Ghostlight

Σύνοψη: Μια οικογένεια προσπαθεί να βρει τους βηματισμούς της ύστερα από μια αδιανόητη τραγωδία. Όταν ο πατέρας του σπιτικού ξεκινάει να συμμετέχει σ’ έναν ερασιτεχνικό θίασο που αναμένεται να ανεβάσει μια παράσταση του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Shakespeare, η καλλιτεχνική διαδικασία θα τον φέρει αντιμέτωπο με ερωτήματα που μέχρι πρόσφατα απέφευγε και θα αλλάξει σταδιακά την αντίληψή του γύρω από επίπονα ζητήματα.

Άποψη: Αυτό που ξεκινάει σαν μια δραμεντί της καθημερινότητας καταλήγει να αποκαλύπτει όλο και περισσότερες πτυχές όσο ξετυλίγονται τα λεπτά της χρονικής διάρκειας. Και το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα φιλμ μεγάλου συναισθηματικού πλούτου, από αυτά που σπανίζουν πλέον ακόμη και στο ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά (το οποίο δυστυχώς τείνει τα τελευταία χρόνια να τυποποιείται σε στιλιστικές μανιέρες τύπου A24), που είναι ικανό να προσφέρει μια αγαλλίαση άκρως πολύτιμη στον θεατή.

Η θεματολογία του πένθους σαν «χαρτί» εύστοχα δεν εμφανίζεται αμέσως από την αρχή της πλοκής, τονίζεται έτσι ότι ακόμη και για τους ανθρώπους που τους αφορά άμεσα είναι ένα θέμα που αποτελεί ταμπού, ειδικά για τις γενιές εκείνες που μεγάλωσαν μαθαίνοντας πως πρέπει να μην εξωτερικεύουν όσα νιώθουν.

Η ανακάλυψη της τέχνης και των απρόσμενων δυνατοτήτων της από την πλευρά του Dan είναι το κρίσιμο σημείο όπου ο νοητός καθρέφτης θα στραφεί από τον περίγυρο στον εαυτό του, αν και το σενάριο δεν έχει αυταπάτες ως προς το εντός ποιων ορίων «χαράζει» την πιθανότητα της λύτρωσης που σκιαγραφείται μέσα από τη διαδρομή που θα ακολουθήσει.

Ένα βίωμα τόσο οδυνηρό σαν αυτό που χτύπησε τις ζωές της τριμελούς φαμίλιας που βρίσκεται στο επίκεντρο του δράματος σίγουρα δεν ξεπερνιέται ποτέ. Αυτό που ίσως είναι εφικτό μέσω του δρόμου που επιλέγει ο Dan είναι η διαχείριση του «μετά», μ’ έναν τρόπο τέτοιο που να προσφέρει προσωρινές ανακουφίσεις μέσα στην ημερήσια ρουτίνα. Η ψυχική ανάταση που μπορεί να προσεγγίζεται ενίοτε δεν θα είναι ποτέ ολοκληρωτική, όμως δύναται να προκαλέσει ακόμη και μια πρόσκαιρη ευτυχία, ειδικά μέσα από το πώς αυτή η διεργασία επαναπροσδιορίζει θετικά τις σχέσεις με αγαπημένα πρόσωπα.

Η τελική σκηνή της παράστασης που εύλογα εστιάζει ιδιαίτερα στους τρεις πρωταγωνιστές είναι μια επιδέξια απεικόνιση πολύπλοκων αναστοχασμών για τους εν λόγω χαρακτήρες. Είναι επίσης κατά κάποιο τρόπο η κορύφωση των ατομικών τους πορειών προς το στάδιο της αποδοχής, που εν μέρει έχει ξεκινήσει νωρίτερα από εκείνο το σημείο για κάποιους εξ αυτών (η απόφαση της Daisy να τραγουδήσει στο μπαρ το «I Cain’t Say No» από το μιούζικαλ «Oklahoma!» των Rodgers και Hammerstein, το ξέσπασμα του Dan με την κάμερα να γράφει ενώ καταθέτει).

Ο Keith Kupferer, μέχρι πρότινος συνήθως καρατερίστας σε πολύ μικρούς ρόλους, είναι σκέτη αποκάλυψη, πετυχαίνοντας ένα μείγμα σκληρότητας κι ευαλωτότητας που πραγματικά «βυθίζει» τον κινηματογραφόφιλο στο επώδυνο ταξίδι του μέχρι τη συνειδητοποίηση. Και μακάρι η μικρή Katherine Mallen Kupferer να πραγματώσει μια καριέρα αντίστοιχη του υπέρμετρου ταλέντου που ξεδιπλώνει στην οθόνη, όντας παρορμητική, εύστροφη και σε μια ιδανική ισορροπία ανάμεσα σε μια πρώιμη ωριμότητα και μια εφηβικού τύπου ειλικρίνεια. Η δε Dolly De Leon απλά δικαιώνει πανηγυρικά όσους την είχαν ξεχωρίσει από το «Τρίγωνο της Θλίψης» ήδη πριν κάποια χρόνια, όταν κι έγινε γνωστή στο διεθνές κοινό, εδώ σε μια ερμηνεία ακόμη πιο σύνθετη και σ’ ένα συνεχές παιχνίδι με τη σύλληψη του ρόλου μέσα στον ρόλο.

Σε μια εποχή που ακόμη και ο ανθρωποκεντρικός κινηματογράφος συχνά πέφτει στην παγίδα ενός ελιτισμού μέσω της αποστασιοποίησης, χωρίς όμως μια αντίστοιχη πολυσημία που θα δικαιολογούσε μια τέτοια προσέγγιση, περιπτώσεις σαν αυτή του «Φως Οδηγός» υπενθυμίζουν πως πολλές φορές η αφοπλιστική αμεσότητα είναι η καλύτερη οδός για ιστορίες που εντάσσονται σε αυτήν την κατηγορία.