Steve

Σύνοψη:  Ο Steve, ο διευθυντής ενός σχολείου αρρένων για παραβατικά άτομα, σε μια κρίσιμη μέρα για το σχολείο, τον ίδιο, και τους μαθητές του, καλείται να αντιμετωπίσει ένα συνεργείο γυρισμάτων, λειτουργικά και οικονομικά ζητήματα, απειλητικές συμπεριφορές, αλλά και τους προσωπικούς του δαίμονες.

Άποψη: Ένα πολύ δυνατό θέμα, ένας αρκετά δύσκολος γρίφος, μια ταινία που με ένα γερό σενάριο και στιβαρή σκηνοθεσία θα μπορούσε να απογειωθεί.

17χρονα αγόρια που έχουν βιώσει πράγματα που πολλοι και πολλές από εμάς δεν θα βιώσουν ούτε σε ολόκληρη ζωή, εκπαιδευτικοί που νοιάζονται για άτομα που η υπόλοιπη κοινωνία ανυπομονεί να πετάξει από τους κόλπους της, ερμηνείες που δυστυχώς αδικούνται από το συνολικό αποτέλεσμα. Χάος σε κάθε γωνιά ενός ολόκληρου οικήματος, συναισθήματα που δεν εξερευνούνται στο βάθος που θα έπρεπε, ενοχές, θυμός, θλίψη, ένταση που πιο πολύ θέλουμε να τη νιώσουμε παρά καταφέρνουμε να τη δούμε. Αυτό είναι το Steve.

Ο Tim Mielants συνεργάζεται ξανά με τον Cillian Murphy μετά τη μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του υπέροχου βιβλίου Small Things Like These, και, με τη συμβολή του Max Porter στο σενάριο, μεταφέρει αυτή τη φορά το βιβλίο του Porter με τίτλο Shy. Στον ομώνυμο ρόλο συναντάμε τον Jay Lycurgo που εντυπωσιάζει με την εκφραστικότητά του και την ικανότητα να ακροβατεί ανάμεσα στην απόλυτη ευθραυστότητα και τον ανεξέλεγκτο θυμό, ενώ καταφέρνει να μετακινηθεί από τη γλυκιά ευφορία στην απόλυτη θλίψη, μέσα στις λίγες σκηνές που του χαρίζονται.

Οι ερμηνείες είναι, άλλωστε, το δυνατό χαρτί της ταινίας, με τον Cillian Murphy να δεσπόζει ως ο ταλαιπωρημένος διευθυντής, κουβαλώντας στο όνομά του και τον τίτλο. Κουβαλάει ακόμα, εκτός από όλα τα προβλήματα όλων των μαθητών, τις ανησυχίες όλων των συναδέλφων, τα οικονομικά προβλήματα του σχολείου, και τις δικές του αδυναμίες και ενοχές. Στην ερώτηση του τηλεοπτικού συνεργείου “Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου με τρεις λέξεις;” απαντάει με χιούμορ μα στα όρια της κατάρρευσης: “Πολύ, πολύ κουρασμένος”. Τον πιστεύουμε.

Στη μόλις μιάμιση ώρα που διαρκεί η ταινία, η σκηνοθεσία αλλάζει αδιάκοπα στυλ, προσπαθώντας ενδεχομένως να μας βυθίσει στον ταραγμένο και μπερδεμένο κόσμο του Steve και των μαθητών του, επιτυγχάνοντας, όμως, να μας μπερδέψει και να μας κουράσει σχεδόν όσο και τον ίδιο τον Steve. Κάνοντας χρήση σφιχτών, κοντινών πλάνων με το πρόσωπο των ηθοποιών να καταλαμβάνει την οθόνη, σε πολλά σημεία η σκηνοθεσία παραπέμπει στην τεχνική του John Cassavetes, αποδεικνύει όμως περίτρανα πως η τεχνική δεν αρκεί. Χρειάζεται παράλληλα δυνατό σενάριο, γερούς διαλόγους, οργανική ένταση, βάθος στους χαρακτήρες, τις επιλογές, και τα συναισθήματα τους – ένα μείγμα δύσκολο να επιτευχθεί, μα και απόλυτα απαραίτητο.

Παρά τα αρνητικά του στοιχεία, το Steve μας μεταδίδει τη χαοτική καθημερινότητα του σχολείου, κατορθώνει μια πολιτική νύξη και έναν κοινωνικό προβληματισμό, και μας κάνει να εκτιμήσουμε για ακόμα μία φορά τον Murphy ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο. Μαζί του εκτιμούμε για ακόμα μία φορά την υποκριτική δεινότητα της Emily Watson (την οποία έχουμε να δούμε σε πρωταγωνιστικό ρόλο από το 2022, την είδαμε όμως και εκείνη στο Small Things Like These), αλλά και την Tracey Ullman, της οποίας το πέρασμα από την οθόνη δεν είναι ποτέ αδιάφορο.

Την ταινία σηκώνουν στους ώμους οι ερμηνείες όλων, η ένταση, η καταπιεσμένη θλίψη και η ορμή των αγοριών, και το κοινωνικό υπόβαθρο της ιστορίας της. Καταρρέει, όμως, κάτω από το ίδιο της το βάρος, αποτυγχάνοντας να μας αγγίξει πραγματικά, και χαρακτήρες που θα άξιζε να μείνουν σφηνωμένοι στο μυαλό μας για καιρό, δυστυχώς εξαφανίζονται από αυτό την επόμενη μέρα.