Being Eddie

Σύνοψη: Ο Eddie Murphy, με τη συνδρομή συναδέλφων, συνεργατών του αλλά και αρχειακού υλικού, προχωρά σε μια ανασκόπηση της εξαιρετικά επιτυχημένης καριέρας του σε βάθος δεκαετιών. Από τα ξεκινήματα στη stand-up κωμωδία μέχρι και τη δημοφιλία μέσω της συμμετοχής στο καστ της εκπομπής “Saturday Night Live”, και από εκεί σε μια λαμπρή κινηματογραφική πορεία που ξεκίνησε με τις “48 Ώρες” στο πλευρό του Nick Nolte, το φιλμ δεν μένει μόνο εκεί, παρουσιάζοντας και πτυχές της προσωπικής ζωής του αστέρα που μελετά. 

Άποψη: Αν ισχυριζόταν κανείς πως το εν λόγω ντοκιμαντέρ πρωτοτυπεί από άποψη φόρμας και δομής, δεν θα ήταν ειλικρινής. Το όλο πακέτο είναι άκρως τηλεοπτικό και συμβατικό σε νοοτροπία από το πρώτο μέχρι το τελευταίο πλάνο. 

Πετυχαίνει όμως σε γενικές γραμμές τον κύριο στόχο του, να συνοψίσει δηλαδή ευχάριστα και περιεκτικά τη ζωή και το έργο ενός ανθρώπου που κυριολεκτικά καθόρισε όσο ελάχιστοι, όχι μόνο το αμερικάνικο, αλλά και το παγκόσμιο ίσως χιούμορ, από τη δεκαετία του 1980 μέχρι σήμερα.

Ενδιαφέρουσες ιστορίες ακούγονται, ο ίδιος ο Murphy “ανοίγεται” και περισσότερο σε συναισθηματικό επίπεδο σε κάποια σημεία, χωρίς όμως να εκβιάζει τη συγκίνηση, ενώ ταυτόχρονα σκιαγραφείται το πώς το είδος της κωμωδίας που υπηρέτησε άνοιξε δρόμους που σίγουρα δεν ήταν αυτονόητοι προηγουμένως. 

Η φύση του εγχειρήματος βέβαια το περιορίζει και σε μεγάλο βαθμό, καθώς πιθανές γωνίες στρογγυλεύονται προκειμένου να παρουσιαστεί μια πιο ωραιοποιημένη εικόνα. Τα 103 λεπτά της διάρκειας πάντως κυλάνε σαν νεράκι, και γιατί το αληθινό success story που αφηγείται είναι από αυτά που μπορούν να κερδίσουν σχεδόν κάθε θεατή αλλά κι επειδή ο ίδιος ο Murphy είναι μια προσωπικότητα που απολαμβάνει κανείς να βλέπει μπροστά από τον φακό λόγω χαρισματικότητας. 

Για τους φαν του ηθοποιού εκτοξεύονται και μερικές σπόντες που θα φανεί αν θα οδηγήσουν κάπου το επόμενο χρονικό διάστημα, με πιο χαρακτηριστική αυτή που επαναλαμβάνεται αρκετές φορές για ενδεχόμενη επιστροφή του Murphy στο stand-up, προφανώς για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, ως φόρος τιμής στο παρελθόν του. 

Ενώ γίνεται μάλλον αρκετά σαφές πως δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα ενός Όσκαρ, το οποίο πλησίασε αλλά δεν άγγιξε το 2007 με το “Dreamgirls” (δεν τον πίκρανε λιγότερο ότι έχασε από έναν ηθοποιό του βεληνεκούς του Alan Arkin, ανθρώπινο είναι και αυτό), από τη στιγμή που αναφέρεται πως φιλοδοξεί να υποδυθεί τον George Clinton των Parliament/Funkadelic σε μια επερχόμενη βιογραφία. Για να δούμε λοιπόν... 

Οι αφοσιωμένοι θαυμαστές μάλλον δεν θα ακούσουν κάτι που δεν γνωρίζουν ήδη, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι ευπρεπέστατο, καλύπτει τα περισσότερα από όσα έχουν σημασία για τον καλλιτέχνη και προσφέρει στον μικρό σε ηλικία σινεφίλ ειδικά κι ένα μικρό ταξίδι στον χρόνο σε εποχές που η βιομηχανία του θεάματος λειτουργούσε όντως διαφορετικά, ακόμη κι αν δεν έχει περάσει ουσιαστικά τόσο πολύς καιρός από τότε. 

Δυνητικά θα μπορούσε να προκύψει ακόμη και κάτι πολύ ανιαρό, όμως η βαθιά εκτίμηση των συντελεστών απέναντι στο πρόσωπο του Murphy περνάει αυτούσια και στο τελικό προϊόν. Είναι από τις περιπτώσεις που ισχύει το κλισέ “για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι”.