Sundown

Σύνοψη: Οι διακοπές μιας ευκατάστατης οικογένειας σε ένα πολυτελές θέρετρο διακόπτονται απότομα από ένα απρόοπτο περιστατικό, πράγμα που φέρνει στην επιφάνεια υποβόσκουσες εντάσεις και κρυμμένα μυστικά.

Άποψη: Καμιά φορά νομίζεις πως βλέπεις τον παράδεισο με τα ίδια σου τα μάτια μέχρι που η κουρτίνα τραβιέται απότομα από μπροστά σου και βρίσκεσαι να αντικρίζεις την απόλυτη καταστροφή. Η παραπάνω πρόταση δεν αποτελεί καμία ρηξικέλευθη δήλωση όταν συζητάμε για κινηματογράφο, αφού δεν είναι λίγες οι ταινίες που βασίζονται στην υψηλή τέχνη της ανατροπής. Λίγες είναι, όμως, οι ταινίες που κάνουν την ανατροπή οργανικό στοιχείο της ύφανσής τους, κάτι απαραίτητο για την ίδια τη λειτουργία τους, και όχι ένα συστατικό που τις βοηθά να προκαλέσουν σοκ, έκπληξη ή φόβο στη θεατή.

Το Sundown είναι μία από αυτές τις παράξενες ταινίες, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ως θεατές βρισκόμαστε σε μια άβολη θέση, χωρίς όμως ο δημιουργός της να κάνει κάποια ιδιαίτερη προσπάθεια να μας κρύψει την αλήθεια και χωρίς να έχει ως πρόθεσή του να παίξει με μας ή/και τη φαντασία μας – τουλάχιστον αυτή ήταν η δική μας ερμηνεία. Ο σκηνοθέτης Michel Franco (New Order, After Lucia), αντίθετα, μας παραθέτει με πλήρη αντικειμενικότητα τα συμβάντα και τους χαρακτήρες, παρακολουθώντας τους από απόσταση, και αφήνοντάς μας να υποθέσουμε, να προτρέξουμε, να συμπεράνουμε, να θυμώσουμε και να αναρωτηθούμε – ό,τι ακριβώς κάνουμε, συνήθως, και στην πραγματική ζωή.

Σε αυτή του την προσπάθεια, έχει πολύτιμους συμμάχους τους εξαιρετικούς Tim Roth (Neil) και Charlotte Gainsbourg (Alice), που, επιδεικνύοντας αξιοθαύμαστη εγκράτεια και οικονομία, προσεγγίζουν τους ρόλους τους με την αποστασιοποίηση, το μέτρο και τις (ελάχιστες) εξάρσεις που απαιτούνται. Ο ρόλος της Gainsbourg, αν και σύντομος, είναι ζωτικής σημασίας, αφού λειτουργεί συμπληρωματικά σε εκείνον του Roth, αποκαλύπτοντάς μας μερικά από τα κομμάτια αυτού του δυσεπίλυτου παζλ. Ο Roth από την άλλη, καταφέρνει, αρθρώνοντας ελάχιστες κουβέντες, να μας μεταδώσει όλη την απάθεια και την αποξένωση που ο Neil κουβαλά μέσα του.

Σκηνοθετώντας με εντυπωσιακή πειθαρχία, ο Franco αποδίδει πλήρως έναν κόσμο ξένο, στον οποίο ο Neil βουλιάζει όλο και πιο βαθιά. Εμείς, παρακολουθώντας από απόσταση, έχουμε διαρκώς την αίσθηση πως κρυφοκοιτάζουμε κάποιον από την κλειδαρότρυπα, έχουμε μπει στο σπίτι του και κατασκοπεύουμε τη ζωή του. Φροντίζοντας να μας δείχνει τον Roth να υπάρχει μέσα σε αυτόν τον κόσμο, αλλά σχεδόν ποτέ να μην δρα σε αυτόν, ο Franco κατορθώνει να μας κρατήσει στο σκοτάδι, διαρκώς να αναρωτιόμαστε για την πραγματικότητα, τις σκέψεις, και τα κίνητρα του Neil, που δεν αποκαλύπτονται παρά μόνο στο τέλος.

Η απουσία μουσικής, μα και τελικά οποιασδήποτε άλλης αίσθησης, είναι σαφώς ηθελημένη, αν και καθιστά τη θέαση αρκετά απαιτητική. Το Sundown δεν αποτελεί μια εύκολη ταινία, αποζημιώνει όμως όσες και όσους επιλέξουν να το δουν, όχι με κάθαρση, ούτε με ευχαρίστηση στο τέλος, μα με ένα απροσδιόριστο μούδιασμα και ένα αίσθημα ανολοκλήρωτου που επιμένει να επανέρχεται -για σύντομα χρονικά διαστήματα- ακόμα και μέρες μετά την προβολή.