Friendship

Σύνοψη: Ο Κρεγκ (Τιμ Ρόμπινσον) είναι ένας κοινωνικά αδέξιος τύπος που ζει μια φαινομενικά ήσυχη ζωή με τη γυναίκα του (Κέιτ Μάρα), η οποία έχει ξεπεράσει πρόσφατα τον καρκίνο, και τον έφηβο γιο τους. Τα πράγματα αλλάζουν όταν στη γειτονιά τους μετακομίζει ο Ώστιν (Πολ Ραντ), ένας cool τοπικός μετεωρολόγος.

Μια φιλία αρχίζει να αναπτύσσεται ανάμεσά τους, αλλά όταν αυτή διακοπεί απότομα, ο Κρεγκ θα αναπτύξει μια επικίνδυνη εμμονή με τον Ώστιν, η οποία θα θέσει σε κίνδυνο όλους τους τομείς της ύπαρξής του.

Γνώμη:  Ποιος δεν θα ήθελε να κάνει παρέα με έναν τύπο σαν τον Πολ Ραντ, τον αγέραστο σταρ του Χόλιγουντ που μας συστήθηκε ως Μάικ στα “Φιλαράκια”, είναι ο Ant-Man του μαρβελικού σύμπαντος, ενώ έχει ανακηρυχθεί και “πιο σέξι άντρας στον κόσμο”; Σκεφτείτε, δηλαδή, να μετακομίζει ένας τύπος με το coolness και την εμφάνιση του Πολ Ραντ δίπλα στο σπίτι σας. Ο ταχυδρόμος κάνει λάθος και αφήνει ένα δικό του πακέτο σ’ εσάς. Ως καλός γείτονας του το μεταφέρετε και αυτός, ως εκ θαύματος, σας καλεί να αράξετε καμιά μέρα.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στον Κρεγκ, τον χαρακτήρα που υποδύεται ο κωμικός Τιμ Ρόμπινσον, κυρίως γνωστός από τη σειρά του Netflix “I Think You Should Leave with Tim Robinson” όπου το ιδιαίτερο χιούμορ και η άβολη περσόνα του είναι στον πυρήνα ευρηματικών σκετς που προκαλούν ένα ιδιαίτερο μείγμα γέλιου και cringe.

Στο “Friendship”, την πρώτη μεγάλου μήκους απόπειρα του σκηνοθέτη και σεναριογράφου Άντριου ΝτεΓιανγκ, το casting των Ρόμπινσον και Ραντ στους ρόλους του loser και του γαμάτου τύπου αντίστοιχα πετυχαίνει γκολ από τα αποδυτήρια, αφού παίζει έξυπνα με τις περσόνες που οι ίδιοι οι ηθοποιοί έχουν καλλιεργήσει. Γενικά, όλη η ταινία θα έλεγε κανείς ότι παίζει με είδη όπως το buddy comedy, το δράμα, το ψυχολογικό θρίλερ (και συγκεκριμένα τις ταινίες με θέμα την εμμονή του πρωταγωνιστή με ένα άλλο άτομο), για να φτιάξει ένα δικό της σύμπαν όπου κυριαρχεί η αποξένωση, η αδυναμία επικοινωνίας και η τάση των ανδρών να κάνουν πραγματικά το οτιδήποτε (π.χ. να αγοράσουν ένα πανάκριβο σετ ντραμς, ενώ δεν παίζουν, για να εντυπωσιάσουν τον νέο τους κολλητό) αντί να πάνε σε έναν ψυχολόγο!

Σαν ντεμπούτο, το “Friendship” φανερώνει έναν δημιουργό με αντίληψη και τόλμη και παρότι η ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο, την αμηχανία και τη θλίψη θα μπορούσε να είναι πιο προσεγμένη, υπάρχει κάτω από το όλο εγχείρημα μια σκεπτόμενη ευαισθησία και μια μελαγχολία γύρω από την κατάσταση των ανθρώπινων σχέσεων, όχι μόνο αυτών ανάμεσα σε άντρες αλλά κι αυτές εντός της οικογένειας.

Οι αντρικές φιλίες δεν πρέπει να είναι μια μόνιμη κοκορομαχία, αλλά μια παρηγοριά κι ένα καταφύγιο, ένα μέρος όπου κανείς μπορεί να είναι ο εαυτός του σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ανταγωνιστικός. Άλλωστε, η ανδρική μοναξιά δεν είναι επινόημα του “Friendship”, αλλά μια πραγματικότητα που έχει πάρει πλέον διαστάσεις επιδημίας, με αναλύσεις για το “τέλος της αντροπαρέας” και τις επιπτώσεις που επιφέρει στον ψυχισμό ανδρών που δεν έχουν μάθει πώς να δημιουργούν ουσιαστικές σχέσεις. Έτσι, το “Friendship” είναι συνάμα μια ταινία των καιρών μας, αλλά και μια ακόμη “κραυγή” για την ανάγκη αυτογνωσίας και αποδοχής που αποτελεί διαχρονικό ζήτημα του ανθρώπινου ψυχισμού.