Four letters of love

Σύνοψη: Το έτος είναι 1971. Στο Δουβλίνο, η καθημερινότητα του νεαρού Nicholas ανατρέπεται όταν ο πατέρας του παραιτείται από τη δουλειά του ως δημόσιος υπάλληλος και, λόγω ενός συμβάντος που ερμηνεύει ως θεϊκό σημάδι, αποφασίζει να γίνει ζωγράφος. Ταυτόχρονα, σ’ ένα νησάκι στη δυτική ακτή της Ιρλανδίας, οι γονείς της Isabel τη στέλνουν στην ενδοχώρα για να λάβει την εκπαίδευσή της από καλόγριες.

Δυο παράλληλες ιστορίες, που ίσως τελικά να έχουν περισσότερα κοινά από αυτό που φαίνεται στην αρχή... 

Άποψη: Παρότι τα πράγματα δεν ξεκινάνε πολύ ευοίωνα για το φιλμ της Polly Steele, δίνει κανείς μια πίστωση χρόνου λόγω κάποιων καλών στοιχείων, όπως της αρκετά αξιόλογης δουλειάς που έχει γίνει στη φωτογραφία από τον Damien Elliott, η οποία αναδεικνύει την ομορφιά των ιρλανδικών τοπίων που παρουσιάζονται στην οθόνη, και της ερμηνείας της Helena Bonham Carter (της αξίζει οπωσδήποτε ένα μπράβο που δουλεύει με λεπτότητα έναν χαρακτήρα που στο χαρτί είναι απλά ένα ακόμη στερεότυπο) που ξεχωρίζει θετικά ανάμεσα σ’ ένα μάλλον αμήχανο καστ, ακόμη και όσον αφορά τα μεγάλα ονόματα.

 Δυστυχώς το πρόβλημα είναι πιο βαθύ και βρίσκεται στην ίδια τη βάση της δραματουργίας, και πιο συγκεκριμένα στο μυθιστόρημα του Niall Williams το οποίο διασκευάζει ο ίδιος σεναριακά για τις ανάγκες της ταινίας, όπου μια αφελής θεώρηση επάνω στη ζωή συνδυάζεται μ’ ένα στοιχείο μεταφυσικό που όλο κι εντείνεται όσο κυλάει η ιστορία, με αποτελέσματα φαιδρά.

Και το κακό είναι πως ούτε η ίδια η αφήγηση είναι αρκετά γοητευτική ή άρτια δομημένη ώστε να “καταπιεί” κανείς τις παράξενες υπερβάσεις, στο όνομα ενός ιδιόρρυθμου ρομαντικού παραμυθιού. Περισσότερο μένει κάποιος με την αίσθηση ότι η πένα του Williams προχωράει σε... “σμαραγδιές” με ιρλανδικό πρόσημο. 

Αν δε, όπως εύλογα μπορεί να υποψιαστεί ο οποιοσδήποτε από διάφορες πινελιές εδώ κι εκεί, ο στόχος του συγγραφέα ήταν να εμπνεύσει και τον αναγνώστη και τον σινεφίλ εν είδει καλλιτεχνικού life coach, η θέση του επιβαρύνεται περαιτέρω, καθώς οι συμβουλές που δίνει εμμέσως είναι μέχρι κι επικίνδυνες μέσα στην επιπολαιότητά τους. 

Ούτε οι χαρακτήρες διαθέτουν κάτι το αξιοσημείωτο στη σκιαγράφησή τους για να επενδύσει ο θεατής στην εξέλιξή τους μέσα από τα δρώμενα και να ανταμειφθεί με κάποια ανάταση μέσα από την έκβαση της διαδρομής τους. 

Ανάμεσα σε όλα τα άλλα, φαίνεται πάρα πολύ και το περιορισμένο μπάτζετ της παραγωγής από πολλές μικρότερες ή μεγαλύτερες λεπτομέρειες, με πιο χαρακτηριστική ίσως το ότι οι κομπάρσοι είναι πραγματικά ελάχιστοι, στον βαθμό που μοιάζει η Isabel να είναι η μοναδική μαθήτρια των καλογριών στη σχετική ιστορία! 

Εν ολίγοις, πρόκειται για ένα κινηματογραφικό προϊόν που από πολλές απόψεις θα μπορούσε να θεωρηθεί ξεπερασμένο, και όχι συγκινητικά αναχρονιστικό όπως πιθανώς θα ήθελαν οι συντελεστές του που πίστεψαν σε αυτό. Ούτε ως οιονεί κατάδυση σε μια χριστιανικού τύπου πνευματικότητα λειτουργεί, ούτε ως μια γενναία δόση αισθηματισμού που ενδεχομένως να “ταξίδευε” μια μερίδα του κοινού. Και οι ωραίες εικόνες ανά σημεία φυσικά δεν φτάνουν για να αποζημιώσουν για μια δυσάρεστη σε γενικές γραμμές εμπειρία.