Thrash

Καρχαρίες μέσα σε τυφώνα; Ακούγεται σαν ένοχη απόλαυση. Το “Thrash”, όμως, καταφέρνει το σχεδόν ακατόρθωτο: παίρνει ένα ήδη γελοίο αλλά διασκεδαστικό concept και το μετατρέπει σε κάτι απρόσμενα άτονο και τεμπέλικο.

Λοιπόν, το “Thrash” είναι ακριβώς αυτό που νομίζετε. Ένας τεράστιος τυφώνας καταστρέφει μια παραθαλάσσια πόλη, σπάει αναχώματα, πλημμυρίζει δρόμους και,φυσικά φέρνει μαζί του καρχαρίες που κυκλοφορούν ελεύθεροι στα νερά της καταστροφής. Κάπου εδώ, μια σωστά εκτελεσμένη ταινία θα είχε ήδη ξεκινήσει το πάρτι. Αλλά το “Thrash” μοιάζει να "βαριέται που ζει". 

Ο σκηνοθέτης Τομί Βίρκολα —αγαπημένος για το αιματηρό χιούμορ και την αυτοσαρκαστική του διάθεση στα δύο Dead Snow, το Dead Trip και το Violent Night— ακολουθεί το γνώριμο μονοπάτι: υπερβολικοί χαρακτήρες, ειρωνικά σχόλια, gore που δεν παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά. Μόνο που εδώ στην πράξη, η ταινία δεν έχει ρυθμό, δεν έχει ένταση και, το χειρότερο, δεν έχει σχεδόν καθόλου διασκέδαση.

Το βασικό πρόβλημα είναι η διάσπαση της αφήγησης.  Ο Αζά στο Crawl το κατάλαβε τέλεια: η κλειστοφοβία της επιβίωσης λειτουργεί ακριβώς επειδή δεν σε αφήνει να φύγεις από τον χώρο, από τον χαρακτήρα, από τον κίνδυνο. Κάθε φορά που βγαίνεις εκτός, διαρρέει η αγωνία σαν αέρας από ελαστικό.

Ακόμη και οι σκηνές επίθεσης —που θα έπρεπε να είναι το δυνατό χαρτί— είναι στον μεγαλύτερο βαθμό σχεδόν απογοητευτικές. Ναι, υπάρχουν ακρωτηριασμένα μέλη και κόκκινα νερά, αλλά η σκηνοθεσία είναι τόσο άτονη που δύσκολα καταλαβαίνεις τι συμβαίνει. Οι καρχαρίες συχνά δεν φαίνονται καν καθαρά, και η δράση μοιάζει περισσότερο με χαοτικό μοντάζ παρά με οργανωμένη σκηνή τρόμου ή έντασης. Εκεί όπου θα περίμενε κανείς μια χορογραφία χάους, μια διαρκή κίνηση μεταξύ απειλής και έκρηξης, το φιλμ βυθίζεται σε μια σχεδόν τηλεοπτική ακινησία. Η εικόνα δεν παράγει ένταση· την αναβάλλει. Η πλημμυρισμένη πόλη θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ένας λαβύρινθος τρόμου, ένα υγρό τοπίο όπου το ορατό και το αόρατο συγχέονται. Αντί γι’ αυτό, η mise-en-scène περιορίζεται σε αποσπασματικά πλάνα με αίμα και κίνηση χωρίς προσανατολισμό.

Υπάρχουν στιγμές που σχεδόν δουλεύουν. Η ιδέα μιας εγκύου γυναίκας που παγιδεύεται σε μια πλημμυρισμένη πόλη γεμάτη καρχαρίες είναι από μόνη της αρκετά δυνατή για να στηρίξει ολόκληρη ταινία. Και η Φίμπι Ντάινεβορ κάνει ό,τι μπορεί για να πουλήσει το δράμα της κατάστασης. Η σκηνή με το μωρό είναι όσο απίστευτα καμένη χρειάζεται. Αλλά δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση. 

Το “Thrash” κάνει επίσης το κλασικό λάθος των κακών B-movies: νομίζει ότι η ιδέα αρκεί. Δεν αρκεί. Το “Sharknado” έγινε cult όχι επειδή είχε καρχαρίες σε ανεμοστρόβιλο, αλλά επειδή ήξερε ακριβώς πόσο γελοίο είναι και το αγκάλιασε με ενέργεια. Το “Thrash” απλώς πετάει το concept στην οθόνη και περιμένει να δουλέψει από μόνο του. Δεν δουλεύει.

Μέχρι το τέλος, η ταινία μοιάζει εξαντλημένη — και μαζί της κι ο θεατής. Δεν υπάρχουν πραγματικές κορυφώσεις, δεν υπάρχει αίσθηση κινδύνου, και σίγουρα δεν υπάρχει εκείνη η «ένοχη απόλαυση» που θα συγχωρούσε όλα τα υπόλοιπα. Ένα concept που θα μπορούσε να γίνει απολαυστικά χαοτικό, μετατρέπεται σε ένα παράξενα άψυχο αποτέλεσμα. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κρίμα: μια ταινία με καρχαρίες μέσα σε τυφώνα δεν θα έπρεπε ποτέ να είναι βαρετή.