χιούμορ τη μεταμφίεση της Helen Mirren) και μερικά σφηνάκια κοινωνικής ευαισθησίας και αγωνιστικότητας, υπό ένα ανάλαφρο, χιουμοριστικό, πρίσμα.

Δυστυχώς, το σημείο που χάνει το παιχνίδι είναι το σημείο που αποφασίζει να σοβαρευτεί – και διαπράττει ατόπημα. Γιατί ενώ το χιούμορ είναι ένα μαγικό εργαλείο που σου επιτρέπει (χωρίς να είναι απαραίτητο) να θίξεις δύσκολα ζητήματα και να μεταφέρεις μηνύματα που θα ήταν δύσκολο να μεταφερθούν χωρίς επιπλοκές με άλλο τρόπο, το να προσπαθείς να φυτέψεις με το ζόρι πολιτική τοποθέτηση μέσα σε ένα έργο που δεν την αποζητά και δεν την προμηνύει καθόλου, και μάλιστα να το κάνεις εντελώς επιφανειακά και διεκπεραιωτικά, καταλήγει σε ένα άβολο, άχαρο, και απογοητευτικό αποτέλεσμα.

Παρ' όλ' αυτά, το ολίσθημα αυτό δεν διαρκεί πολύ, και ενδεχομένως να μπορεί κανείς να το προσπεράσει, προκειμένου να μην του αφήσει η κατά τα άλλα όμορφη ταινία μια τόσο άσχημη αίσθηση. Στην περίπτωση, όμως, που δίνει κανείς στα κοινωνικά ζητήματα απόλυτη προτεραιότητα, δεν μπορεί παρά να εκνευριστεί σοβαρά με το τέλος της ταινίας – που αντικατοπτρίζει, δυστυχώς, τη στάση της κοινωνίας μας.