Ηeads of state

Σύνοψη: Ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου, Sam Clarke, που βρίσκεται αντιμέτωπος με μια φθίνουσα δημοτικότητα έπειτα από έξι χρόνια θητείας, ετοιμάζεται να υποδεχτεί σε μια εθιμοτυπική επίσκεψη τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ, Will Derringer.

Το κλίμα μεταξύ τους δεν είναι ιδιαίτερα θερμό για διάφορους λόγους, αλλά όλα θα ανατραπούν όταν λάβουν χώρα συγκλονιστικά γεγονότα που αφήνουν υποψίες ακόμη και για την ύπαρξη μιας σατανικής διεθνούς συνωμοσίας...

Άποψη: Το ότι η νέα ταινία του Ilya Naishuller («Κανένας», «Hardcore Henry») ξεκινάει με ελαφρώς σατιρική διάθεση απέναντι στην αμερικάνικη και τη βρετανική αντίληψη γύρω από την πολιτική, περισσότερο για να στήσει μερικές εύθυμες καταστάσεις παρά για να προχωρήσει σε μια ανάλυση με βάθος, και καταλήγει να γίνεται κινηματογραφική ερωτική επιστολή υπέρ του... ΝΑΤΟ μάλλον δεν είναι έκπληξη δεδομένης της χώρας παραγωγής.

Στο καθαρά ψυχαγωγικό κομμάτι, που είναι και αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία ουσιαστικά, δεν είναι ότι δεν υπάρχουν κάποιες «νόστιμες» στιγμές, ειδικά σε σχέση με την παιχνιδιάρικη λεκτική κόντρα ανάμεσα στους χαρακτήρες των Elba και Cena, αλλά γενικά επικρατεί μια αίσθηση τετριμμένου, ότι τσεκάρονται με ασφάλεια τα συνηθισμένα κουτάκια ενός τυπικού buddy movie χωρίς ρίσκα (καλαμπούρια, εκρήξεις, ξύλο, ανατροπές για να διατηρείται το ενδιαφέρον, λιγάκι ρομάντζο για τα ζευγάρια που παρακολουθούν μαζί το φιλμ), από φόβο μήπως «κλοτσήσει» ο θεατής που απλά θέλει να δει κάτι από την άνεση του σπιτιού του για να χαλαρώσει.

Ναι, εντοπίζονται συμπαθητικά αστεία και κάποιες έξυπνες άτακες, αλλά δεν αρκούν για να πει κάποιος μετά το τέλος της προβολής ότι πραγματικά ευχαριστήθηκε στο 100% αυτό που είδε.

Στον τομέα της δράσης περισσότερο γούστο έχουν οι χορογραφίες των συμπλοκών παρά οι σκηνές με εφέ, καθώς λόγω μειωμένου προϋπολογισμού (παραγωγή για streaming γαρ...) οι δεύτερες διακρίνονται από μια οπτική φτήνια που δυστυχώς είναι πολύ εμφανής.

Έχοντας επίσης στο μυαλό τη σκηνοθετική προϋπηρεσία του Naishuller στο σινεμά, μπορεί να νιώσει κανείς έντονα την προσπάθεια που καταβάλλει για να «λογοκρίνει» τον εαυτό του όσον αφορά την παρουσίαση της βίας (είναι η πρώτη του δουλειά που έχει σήμανση PG-13 αντί για R).

Το ντουέτο των Elba και Cena και στα χαρτιά μόνο έχει μια δυναμική που είναι υποσχόμενη από κωμικής άποψης, ωστόσο παρότι αμφότεροι οι ηθοποιοί μοιάζουν να περνάνε καλά, προσδίδοντας έτσι μια κεφάτη ατμόσφαιρα στο σύνολο, η μεταξύ τους αλληλεπίδραση δεν κάνει ποτέ το «μπαμ» αυτό που μετατρέπει μια χιουμοριστική περιπέτεια από σχετικά χαριτωμένη σε αληθινά ξεκαρδιστική. Και δεν υπάρχουν και πολύ δυνατοί δεύτεροι ρόλοι για να ενισχυθούν κάπως οι πρωταγωνιστές...

Χωρίς μεγάλες απαιτήσεις το όλο «πακέτο» παρακολουθείται πιο ευχάριστα, αλλά γεγονός είναι πως δεν πρόκειται για ένα προϊόν που αναμένεται να αφήσει ιστορία στο είδος στο οποίο ανήκει. Και δεν είναι τόσο η πτυχή της ιδεολογίας που καλώς ή κακώς την περιμένει κάποιος από το Χόλιγουντ έτσι και αλλιώς, όσο το ότι δεν μπαίνει από κάπου έστω ένα μικρό αεράκι ανανέωσης σε μια συνταγή που σίγουρα το έχει ανάγκη.